παυσίφωνο

Μιας που μέ διαβάζουν μόνο μερικοί/ες σαλεμένοι/ες (και όχι μελαχρινές καστανομάτες mac users με μεγάλος στήθος και αισθησιακή φωνή, όπως έλπιζα να είναι το target group αυτού του blog όταν το δημιουργούσα), θέλω με αυτό το δημοσίευμα να δηλώσω ότι:

• δεν είμαι καλά.
• τα RSS του site δουλεύουν.
• τα RSS του site δεν περιλαμβάνουν τις νέες σελίδες που φτιάχνω.
• για τους δύο παραπάνω λόγους, σας προτρέπω να διαβάσετε και να σχολιάσετε όλο αυτό το σεντόνι που έγραψα πριν από λίγο, γιατί αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα σε γαμήσει ανάποδα, mothafucka.
• τελείωσα την πιο δύσκολη εργασία κι αν κρίνω από το αποτέλεσμα μάλλον θα με διαγράψουν από το μεταπτυχιακό και θα κολλήσουν τη φωτογραφία μου στον οδηγό σπουδών του επόμενου έτους ως απειλή και εκφοβισμό για τις επόμενες φουρνιές εισακτέων.
• ενώ κάηκα στους δύο μου ώμους, ο ένας ξεφλουδίζει και ο άλλος όχι.
• δεν είμαι καλά.

Υγιαίνετε!

Το πρώτο παράδειγμα βαθμολόγησης φοιτητικών γραπτών χρονολογείται το 1792 στο πανεπιστήμιο του Cambridge, ύστερα από πρόταση ενός καθηγητή ονόματι William Farish, τον οποίο πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν ακουστά. Κι όμως η άποψή του ότι οι ανθρώπινες σκέψεις θα πρέπει να εκτιμώνται βάσει μιας ποσοτικής αξίας λειτούργησε ως αποφασιστικό βήμα προς τη συγκρότηση μιας μαθηματικής αντίληψης για την πραγματικότητα. Αν ένας αριθμός μπορεί να αποδώσει την ποιότητα μιας σκέψης, τότε ο αριθμός μπορεί να εκφράσει και τις έννοιες της συμπόνοιας, της αγάπης, του μίσους, της ομορφιάς, της δημιουργικότητας, της νοημοσύνης, ακόμα και της ίδιας της ψυχικής υγείας. Όταν ο Γαλιλαίος είπε ότι η γλώσσα της φύσης είναι γραμμένη στα μαθηματικά, δεν σκόπευε να συμπεριλάβει και το ανθρώπινο συναίσθημα ή την ικανότητα ή την ενόραση. Όμως οι περισσότεροι από ‘μάς τώρα έχουμε την τάση να κάνουμε αυτούς τους συμψηφισμούς. Οι ψυχολόγοι, οι κοινωνιολόγοι και οι εκπαιδευτικοί μας το θεωρούν αδύνατον να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς τους αριθμούς. Πιστεύουν ότι δίχως νούμερα δεν μπορούν να αποκτήσουν ή να δημιουργήσουν αυθεντική γνώση.

του Neil Postman από το Τεχνοπώλιο.

Επιπροσθέτως για τις περίεργες και τους περίεργους, ορίστε και μια συνέντευξη του Postman σε ένα φονιάδες-των-λαών-αμερικάνικο ραδιοφωνικό σταθμό.

[audio:postman.mp3]

Για όλες και όλους εσάς που δεν μπορείτε ή δεν θέλετε να σβήνετε τελείως τις συσκευές γιατί τις θέλετε πάντα έτοιμες προς χρήση· που χρειάζεστε ένα φως ανοιχτό στο σπίτι για να αισθάνεστε πιο άνετα· που δεν μπορείτε να μην βάλετε πλυντήριο το μεσημέρι γιατί το βράδυ δουλεύετε· που δεν μπορείτε να μείνετε στο σπίτι χωρίς κλιματιστικό όταν έχει ζέστη, αλλά παρόλα αυτά σάς τη σπάει η κάθε ΜΚΟ, φυλλάδα ή οικολογικός οργανισμός που σάς κατηγορεί ως δολοφόνο και τρομοκράτη αν τα κάνετε όλα αυτά… (ανάσα και πάμε στην κύρια πρόταση) ορίστε μερικές απλές συμβουλές, αν πραγματικά θέλετε να μην επιβαρύνετε τόσο το περιβάλλον χωρίς να αποχωριστείτε τις ανέσεις σας.

• Αγοράστε και τοποθετήστε από αυτές τις περίεργες οικολογικές λάμπες που κοστίζουν το τριπλάσιο από τις κανονικές αλλά καίνε το υποεξαπλάσιο και διαρκούν το δεκαπλάσιο. Επιφυλάσσομαι για τους αριθμούς. Θα σας πάρει περί τα είκοσι λεπτά για να συνηθίσετε το φως τους, αλλά μετά θα ανακαλύψετε πως είναι πολύ πιο ξεκούραστο. Στην πραγματικότητα αυτό λέγεται συνήθεια: με αυτή τη λογική στο τέλος μπορεί να δείτε και στο σκοτάδι.
• Αντικαταστήστε τους διακόπτες των κυρίως λαμπτήρων του σπιτιού σας με ροοστάτες, μοναχά αν ξέρετε πώς. Αλλιώς ο ηλεκτρολόγος θέλει συνήθως 1000 ευρώ και αρκετά τσιμπούκια για να έρθει. Το δεύτερο δεν είναι απαραίτητα κακό.
• Όταν μια συσκευή ή μπαταρία έχει φορτίσει, μην την αφήνετε στην πρίζα. Όταν τη βγάλετε, καλύτερα να έχετε σκουπίσει τα χέρια σας από νερό ή μπύρα.
• Αν το ψυγείο σας έχει δείκτη και επιλογή ακριβούς θερμοκρασίας, αυξήστε τις θερμοκρασίες κατάψυξης και ψύξης κατά ένα βαθμό. Τα τρόφιμα θα διατηρούνται το ίδιο. Αν έχετε σακουλάκια με αίμα, κυπελλάκια με σπέρμα ή τον Συλβέστερ Σταλόνε στο ψυγείο σας, καλύτερα να απευθυνθείτε πρώτα σε ένα εργαστήριο κρυογεννετικής.
• Αυξήστε τη θερμοκρασία στο κλιματιστικό κατά έναν βαθμό. Εικοσιεννέα κατασκευαστές πλυντηρίου υποστηρίζουν πως δεν θα καταλάβετε χριστό.
• Αλλάξτε το DNA σας με αυτό ενός φιδιού. Τα φίδια είναι ποικιλόθερμα ζώα, όπως ξέρουμε από το δημοτικό, άρα θα αντέχετε σε οποιαδήποτε θερμοκρασία. Παρενέργειες: μπορεί να μακρύνει κάπως η γλώσσα σας ή/και να τονίζετε περισσότερο το συριστικό “σίγμα” στην ομιλία σας.
• Χαμηλώστε ένα κλικ τη φωτεινότητα της οθόνης του υπολογιστή σας. Αν τη βγάζετε και με περισσότερα, καλώς. Ενδέχεται όμως να χρειαστείτε γυαλιά μυωπίας βαθμού είκοσι αν το παρακάνετε.
• Δημιουργήστε στον υπολογιστή σας ένα προφίλ μειωμένης κατανάλωσης ενέργειας για να το ενεργοποιείτε όταν τον αφήνετε για πολλές ώρες αναμμένο χωρίς να τον χειρίζεστε. Είναι αποδεδειγμένο πως το εικοσιτετράωρο κατέβασμα τσόντας δεν απαιτεί την κάρτα γραφικών να δουλεύει στο φουλ.
• Μάθετε πώς γίνεται αυτή η μαγκιά που εγκαθιστάς κάτι σα θερμοσίφωνα στην ταράτσα σου, μόνο που αυτός βγάζει ρεύμα αντί να ζεσταίνει νερό. Αυτό το ρεύμα το χρησιμοποιείς και ακόμη το πουλάς και στη ΔΕΗ! Όταν μάθετε, πείτε μου κι εμένα πώς γίνεται.
• Όταν ανακοινωθούν πυρηνικά εργοστάσια ηλεκτρικού ρεύματος, μην κάνετε πορείες για το περιβάλλον. Η τεχνολογία έχει προοδεύσει από την εποχή του Τσέρνομπιλ. (Ισχύει για τους διεθνείς αναγνώστες της ιστοσελίδας.)
• Όταν φεύγετε από το σπίτι, αντί να αφήνετε ανοιχτά παράθυρα για να φυσάει, κλείστε ερμητικά παράθυρα και πατζούρια. Μετά από δέκα ώρες που θα επιστρέψετε, το σπίτι θα είναι δροσερό. Δεν ισχύει για όσους έχουν βρώμικα σπίτια και για όσους είναι δημόσιοι υπάλληλοι (επιστρέφουν σε τρεις ώρες).
• Χρησιμοποιείστε ΜΜΜ και όχι αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις σας. Προτιμήστε να παίρνετε το κάθε μέσον από μια από τις αρχικές του στάσεις (ει δυνατόν την αφετηρία) και καθήστε σε θέση προφυλαγμένη από τις ανοιχτές μασχάλες.
• Αν είστε εμπρηστής, σκεφτείτε ένα επάγγελμα με πιο σίγουρες αποδόσεις και καλύτερη σύνταξη, πχ πληρωμένος δολοφόνος. Μπορείτε να αρχίσετε από την καθηγήτρια που σάς έκανε ΣΕΠ στο γυμνάσιο για εξάσκηση.

Αν έχετε κάποια πρόταση, παρακαλώ προσθέστε τη στα σχόλια.

Για την τελευταία εργασία που έκανα βρήκα πως η Γερμανία έχει τη μεγαλύτερη online κοινότητα (32,5 εκατομμύρια ανθρώπους) ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο έχει την πιο ενεργή online κοινότητα (34,4 ώρες online το μήνα). Αυτό που συνήθως δεν μετράται (γιατί δεν έχει όρια, σύμφωνα με το γνωστό quotation του Einstein) είναι η βλακεία, και η Ελλάδα πρέπει να έχει την πιο βλαμμένη ενεργή online κοινότητα. Ή καλύτερα αγαθή.

Γνωρίζετε την περίπτωση της Αμαλίας; Πιθανότατα. Η ελληνική διαδικτυακή κοινότητα την αγκάλιασε, αφού δεν είχε να αγκαλιάσει τίποτα άλλο. Η περίπτωση της Αμαλίας συζητιόταν σε forum, blogs (ή, ελληνικότερα, βλογς) και όσα chat rooms υπάρχουν ακόμα. Μόλις πέθανε, το ίδιο post (ή ποστ) εμφανίστηκε σε όλα τα ιστολόγια που σέβονται τον εαυτό τους, το ίδιο thread (ή θρεντ) ανέβηκε σε όλα τα forum (ή fora για τους δήθεν λατινιστές) και κατακλύστηκε με ουσιώδη μηνύματα όπως “:-(“, “Κρίμα………” και “Καλό ταξίδι………”. Ακόμη ψηφίστηκε η 1η του Ιούνη ως “μέρα Αμαλίας” ή “μέρα ενάντια στα φακελάκια” ή κάτι αντίστοιχο· κίνηση, που είχε τόσο νόημα όσο η “μέρα χωρίς αυτοκίνητο”, η “γιορτή της μητέρας” και άλλα τέτοια. 1η Ιουνίου ήταν Παρασκευή, οπότε ας πούμε πως το επόμενο Σάββατο, 9 Ιουνίου, είχαν όλα ξεχαστεί και είχαν όλα γυρίσει στο γνωστό πολυδωρικό “ηρεμία, τάξη και ασφάλεια”. Προσωπικά πιστεύω πως η περίπτωση της Αμαλίας ήταν ένα hoax, αλλά όπως και νά ‘χει αμέσως μετά προσπάθησαν να κάνουν την εμφάνισή τους διάφορα άλλα παρόμοια ζητήματα κοινωνικής αδικίας, όπως ας πούμε το blog ενός gay παπά που δεν έβρισκε ησυχία κάτω από το ράσο.

Τα ίδια συνεχίζονται με τη φωτιά στην Πάρνηθα. Φωτογραφίες με το απανθρακωμένο ελαφάκι (πριν και μετά), φωτοσοπαρισμένες φωτογραφίες του συμβάντος της πυρκαγιάς, κραυγές με κεφαλαία γράμματα σε μαύρο φόντο, μέχρι και κάποιες φωτογραφίες ταυτότητας με τίτλο “ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ”, όλα αυτά έκαναν το γύρο των φακέλων εισερχομένων πολλών χιλιάδων ευαισθητοποιημένων Ελλήνων τις δύο πρώτες μέρες και όσο η φωτιά δεν είχε καταλαγιάσει ακόμα. Αμέσως μετά, τσουπ, φύτρωσαν διάφορα (ίδια) μηνύματα σε φόρα και βλογς, ακολουθούμενα φυσικά από τα αντίστοιχου νοήματος emails· μηνύματα δουλευταράδων και αμετροεπών Ελλήνων (κυρίως Αθηναίων) που προθυμοποιούνται να πάρουν …το βουνό και να προσφέρουν εαυτούς στη διαδικασία της αναδάσωσης, χωρίς φυσικά να γνωρίζουν πώς γίνεται ή πώς γίνεται σωστά. Κάτι σαν τον εθελοντισμό των Ολυμπιακών Αγώνων, κάτι σαν την Alterac Valley στο World of Warcraft: “δεν ξέρω τι γίνεται, δεν ξέρω πώς γίνεται, γενικά δεν έχω ιδέα, βλέπω κόσμο να πηγαίνει και πάω κι εγώ, γιατί είμαι καλός άνθρωπος”.

Το πραγματικά ενδιαφέρον βέβαια σε αυτές αλλά και στις παρόμοιες υποθέσεις τους (βλ. Βασίλη Στεργίου, Κανέλλο, Κύπριο ξυλοφορτωθέντα φοιτητή στη Σαλονίκη ―ξημερώματα) είναι το πόσο γρήγορα ξεχνιούνται και πόσο γρήγορα περνάμε στην επόμενη. Ο Neil Postman* τα γράφει πολύ καλύτερα φυσικά, εγώ απλά αρκούμαι στο να δείξω πως η ελληνική online κοινότητα έχει την ίδια κοντόφθαλμη και εξαιρετικά βραχύβια αντιμετώπιση για σοβαρά και μη σοβαρά ζητήματα και παραπάνω υπάρχουν τα δύο τελευταία παραδείγματα· εξισώνει κοινωνικά και ατομικά ζητήματα σε μία σούπα, επιννοεί βλακώδεις λύσεις και για τα δύο, ενώ παρουσιάζει παιδαριώδεις ιδέες με επιστημονικό ενθουσιασμό. Ακολουθεί με άλλα λόγια μια τηλεοπτική λογική και μάλιστα χειρίστου είδους, αυτού της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης των τελευταίων ετών. Λογικά απλό. Απουσία παιδείας και κριτικής σκέψης, ως νέα γενιά αγκάλιασε την τηλεόραση παραμένοντας για πολλά χρόνια παθητικός μπροστά της και έτσι ενσωμάτωσε τη λογική αυτής στην κοσμοθεωρία (και κοσμοθεώρησή) της. Ως ενεργή πια κοινότητα (και online), αντιμετωπίζει κάθε νέα πραγματικότητα με τον ίδιο τηλεοπτικό μανιχαϊσμό, με την ίδια έλλειψη ουσιώδους ενδιαφέροντος, με την ίδια βραχύβια ελαφρότητα που διδάχθηκε στο παρελθόν από το δάσκαλό της. Και εις ανώτερα, τέκνα μου!

*Postman, Neil, Διασκέδαση μέχρι θανάτου, εκδ. Κατάρτι, Αθήνα 2007, σελ. 123-139