παυσίφωνο

A clouded dream on an earthly night
Hangs upon the crescent moon
A voiceless song in an ageless light
Sings at the coming dawn
Birds in flight are calling there
Where the heart moves the stones
There that my heart is longing for
All for the love of you

A painting hangs on an ivy wall
Nestled in the emerald moss
The eyes declare a truce of trust
Then it draws me far away
Where deep in the desert twilight
Sand melts in pools of the sky
Darkness lays her crimson cloak
Your lamps will call, call me home

And so it’s there that my homage’s due
Clutch-ed by the still of the night
Now I feel, feel you move
And every breath, breath is full
So it’s there my homage’s due
Clutch-ed by the still of the night
Even the distance feels so near
All for the love of you

A clouded dream on an earthly night
Hangs upon the crescent moon
A voiceless song in an ageless light
Sings at the coming dawn
Birds in flight are calling there
Where the heart moves the stones
There at my heart is longing for
All for the love of you

[audio:mystic.mp3]

Αν και όχι ορθά, την έννοια του τυχαίου την ανακάλυψα πρώτη φορά με ένα τραγούδι του Σαββόπουλου (το οποίο αυτή τη στιγμή λησμονώ) και στο οποίο ο καλλιτέχνης έλεγε «Και καθώς άλλαζα βρακί, μού ήρθε αυτός ο στίχος». Βρισκόμενος λοιπόν στη σελίδα του Gmail (γκλιν γκλιν γκλιν, ο ήχος απ’ τα κέρματα για τη διαφήμιση) για να φτιάξω νέα spam-ό-φιλτρα, αυτή τη φορά με τις λέξεις “Πεντέλη” και “εκλογές” σε όλες τις δυνατές παραλλαγές των ελληνικών και των greeklish, πήρε το μάτι μου την παρακάτω είδηση:
Γερμανοί επιστήμονες (λένε ότι) κατάφεραν να σπάσουν το φράγμα της ταχύτητας του φωτός. Οι Άγγλοι ως κλασικοί ζηλιάρηδες και μνησίκακοι που έχουν κάνει τη γλώσσα τους έτσι ώστε να μη διαβάζεται από λογικούς έξυπνους ανθρώπους, σε αναγκάζουν να κατεβάσεις το επίπεδο της νοημοσύνης σου στο ναδίρ για να μπορέσεις να αρθρώσεις δυο κουβέντες. Με την επιφύλαξη λοιπόν ότι δεν το διάβασα καλά, οι περί ου ο λόγος Γερμανοί επιστήμονες έβαλαν ένα μάτσο φωτόνια να ταξιδέψουν παράλληλα ανάμεσα σε δύο πρίσματα και να πάρουν τη μορφή των μισών ενός κύβου που εμφανίστηκε ένα μέτρο μακριά. Κατάφεραν δε να πιέσουν το φως να υπερβεί την κανονική του ταχύτητα, όχι με μαστίγια όπως ο πρόγονός τους ο (χάιλ) Hitler, αλλά με ένα περίεργο φαινόμενο που ονομάζεται quantum tunneling (κβαντική συραγγοποίηση;). Όπως συμβαίνει πάντα στον ακαδημαϊκό τομέα, οι φοιτητές των καθηγητών Gunter Nimtz και Alfons Stahlhofen έκαναν όλη τη δουλειά, ενώ οι δύο κύριοι καρπώθηκαν όλη τη δόξα. Ο πρώτος δήλωσε: «Μέχρι αυτή τη στιγμή και απ’ όσο γνωρίζω, αυτή είναι και η μοναδική υπέρβαση της ειδικής σχετικότητας που έχει συντελεστεί.»

Μια ένδειξη συντηρητισμού για μένα είναι η ερώτηση “Από πού είσαι;” και πολύ περισσότερο όταν τίθεται στα αρχικά στάδια της γνωριμίας με κάποιο πρόσωπο. Θέλοντας να αποφύγω την κουβέντα, απαντούσα “Από πουθενά”, αλλά μετά από προσωπική έρευνα διαπίστωσα πως τότε οι άνθρωποι ρωτούσαν ακόμη περισσότερα. Οπότε υιοθέτησα την απάντηση “Από την Αθήνα”. Όταν έχω διάθεση για αστεία (πράγμα σπάνιο), προσθέτω στην απάντησή μου “Εδώ γεννήθηκα, εδώ ζω, αλλά ελπίζω να μην πεθάνω εδώ”, πάντα με χαμόγελο. Οι πιο περίεργοι συνεχίζουν να ρωτούν “Πώς έτσι; Οι γονείς σου;”, λαμβάνοντας την ίδια απάντηση, που κατά τα φαινόμενα είναι και από τα τελευταία λόγια που θα τούς απευθύνω στο εξής.

Όταν θέλω να κάνω διακοπές, θα προτιμούσα να ξεκουραζόμουν σε κάποιο καντόνι της Ελβετίας, αλλά συνήθως πηγαίνω στο χωριό μου (το οποίο δεν είναι δικό μου, όπως υποννοεί η κτητική αντωνυμία), που βρίσκεται στο νομό Αργολίδας και λέγεται Κρανίδι (το πρώτο). Εκεί έχουμε ένα σπίτι, στο οποίο έμενε κάποιος παππούς του πατέρα μου ο οποίος ―σημειωτέον― ήταν παπάς (το δεύτερο). Το τρίτο πλέον ατιμωτικό γεγονός είναι πως σε αυτήν την κουτσουλιά στο χάρτη μέχρι πριν από λίγα χρόνια με φώναζαν μονίμως με το δεύτερό μου όνομα, Γιώργο. Όταν μεγάλωσα λίγο παραπάνω και απέκτησα δικαιώματα επιλογής, σταμάτησα να μιλάω στους ανθρώπους αυτούς πλην ενός, ο οποίος έχει περάσει εφηβεία πριν τη δημιουργία του δημοτολογίου, οπότε στα ζητήματα ονοματοδοσίας (φαντάζομαι πως θα) έχει τελείως διαφορετική οπτική και θεωρώ πως δεν αξίζει να τού δίνω προβλήματα προς σκέψη καθώς είναι με το ένα πόδι στον τάφο τα τελευταία πενήντα χρόνια και γενικά φαίνεται να μπαλαντζάρει έντονα.

Στο Κρανίδι τα πράγματα που μού αρέσουν είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός ποδιού.

Το πρώτο που μού αρέσει είναι η ησυχία. Από τις 20:00 και έπειτα, στο χωριό λες και πέφτει νεκρική σιγή. Δεν ακούς κανένα μηχανικό θόρυβο (λεωφορεία, αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, κόρνες ή μπουλντόζες), κανένα ζωικό θόρυβο (σκυλιά, γατιά, ποντίκια, γαϊδούρια ή άλογα) και κανένα ανθρώπινο θόρυβο (be it ζευγάρια που τσακώνονται, γέροι που βογκάνε, μεθυσμένοι που τραγουδάνε, ή ραδιόφωνα και τηλεοράσεις). Μικρός δε με ένοιαζε, γιατί κοιμόμουν νωρίς. Στην εφηβεία πάλι δεν με ένοιαζε γιατί το μόνο μου μέλημα ήταν να αυτοϊκανοποιούμαι και, όπως λέει και το ανέκδοτο, κατά τη διάρκεια του αυνανισμού το πλέον τεταμένο ανθρώπινο όργανο είναι το αυτί (για να ακούει για βήματα). Για κάμποσα χρόνια σταμάτησα να έρχομαι. Τα τελευταία δύο χρόνια ήταν τα μόνα που με πείραζε κάπως, γιατί έμενα ξύπνιος ως τις 03:00 περίπου (συνήθεια από το World of Warcraft). Φέτος μού αρέσει: μετά από ένα και κάτι ψιλά ακαδημαϊκό έτος γεμάτο μαλακίες και μαλάκες, έχω έρθει στο Κρανίδι φέρνοντας (μαζί με θέματα εργασιών που πρέπει να γίνουν εργασίες) ένα κεφάλι καζάνι από φασαρίες, ουρλιαχτά, πορείες, σειρήνες, φωτιές, τηλεοράσεις, προβολές, τρυπάνια και ό,τι άλλο θορυβογόνο μπορείτε να φανταστείτε· το πλέον αναγκαίο για μένα είναι η ησυχία. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ απολαμβάνω τους ήχους της καρδιάς μου χωρίς να κλείσω τα αυτιά μου, την αναπνοή μου και αυτή τη γλυκειά βύθιση που με συνεπαίρνει και που εδώ μού συμβαίνει ακόμα και με τα μάτια ανοιχτά. Εδώ και πολλά βράδια κοιμάμαι ήρεμος με ένα πολύ χουζούρικο αεράκι που με δροσίζει ιδανικά.

Το δεύτερο που μού αρέσει είναι ο ουρανός. Στο Κρανίδι δεν υπάρχει φωτορρύπανση, γεγονός που μού επιτρέπει να αράξω ανάσκελα στην ταράτσα και με ανοιχτά μάτια να αντικερύσω μια εικόνα που στα μάτια μου φαντάζει μαγική. Φαντάζομαι ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να λάβει χώρα και κάπου αλλού, πέρα από το Κρανίδι, αλλά εκεί δεν υπάρχει ταράτσα για αραλίκι ή, αν υπάρχει, ο ιδιοκτήτης της ίσως δεν χαρεί να με βρει πάνω της, οπότε, για να μην παίζω με τις πιθανότητες, προτιμώ τη σίγουρη λύση. Τέτοια είναι η εικόνα μου που σε σύγκριση με το πλήθος των αστεριών που αντικρύζω εδώ, στην Αθήνα βλέπω μοναχά τρία και συνήθως από τα τρία το μακρύτερο είναι αεροπλάνο. Επιπρόσθετα, αν οι ευχές στα πεφταστέρια πράγματι πραγματοποιούνταν (πλεονασμός), αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να ήμουν ένας καλογυμνασμένος και μορφωμένος άνδρας με επιδόσεις στο σεξ γνωστές ανά την υφήλιο, να είχα περί τα επτά δισεκατομμύρια σε τραπεζικό λογαριασμό στο καντόνι της Ελβετίας που λέγαμε πιο πάνω, παρόλα αυτά να έμενα και να εργαζόμουν ως νυχτοφύλακας σε μουσείο του Βερολίνου και τέλος οι άνθρωποι να μην σκοτώνονταν πια μεταξύ τους ενώ θα κατοικούσαν ήδη και άλλους πλανήτες πέρα από τη Γη. Οι δυο τελευταίες ευχές έγιναν τη δεύτερη μέρα, αφού μετά από μια σύντομη αναζήτηση στο Google δεν βρήκα κάτι ενθαρρυντικό για τις σεξουαλικές μου επιδόσεις και διαπίστωσα έτσι πως το να εύχεσαι στον ουρανό είναι μούφα.

Τρίτο πράγμα δεν βρίσκω αυτή τη στιγμή, οπότε θα μπορούσα να πω πως αυτά που μού αρέσουν στο Κρανίδι είναι μετρημένα, όχι στα δάχτυλα του ενός ποδιού, αλλά στα αυτιά ενός κεφαλιού ή στα ρουθούνια μιας μύτης, αλλά προτιμώ να αφήνω και μια καβάτζα για τυχόν πράγματα που δεν έχω ακόμα σκεφτεί ή εκτιμήσει αρκετά.

Στον ύπνο μου είδα ένα από τα αγαπημένα μου όνειρα. Μερικές φορές το βλέπω και στη διάρκεια της ημέρας, τότε όμως είναι ονειροπόληση. Αλλά συνχά το βλέπω και τις νύχτες.
Στο όνειρο αυτό σχεδόν όλοι στη Γη έχουν πεθάνει, γιατί έχουν προσβληθεί από έναν ιό. Όμως δεν είναι ένας συνηθισμένος ιός. Είναι σαν ιός του υπολογιστή και οι άνθρωποι τον κολλάνε εξαιτίας της σημασίας μιας φράσης που λέει ένα άτομο που έχει προσβληθεί και της έκφρασης που παίρνει το πρόσωπό του ενώ τη λέει, πράγμα που σημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να τον κολλήσουν και μόνο κοιτάζοντας στην τηλεόραση ένα άτομο που έχει προσβληθεί, πράγμα που σημαίνει ότι εξαπλώνεται στον κόσμο πάρα πολύ γρήγορα.
Κι όταν οι άνθρωποι κολλήσουν τον ιό, απλώς κάθονται στην τηλεόραση και δεν κάνουν τίποτ’ άλλο. Κι ούτε τρώνε ούτε πίνουν κι έτσι πεθαίνουν.

του Mark Haddon από το Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα.