παυσίφωνο

Περίπτωση ένα: Ερωτεύτηκες πρόσφατα. Συγχαρητήρια! Ο έρωτας όμως είναι σαν το θάνατο: δεν έχει ωράριο. Μόλις τελειώνεις τα προκαταρκτικά και γίνεται το γνωστό ολιγοδευτερόλεπτο διάλειμμα στη διάρκεια του οποίου ένα από τα τέσσερα (ή περισσότερα) χέρια τεντώνεται προς το κομοδίνο. Τυχαία η ματιά πέφτει στο παράθυρο και βλέπεις τον ήλιο να σκάει μύτη. «Φτου! Πάλι μάς πήρε το βράδυ, αγάπη μου! Και σού ‘πα να αρχίσουμε πιο νωρίς…» Κι από ‘κεί που κάθε μέρα ξύπναγες στις 7:00, έπαιρνες το πρωινό σου διαβάζοντας τη φρέσκια φρέσκια Καθημερινή και τα Σαββατοκυριακόβραδα έμενες στη γλυκειά θαλπωρή του σπιτιού σου, να σου τα απογευματινά ξυπνήματα, να σου τα ξεπορτίσματα ως το πρωί, να σου οι κραιπάλες!

Λύση: Μαγικά τα φτερά του έρωτα, αλλά πετάει καλύτερα όποιος πετάει τελευταίος. Το συμπαθητικό αυτό ρολογάκι μπορεί να φαίνεται αθώο μα το ανεμιστηράκι που έχει από πάνω δεν είναι για να σε δροσίζει στα διαλείμματα του παθιασμένου σεξ αλλά για να σε κάνει να θυμηθείς πραγματικά ότι έκλεισες το ξυπνητήρι και να σου κόψει κάθε όρεξη να ξαναλιώσεις στον ύπνο. Τη δεδομένη ώρα το ξυπνητήρι αρχίζει να χτυπάει γιαπωνέζικα, δηλαδή με τον πιο εκνευριστικό ήχο που θα μπορούσε, ενώ η έλικα εκτοξεύεται και αιωρείται στον αέρα ωθούμενη από μικρή μπαταρία. Δεν υπάρχει turn off ούτε snooze: το ξυπνητήρι σταματάει να χτυπάει μοναχά όταν καταφέρεις να την πιάσεις και την ξαναβάλεις στη θέση της! Δεν σου φτάνει; Κάνε ελεύθερους συνδυασμούς με τις περιπτώσεις ψηλοτάβανου σπιτιού, απουσίας σκάλας, βιβλιοθήκης που φτάνει ως το ταβάνι ή ανοιχτού παραθύρου.

Περίπτωση δύο: Σπουδάζεις σε συγκεκριμένο μεταπτυχιακό πρόγραμμα γνωστού πανεπιστημίου της Αθήνας. Ενώ μπορείς να επιλέξεις μαθήματα, ακολουθείς τη μάζα. Έτσι καταλήγεις (=καταντάς) να σού κάνει μάθημα γνωστός γλοιώδης καθηγητής που στη λέει, σε βρίζει, αυτοϊκανοποιείται αυτοεξαιρόμενος, σε βάζει να κάνεις εργασία για να τη δημοσιεύσει ο ίδιος αργότερα, σε βάζει να γράψεις εξετάσεις και ―last but not least― σού δίνει και homework. Προσπερνάμε το βλακώδες της επιλογής και στεκόμαστε στο καθημερινό σου πρόγραμμα που αρχίζει να τον πίνει με μικρές γουλίτσες. Τι ωραία που κάθε βράδυ έλιωνες στο MSN και στο FaceBook, έβλεπες ταινίες αγκαλιά με τη φίλη σου και ξεραινόσουν γύρω στις 4:00 για να ξυπνήσεις κατά το μεσημεράκι, ε;

Λύση: Υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξυπνήσεις από μια πρωινή καρδιακή προσβολή; Τρία λεπτά πριν από τη δεδομένη ώρα το συγκεκριμένο ξυπνητήρι αρχίζει να μετράει αντίστροφα και να κάνει ήχους γενικού συναγερμού. Αν δεν άκουσες ποτέ σειρήνες πολέμου, ήρθε η ώρα. Όπως ήρθε η ώρα να πιάσουν τόπο τα μαθήματα έκτακτης ανάγκης. Ανάλογα με το λαμπάκι που ανάβει δίπλα, εσύ πρέπει να αποσυνδέσεις το καλώδιο αντίστοιχου χρώματος (το πρωί που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το άσπρο από το μαύρο, στην απίθανη περίπτωση που καταφέρεις να ανοίξεις το ένα σου μάτι) και να το κάνεις αυτό τρεις φορές ανά λεπτό μέχρι τη δεδομένη ώρα, just in case που σε ξαναπάρει ο ύπνος. Αποτυχία να εκτελέσεις την αποστολή σου, soldier, θα οδηγήσει σε έναν ήχο έκρηξης από το ενσωματωμένο ηχείο που θα διαρκέσει αρκετά για να σε κάνει να δεις ανθρώπινα μέλη να πετάνε στον αέρα. Αποκάλυψη τώρα!

Περίπτωση τρία: World of Warcraft. Όλος ο κόσμος γύρω σου το σταματά, αλλά εσύ συνεχίζεις ακάθεκτος.  Έχεις cooking skill 300 αλλά παραγγέλνεις delivery, ταΐζεις το pet σου φραουλίτσες ή μηλόπιττες απ’ το gnome που κόβει βόλτες στην Ironforge, έχεις μάθει να κοιμάσαι τα λίγα λεπτά που περιμένεις στο queue για την Alterac Valley, πηγαίνεις στην τουαλέτα κρυμμένος στη γωνιά του Warsong Gulch για να μη σε πιάνουν τα βέλη και το Auction House είναι μια καλή ευκαιρία να βγάλεις το τασάκι μέσα από το λοφίσκο με τις γόπες δίπλα στο πληκτρολόγιό σου. Μια μικρή λεπτομέρεια: είσαι φαντάρος και έχεις έξοδο τρεις μέρες. Πότε να προλάβεις να κοιμηθείς;

Λύση: Αν θες να μάθεις λοιπόν πώς είναι να προλαβαίνεις και δεν το έμαθες ακόμα δέκα μήνες στο στρατό, αυτό το ξυπνητήρι είναι για σένα. Την πρώτη νύχτα θα σκεφτείς πως είναι αρκετά μεγάλο και δεν μπορεί να σταθεί στο κομοδίνο σου, άρα θα το αφήσεις στο πάτωμα, χωρίς να σού περάσει απ’ το νου σε τι μπορεί να χρησιμεύουν οι δυο μεγάλες ρόδες εκατέρωθεν αυτού του πλαστικού πατημένου ροδάκινου. Μέχρι να έρθει η ώρα που ρύθμισες να χτυπήσει. Τότε, όχι απλά θα χτυπήσει και θα συνεχίσει να χτυπάει σαν τρελό, αλλά θα αρχίσει και να τρέχει μέσα στο δωμάτιο σαν δαιμονισμένο! Κι ενώ εσύ σηκώνεσαι αναλογιζόμενος από ποιον πλανήτη σάς κάνουν επίθεση, αυτό βρίσκει τοίχο, αλλά αν νομίζεις ότι θα σταματήσει είσαι γελασμένος: αλλάζει κατεύθυνση με εκπληκτική ταχύτητα και οδεύει προς ακαθόριστες κατευθύνσεις ακολουθώντας τα αξιώματα μια της υπερβολικής και μια της ελλειπτικής γεωμετρίας, όσο το μυαλό σου προσπαθεί να εναρμονιστεί με τη θεωρία του χάους και να καταπνίξει τα δολοφονικά σου ένστικτα. Δες την καλή του πλευρά: eventually μπορεί να σε οδηγήσει στις πύλες του στρατοπέδου σου, όπου βέβαια θα χρειαστεί να αμυνθείς καθώς κατά πάσα πιθανότητα ο σκοπός θα ανοίξει πυρ χωρίς προειδοποίηση.

Καλά ξυπνητούρια!

Η μούρη

Είμαι γνωστός και καταξιωμένος άνθρωπος στην κοινωνία, συνήθως δημοσιογράφος ή γενικότερα άνθρωπος των μέσων (ενημέρωσης παύλα επικοινωνίας). Στο σχολείο ήμουν πρόεδρος της τάξης από το δημοτικό, είχα μέτριους βαθμούς, στο πανεπιστήμιο ήμουν γραμμένος στην ΠΚΣ όταν ήταν πλειοψηφία στις σχολές, συμμετείχα στα γεγονότα του Πολυτεχνείου τρέχοντας να σώσω το τομάρι μου, στη μεταπολίτευση έφυγα εξωτερικό ―όσο πιο δυτικά γίνεται― για σπουδές και γύρισα αμέσως μετά που υπήρχε δουλειά για όλους. Από τότε πηδάω από το ένα μέσο στο άλλο, γράφοντας, μιλώντας, συζητώντας και καμιά φορά βγαίνοντας στα παράθυρα (της τηλεόρασης) για να πουλήσω μούρη για όλα τα παραπάνω. Δεν με ξέρουν όλοι, μόνο οι αρτιμελείς Μαρίες, όσοι δηλαδή χρειάζεται να με ξέρουν, ώστε να μού είναι δυνατόν να ζω από τα προϊόντα της σκέψης μου που άλλοι πληρώνουν για να αγοράσουν και να καταναλώσουν, αφού δεν έχουν δικά τους, όσο κι αν προσπαθώ να τούς πείσω για το αντίθετο.

Το κακό είναι ότι τώρα με τα blogs ο καθένας μπορεί να γράψει κι έτσι μπορεί να εμφανιστούν εκατοντάδες σαν εμένα που να στέκονται δίπλα μου και να τρώνε από εκεί που τρώω εγώ. Θεωρητικά. Γιατί στην πράξη, αν έχεις διαβάσει λίγο Μαρξ, Γκράμσι, Αντόρνο, Πόππερ και Χέγκελ ―όπως έχω διαβάσει εγώ, θα μπορούσες να σκεφτείς πως όσο περισσότεροι φτιάχνουν blogs και γράφουν τις βλακείες τους τόσο το επίπεδο πέφτει και τόσο πιο βολικό είναι αυτό για εμένα, τον καταξιωμένο, να συνεχίσω να έχω τη θέση που είχα και στο παρελθόν. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο, που έλεγε και η διαφήμιση στην τηλεόραση που εγώ δεν βλέπω γιατί είναι σκουπίδια. Άρα, αν εγώ ανοίξω ένα blog, έχω σίγουρη την επιτυχία. Δεν το έχω ξανακάνει, αλλά δεν θα είναι δα και δύσκολο.

Το πρώτο βήμα είναι να ρωτήσουμε τον καημενούλη τον τεχνικό της εφημερίδας ή του σταθμού που δουλεύω, ο οποίος παίρνει τρεις κι εξήντα, καπνίζει σα φουγάρο, φοράει γυαλιά, είναι άσπρος και έρχεται χειμώνα καλοκαίρι με το ίδιο t-shirt. Σε δέκα λεπτά το έμαθα! Έφτιαξα το blog μου, διάλεξα κατάλληλο χρώμα, έναν τίτλο αντάξιο του ονόματός μου, έβαλα μια μουράτη φωτογραφία και ακόμα μια μουράτη περιγραφή δίπλα στη φωτογραφία και αρχίζω να γράφω. Στο πρώτο δημοσίευμα καλοσωρίζω τον εαυτό μου στην ελληνική ιστολογιόσφαιρα και του υπόσχομαι πως δεν θα αποκλίνω σε καμία περίπτωση από το στόχο μου, να είμαι δηλαδή ο εαυτός μου.

Τα κείμενά μου έχουν νόημα και ουσία και είναι γραμμένα όπως και τα άρθρα μου. Έχω το know-how τόσα χρόνια και δεν μπορεί να μου τη βγει κανείς. Κι άμα καμιά φορά στερεύω από σκέψη ―συμβαίνει και στους καλύτερους― αναδημοσιεύω τα άρθρα που έδωσα στην εφημερίδα, μια μέρα μετά. Από τα πρώτα μου δημοσιεύματα τα σχόλια είναι πάμπολλα, αφού φρόντισα να διαφημίσω το ιστολόγιό μου στην εφημερίδα και φυσικά στα υπόλοιπα blogs. Οι μισοί με θαυμάζουν και οι άλλοι μισοί με ζηλεύουν, όλοι όμως θέλουν να αφήσουν το σχόλιό τους κάτω από το κείμενό μου, και μάλιστα κάποιοι από αυτούς τολμούν ακόμα και να διαφωνήσουν! Απαντάω σε όλους φυσικά, σε ξεχωριστό σχόλιο για τον καθένα, και στους καημένους δήθεν ήρωες πετάω κι ένα quotation κάποιου στοχαστή (στα ελληνικά φυσικά, εγώ τα έχω διαβάσει και δεν τα παίρνω από τη wikipedia), πάντα αφήνοντας να εννοηθεί ότι εγώ δεν ξέρω τίποτα και τα έχουν πει όλα άλλοι πιο πριν από μένα.

Θα μπορούσα να βγάλω λεφτά από κάτι τέτοιο, αλλά δεν βάζω διαφημίσεις στο blog μου γιατί έτσι α) φαίνομαι υπεράνω χρημάτων και β) γιατί στο κανάλι με πληρώνουν περισσότερο τώρα που τούς φέρνω περισσότερη πελατεία χάρη στο Internet. Ζήτω λοιπόν το Διαδίκτυο και τα Νέα Μέσα και νά ‘ναι καλά τα θύματα που χάβουν ό,τι τούς πετάξω και χάρη σ’ αυτό ζούμε κι εμείς, οι ταπεινές μούρες.

Το ψώνιο

Εγώ από την άλλη δεν έχω τίποτα από τα παραπάνω, αλλά έχω ένα σκοπό: να γίνω μούρη· να με καλούν στην τηλερόαση, να με διαβάζουν στις εφημερίδες, το blog μου να ξεπεράσει σε επισκεψιμότητα το cnn.com, να με χαιρετάνε στο δρόμο και σιγά σιγά να εκπληρωθούν τα ελληνικά μου όνειρα: να αλλάζω αυτοκίνητο κάθε χρόνο, να έχω μεγάλο σπίτι, εξοχικό στο Ζούμπερη/Λούτσα/Nueva Makri, δέκα γκόμενες, μία σχέση και μια σίγουρη και ακριβοπληρωμένη θέση εργασίας από την οποία θα μπορώ να τα ξύνω απρόσκοπτος. Δηλαδή να φτάσω τη μούρη και να την ξεπεράσω. Για όλα αυτά φυσικά από κάπου πρέπει να αρχίσω.

Μιας που η παιδεία μου είναι ελλιπέστατη (στο τσακ έβγαλα το σχολείο, πέρασα σε ένα ΤΕΙ ιχθυοκομμωτικής, τέλειωσα κουτσά στραβά κι από τότε δουλεύω σα μαλάκας δεξιά κι αριστερά), ακολουθώ ένα δημιουργικό συγκερασμό των «όπου φυσάει ο άνεμος», «από ‘δώ παν κι άλλοι» και «είδα φως και μπήκα». Μιας που ξέρω λοιπόν «από υπολογιστές» (who doesn’t πια;), έφαγα μόλις δέκα λεπτάκια να φτιάξω το blog μου, ένα μισαωράκι για να το ομορφύνω και να του δώσω λειτουργικότητα με διάφορες μικροσαχλαμάρες και δύο ‘βδομάδες για να του βρω όνομα.

Αλλά τώρα γράφω. Μπλογκάρω. Ασταμάτητα. Λες και μού ‘χουν βάλει νέφτι …στα δάχτυλα. Κάθε μέρα ανεβάζω τουλάχιστον δέκα ποστς. Η λογική είναι απλή: οι περισσότεροι πια έχουν RSS-ο-ρουφήχτρες για να τα βγάζουν πέρα, οπότε βλέπουν το κάθε κείμενο που ανεβάζω τη στιγμή που ανεβαίνει και όχι όλα μαζί πχ στο τέλος της μέρας. Έτσι για δέκα ποστς έχω δέκα επισκέψεις, που σημαίνει τουλάχιστον 10 σεντς από τα GoogleAds. Γράφω επίσης σχόλια του τύπου «Ναι», «Συμφωνώ απόλυτα!», «Υπέροχο ποστ!» σε όσα περισσότερα blogs μπορώ, γιατί όλο και κάποιος που δεν με ξέρει ακόμα θα δει το blog μου κλικάροντας το όνομά μου. Όπως καταλάβατε, στόχος μου είναι η υψηλή επισκεψιμότητα. Γιατί; Γιατί τα ποστς μου είναι πιο ρηχά κι απ’ το ρέμα της Πικροδάφνης. Καμία συνοχή, καμία ουσία, τίποτα νέο, τίποτα καινούργιο να προσφέρω. Τις περισσότερες φορές είναι της μορφής: «Διάβασα εδώ (link) αυτό και έχω να πω ότι συμφωνώ». Μπορεί όμως και να γράφω για το τι είδα στην τηλεόραση. Επίσης είναι και ανορθόγραφα.

Τα ενδιαφέροντά μου (και τα θέματα για τα οποία γράφω) είναι: τεχνολογία, gadgets, τεχνολογία, τεχνολογία, γυναίκες, τεχνολογία, αυτοκίνητα και τεχνολογία. Μιλώντας για τεχνολογία, καταλαβαίνετε ότι ο μόνος λόγος ύπαρξής μου στην ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι το engadget και το gizmodo, από όπου κατά βάση αντιγράφω τα θέματά μου. Πού και πού παίρνει το μάτι μου κάνα μπούτι ή κάνα αμάξι και γράφω τρεις τέσσερις γραμμές αλλά τότε κυρίως ανεβάζω φωτογραφίες. Είπαμε, «από υπολογιστές ξέρω» άρα για τεχνολογία μπορώ να γράψω, άντε και καμιά γραμμή για αυτοκίνητα· αφού όμως μένω ακόμα με τη μαμά μου, από γυναίκες δεν έχω ιδέα. Ξέρω πάντως ότι είναι μαλακές και μυρίζουν ωραία (σαν το μαξιλάρι μου).

IRL πηγαίνω γυμναστήριο, χρησιμοποιώ ταξί και μετρό (ποτέ λεωφορεία, γιατί αργούν), δεν ξέρω τι είναι αυτά τα κρεμασμένα χαρτιά στα περίπτερα, αλλά η τηλεόραση λέει πως είναι εφημερίδες, άρα έτσι θα είναι. Ψήφισα Φιλελεύθερη Συμμαχία γιατί είδα τις διαφημίσεις της στο youtube, έχουν ωραίο site και τα λένε σωστά, δηλαδή απλά και κατανοητά: ανταγωνισμός, διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας, αυξημένος μισθός, ελεύθερη αγορά, κατάργηση συντάξεων και άλλα σχετικά. Επίσης βγαίνω με τους φίλους μου για σινεμά (μόνο Village και Ster), μπύρες (μόνο Mall) και κουβέντα (γκόμενες, βυζιά, κώλοι, σεξ, η Μακεδονία είναι ελληνική και ποδόσφαιρο). Επίσης είμαι οικολόγος: πετάω τα πάντα στους κάδους ανακύκλωσης και φυτεύω κάθε μήνα από ένα δεντράκι στο μπαλκόνι μου γιατί το προηγούμενο δεν έπιασε. Επίσης δεν καπνίζω και πιστεύω πως όσους καπνίζουν θα έπρεπε να τους ρίξουμε στη λίμνη με βαρίδια στα πόδια.

Μπορεί να μην καταλαβαίνω τη χρησιμότητα του τυπωμένου χαρτιού και την πρώτη φορά που μού έκαναν δώρο ένα βιβλίο (στα 25 μου) να έψαχνα να διαβάσω τις οδηγίες χρήσης, αλλά πιστεύω ότι κάποια μέρα θα καταφέρω να κάνω κάτι στη ζωή μου, δηλαδή κάπου να χωθώ. Στο μεταξύ ελπίζω να μην έχουν ξυπνήσει το Google και η μαμά μου γιατί δεν ξέρω τι θα κάνω.

βλ. επίσης: Πρώτο μέρος και Δεύτερο μέρος 

Η μαλακοξύστρα

Μπορεί οι αρχαίοι Έλληνες να εξήραν (ή, αναλόγως τη διάθεση, να ηδονίζονταν με) τη μεσότητα, όμως στη νεωτερικότητα ―και δη στην ύστερη― προτιμάται να σού βρίσουν τη μάνα παρά να σε εντάξουν στην κατηγορία του «μετρίου» ή του «μέσου». Ο μέσος Έλληνας, άντρας, οδηγός και στην περίπτωσή μας blogger (πάντα στον ενικό αριθμό) είναι ένας τύπος που λέει και νομίζει ότι έχει γνώσεις από πολλά πεδία της πραγματικότητας, αλλά στην ουσία δεν ούτε δράμι από κανένα· ο τελευταίος homo universalis την έκανε για τόπο χλοερό εδώ και αρκετές δεκαετίες.

Αν ήξερε τι θέλει, θα ήξερε ότι θέλει αναγνώριση: αφού αυτό που κάνει δεν (θα μπορούσε να) τον ικανοποιεί, το μόνο που τού μένει είναι να ζητάει την ικανοποίηση από τους υπόλοιπους. Για τι όμως δεν έχει ιδέα. Γι’ αυτό μπλογκάρει ασταμάτητα, γεμίζοντας τον παγκόσμιο ιστό με σκουπίδια και ταλαιπωρώντας όλες τις RSS-ο-ρουφήχτρες στις οποίες έχει γραφτεί. Άδειος από γνώσεις, ευαισθησίες, δημιουργικότητα και ενδιαφέροντα, σπαταλάει αμέτρητες ώρες μπροστά στον υπολογιστή του για να δημοσιεύει ένα σωρό μαλακίες που τις περισσότερες φορές δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Αυτές μπορεί να κυμαίνονται από την πορεία μιας μύγας μέσα στο δωμάτιό του ως το πόσα μυρμήγκια αντίκρυσε σήμερα στο δρόμο· σε γενικές γραμμές η σημαντικότητα αυτών που γράφει δεν ξεφεύγει από το επίπεδο του εντόμου.

Στη ζωή του δεν κάνει απολύτως τίποτα ή αυτό που κάνει είναι ένα τίποτα. Μένει με τους γονείς του ή, αν μένει μόνος του, η μαμά του τού πλένει τα ρούχα και τού μαγειρεύει, αφού ένα τετράγωνο μακριά. Έχει VPN με τον υπολογιστή του σπιτιού των γονιών του και μοιράζεται με τον πατέρα του τα bookmarks και τη history με τις τσόντες. Γι’ αυτό και τόσα χρόνια έχει κολλήσει στις φωτογραφίες, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των αδελφών Lumière. Για όλα τα παραπάνω δεν ντρέπεται να γράψει και στο blog του. Και, ειλικρινά, δεν θεωρώ πως του έχουν μείνει και πολλά πράγματα για να ντραπεί. Τυπολογικά είναι ό,τι πιο κοντά υπάρχει στον ορισμό του blogger, αφού γράφει τα πάντα σαν να έγραφε στο ημερολόγιό του, αλλά δυστυχώς τα δημοσιεύει κιόλας.

Συνεχίζει παρόλα αυτά να μπλογκάρει γιατί του έχουν πει ότι έτσι κάνει ο καλός μπλόγκερ και γιατί πιστεύει πως «όταν αλλάξουν τα πράγματα, θα αναγνωριστεί η αξία του», κατί που φαίρνει κατά το ένα τρίτο στις αλκοολούχες ρήσεις των συνασπιστών που αρχίζουν με το «όταν έρθουμε στα πράγματα», κατά το άλλο τρίτο στις πίπες των holy bookz («και οι τελευταίοι έσονται πρώτοι») και κατά το τρίτο τρίτο στην παροιμία του σοφού περιούσιου λαού «θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει κι ο φτωχός». Συνεχίζεις παρόλα αυτά να τον διαβάζεις γιατί τέσσερα δευτερόλεπτα από το χρόνο σου δεν κοστίζουν και πολλά μπροστά στην πιθανότητα να έχει ένα ενδιαφέρον δημοσίευμα ανάμεσα στα δεκαεπτά χιλιάδες. Εξάλλου μπορείς να το κάνεις κι από τον RSS-reader σου.

βλ. επίσης: Πρώτο μέρος και Τρίτο μέρος 

Όταν γνωρίστηκαν, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Βρίσκονταν στη φυλακή. Είχαν πάει σε μια διαδήλωση στο πανεπιστήμιο, η οποία ξέφυγε από τον έλεγχο, και η τοπική αστυνομία τους είχε μπουζουριάσει όλους και τους είχε πάει στο τμήμα, μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Ο Σούλμαν δεν διαδήλωνε. Είχε πάει στη συγκέντρωση, επειδή ήξερε ότι θα υπήρχαν πολλές κοπέλες χωρίς σουτιέν. Η Πώλα είχε πάει με μερικούς φίλους της που διαδήλωναν πραγματικά, οπότε προσποιούνταν ότι ήταν το ίδιο θυμωμένη μ’ αυτούς. Εντούτοις, όταν τους συνέλαβαν όλους, εκείνη ήταν η μοναδική σ’ όλο το κελί που έκλαιγε. Ο Σούλμαν αυτό το βρήκε γοητευτικό. Της είπε μερικά αστεία, εκείνη γέλασε, κι αυτό την έκανε ακόμα πιο γοητευτική. Και όταν πρόσεξε ότι ήταν η μόνη κοπέλα σ’ όλο το κελί που φορούσε σουτιέν, την ερωτεύτηκε.
«Θες να βγούμε;» τη ρώτησε.
«Εννοείς όταν βγούμε από δω;»
«Ναι. Θες να βγούμε, όταν βγούμε από δω;»
«Αμέ» του απάντησε μ’ ένα χαμόγελο.

του Άλαν Σβαϊμπέλ, από το Ο άλλος του εαυτός· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι.

Το “then” δεν βλέπω.