παυσίφωνο

Η μούρη

Είμαι γνωστός και καταξιωμένος άνθρωπος στην κοινωνία, συνήθως δημοσιογράφος ή γενικότερα άνθρωπος των μέσων (ενημέρωσης παύλα επικοινωνίας). Στο σχολείο ήμουν πρόεδρος της τάξης από το δημοτικό, είχα μέτριους βαθμούς, στο πανεπιστήμιο ήμουν γραμμένος στην ΠΚΣ όταν ήταν πλειοψηφία στις σχολές, συμμετείχα στα γεγονότα του Πολυτεχνείου τρέχοντας να σώσω το τομάρι μου, στη μεταπολίτευση έφυγα εξωτερικό ―όσο πιο δυτικά γίνεται― για σπουδές και γύρισα αμέσως μετά που υπήρχε δουλειά για όλους. Από τότε πηδάω από το ένα μέσο στο άλλο, γράφοντας, μιλώντας, συζητώντας και καμιά φορά βγαίνοντας στα παράθυρα (της τηλεόρασης) για να πουλήσω μούρη για όλα τα παραπάνω. Δεν με ξέρουν όλοι, μόνο οι αρτιμελείς Μαρίες, όσοι δηλαδή χρειάζεται να με ξέρουν, ώστε να μού είναι δυνατόν να ζω από τα προϊόντα της σκέψης μου που άλλοι πληρώνουν για να αγοράσουν και να καταναλώσουν, αφού δεν έχουν δικά τους, όσο κι αν προσπαθώ να τούς πείσω για το αντίθετο.

Το κακό είναι ότι τώρα με τα blogs ο καθένας μπορεί να γράψει κι έτσι μπορεί να εμφανιστούν εκατοντάδες σαν εμένα που να στέκονται δίπλα μου και να τρώνε από εκεί που τρώω εγώ. Θεωρητικά. Γιατί στην πράξη, αν έχεις διαβάσει λίγο Μαρξ, Γκράμσι, Αντόρνο, Πόππερ και Χέγκελ ―όπως έχω διαβάσει εγώ, θα μπορούσες να σκεφτείς πως όσο περισσότεροι φτιάχνουν blogs και γράφουν τις βλακείες τους τόσο το επίπεδο πέφτει και τόσο πιο βολικό είναι αυτό για εμένα, τον καταξιωμένο, να συνεχίσω να έχω τη θέση που είχα και στο παρελθόν. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο, που έλεγε και η διαφήμιση στην τηλεόραση που εγώ δεν βλέπω γιατί είναι σκουπίδια. Άρα, αν εγώ ανοίξω ένα blog, έχω σίγουρη την επιτυχία. Δεν το έχω ξανακάνει, αλλά δεν θα είναι δα και δύσκολο.

Το πρώτο βήμα είναι να ρωτήσουμε τον καημενούλη τον τεχνικό της εφημερίδας ή του σταθμού που δουλεύω, ο οποίος παίρνει τρεις κι εξήντα, καπνίζει σα φουγάρο, φοράει γυαλιά, είναι άσπρος και έρχεται χειμώνα καλοκαίρι με το ίδιο t-shirt. Σε δέκα λεπτά το έμαθα! Έφτιαξα το blog μου, διάλεξα κατάλληλο χρώμα, έναν τίτλο αντάξιο του ονόματός μου, έβαλα μια μουράτη φωτογραφία και ακόμα μια μουράτη περιγραφή δίπλα στη φωτογραφία και αρχίζω να γράφω. Στο πρώτο δημοσίευμα καλοσωρίζω τον εαυτό μου στην ελληνική ιστολογιόσφαιρα και του υπόσχομαι πως δεν θα αποκλίνω σε καμία περίπτωση από το στόχο μου, να είμαι δηλαδή ο εαυτός μου.

Τα κείμενά μου έχουν νόημα και ουσία και είναι γραμμένα όπως και τα άρθρα μου. Έχω το know-how τόσα χρόνια και δεν μπορεί να μου τη βγει κανείς. Κι άμα καμιά φορά στερεύω από σκέψη ―συμβαίνει και στους καλύτερους― αναδημοσιεύω τα άρθρα που έδωσα στην εφημερίδα, μια μέρα μετά. Από τα πρώτα μου δημοσιεύματα τα σχόλια είναι πάμπολλα, αφού φρόντισα να διαφημίσω το ιστολόγιό μου στην εφημερίδα και φυσικά στα υπόλοιπα blogs. Οι μισοί με θαυμάζουν και οι άλλοι μισοί με ζηλεύουν, όλοι όμως θέλουν να αφήσουν το σχόλιό τους κάτω από το κείμενό μου, και μάλιστα κάποιοι από αυτούς τολμούν ακόμα και να διαφωνήσουν! Απαντάω σε όλους φυσικά, σε ξεχωριστό σχόλιο για τον καθένα, και στους καημένους δήθεν ήρωες πετάω κι ένα quotation κάποιου στοχαστή (στα ελληνικά φυσικά, εγώ τα έχω διαβάσει και δεν τα παίρνω από τη wikipedia), πάντα αφήνοντας να εννοηθεί ότι εγώ δεν ξέρω τίποτα και τα έχουν πει όλα άλλοι πιο πριν από μένα.

Θα μπορούσα να βγάλω λεφτά από κάτι τέτοιο, αλλά δεν βάζω διαφημίσεις στο blog μου γιατί έτσι α) φαίνομαι υπεράνω χρημάτων και β) γιατί στο κανάλι με πληρώνουν περισσότερο τώρα που τούς φέρνω περισσότερη πελατεία χάρη στο Internet. Ζήτω λοιπόν το Διαδίκτυο και τα Νέα Μέσα και νά ‘ναι καλά τα θύματα που χάβουν ό,τι τούς πετάξω και χάρη σ’ αυτό ζούμε κι εμείς, οι ταπεινές μούρες.

Το ψώνιο

Εγώ από την άλλη δεν έχω τίποτα από τα παραπάνω, αλλά έχω ένα σκοπό: να γίνω μούρη· να με καλούν στην τηλερόαση, να με διαβάζουν στις εφημερίδες, το blog μου να ξεπεράσει σε επισκεψιμότητα το cnn.com, να με χαιρετάνε στο δρόμο και σιγά σιγά να εκπληρωθούν τα ελληνικά μου όνειρα: να αλλάζω αυτοκίνητο κάθε χρόνο, να έχω μεγάλο σπίτι, εξοχικό στο Ζούμπερη/Λούτσα/Nueva Makri, δέκα γκόμενες, μία σχέση και μια σίγουρη και ακριβοπληρωμένη θέση εργασίας από την οποία θα μπορώ να τα ξύνω απρόσκοπτος. Δηλαδή να φτάσω τη μούρη και να την ξεπεράσω. Για όλα αυτά φυσικά από κάπου πρέπει να αρχίσω.

Μιας που η παιδεία μου είναι ελλιπέστατη (στο τσακ έβγαλα το σχολείο, πέρασα σε ένα ΤΕΙ ιχθυοκομμωτικής, τέλειωσα κουτσά στραβά κι από τότε δουλεύω σα μαλάκας δεξιά κι αριστερά), ακολουθώ ένα δημιουργικό συγκερασμό των «όπου φυσάει ο άνεμος», «από ‘δώ παν κι άλλοι» και «είδα φως και μπήκα». Μιας που ξέρω λοιπόν «από υπολογιστές» (who doesn’t πια;), έφαγα μόλις δέκα λεπτάκια να φτιάξω το blog μου, ένα μισαωράκι για να το ομορφύνω και να του δώσω λειτουργικότητα με διάφορες μικροσαχλαμάρες και δύο ‘βδομάδες για να του βρω όνομα.

Αλλά τώρα γράφω. Μπλογκάρω. Ασταμάτητα. Λες και μού ‘χουν βάλει νέφτι …στα δάχτυλα. Κάθε μέρα ανεβάζω τουλάχιστον δέκα ποστς. Η λογική είναι απλή: οι περισσότεροι πια έχουν RSS-ο-ρουφήχτρες για να τα βγάζουν πέρα, οπότε βλέπουν το κάθε κείμενο που ανεβάζω τη στιγμή που ανεβαίνει και όχι όλα μαζί πχ στο τέλος της μέρας. Έτσι για δέκα ποστς έχω δέκα επισκέψεις, που σημαίνει τουλάχιστον 10 σεντς από τα GoogleAds. Γράφω επίσης σχόλια του τύπου «Ναι», «Συμφωνώ απόλυτα!», «Υπέροχο ποστ!» σε όσα περισσότερα blogs μπορώ, γιατί όλο και κάποιος που δεν με ξέρει ακόμα θα δει το blog μου κλικάροντας το όνομά μου. Όπως καταλάβατε, στόχος μου είναι η υψηλή επισκεψιμότητα. Γιατί; Γιατί τα ποστς μου είναι πιο ρηχά κι απ’ το ρέμα της Πικροδάφνης. Καμία συνοχή, καμία ουσία, τίποτα νέο, τίποτα καινούργιο να προσφέρω. Τις περισσότερες φορές είναι της μορφής: «Διάβασα εδώ (link) αυτό και έχω να πω ότι συμφωνώ». Μπορεί όμως και να γράφω για το τι είδα στην τηλεόραση. Επίσης είναι και ανορθόγραφα.

Τα ενδιαφέροντά μου (και τα θέματα για τα οποία γράφω) είναι: τεχνολογία, gadgets, τεχνολογία, τεχνολογία, γυναίκες, τεχνολογία, αυτοκίνητα και τεχνολογία. Μιλώντας για τεχνολογία, καταλαβαίνετε ότι ο μόνος λόγος ύπαρξής μου στην ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι το engadget και το gizmodo, από όπου κατά βάση αντιγράφω τα θέματά μου. Πού και πού παίρνει το μάτι μου κάνα μπούτι ή κάνα αμάξι και γράφω τρεις τέσσερις γραμμές αλλά τότε κυρίως ανεβάζω φωτογραφίες. Είπαμε, «από υπολογιστές ξέρω» άρα για τεχνολογία μπορώ να γράψω, άντε και καμιά γραμμή για αυτοκίνητα· αφού όμως μένω ακόμα με τη μαμά μου, από γυναίκες δεν έχω ιδέα. Ξέρω πάντως ότι είναι μαλακές και μυρίζουν ωραία (σαν το μαξιλάρι μου).

IRL πηγαίνω γυμναστήριο, χρησιμοποιώ ταξί και μετρό (ποτέ λεωφορεία, γιατί αργούν), δεν ξέρω τι είναι αυτά τα κρεμασμένα χαρτιά στα περίπτερα, αλλά η τηλεόραση λέει πως είναι εφημερίδες, άρα έτσι θα είναι. Ψήφισα Φιλελεύθερη Συμμαχία γιατί είδα τις διαφημίσεις της στο youtube, έχουν ωραίο site και τα λένε σωστά, δηλαδή απλά και κατανοητά: ανταγωνισμός, διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας, αυξημένος μισθός, ελεύθερη αγορά, κατάργηση συντάξεων και άλλα σχετικά. Επίσης βγαίνω με τους φίλους μου για σινεμά (μόνο Village και Ster), μπύρες (μόνο Mall) και κουβέντα (γκόμενες, βυζιά, κώλοι, σεξ, η Μακεδονία είναι ελληνική και ποδόσφαιρο). Επίσης είμαι οικολόγος: πετάω τα πάντα στους κάδους ανακύκλωσης και φυτεύω κάθε μήνα από ένα δεντράκι στο μπαλκόνι μου γιατί το προηγούμενο δεν έπιασε. Επίσης δεν καπνίζω και πιστεύω πως όσους καπνίζουν θα έπρεπε να τους ρίξουμε στη λίμνη με βαρίδια στα πόδια.

Μπορεί να μην καταλαβαίνω τη χρησιμότητα του τυπωμένου χαρτιού και την πρώτη φορά που μού έκαναν δώρο ένα βιβλίο (στα 25 μου) να έψαχνα να διαβάσω τις οδηγίες χρήσης, αλλά πιστεύω ότι κάποια μέρα θα καταφέρω να κάνω κάτι στη ζωή μου, δηλαδή κάπου να χωθώ. Στο μεταξύ ελπίζω να μην έχουν ξυπνήσει το Google και η μαμά μου γιατί δεν ξέρω τι θα κάνω.

βλ. επίσης: Πρώτο μέρος και Δεύτερο μέρος 

Η μαλακοξύστρα

Μπορεί οι αρχαίοι Έλληνες να εξήραν (ή, αναλόγως τη διάθεση, να ηδονίζονταν με) τη μεσότητα, όμως στη νεωτερικότητα ―και δη στην ύστερη― προτιμάται να σού βρίσουν τη μάνα παρά να σε εντάξουν στην κατηγορία του «μετρίου» ή του «μέσου». Ο μέσος Έλληνας, άντρας, οδηγός και στην περίπτωσή μας blogger (πάντα στον ενικό αριθμό) είναι ένας τύπος που λέει και νομίζει ότι έχει γνώσεις από πολλά πεδία της πραγματικότητας, αλλά στην ουσία δεν ούτε δράμι από κανένα· ο τελευταίος homo universalis την έκανε για τόπο χλοερό εδώ και αρκετές δεκαετίες.

Αν ήξερε τι θέλει, θα ήξερε ότι θέλει αναγνώριση: αφού αυτό που κάνει δεν (θα μπορούσε να) τον ικανοποιεί, το μόνο που τού μένει είναι να ζητάει την ικανοποίηση από τους υπόλοιπους. Για τι όμως δεν έχει ιδέα. Γι’ αυτό μπλογκάρει ασταμάτητα, γεμίζοντας τον παγκόσμιο ιστό με σκουπίδια και ταλαιπωρώντας όλες τις RSS-ο-ρουφήχτρες στις οποίες έχει γραφτεί. Άδειος από γνώσεις, ευαισθησίες, δημιουργικότητα και ενδιαφέροντα, σπαταλάει αμέτρητες ώρες μπροστά στον υπολογιστή του για να δημοσιεύει ένα σωρό μαλακίες που τις περισσότερες φορές δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Αυτές μπορεί να κυμαίνονται από την πορεία μιας μύγας μέσα στο δωμάτιό του ως το πόσα μυρμήγκια αντίκρυσε σήμερα στο δρόμο· σε γενικές γραμμές η σημαντικότητα αυτών που γράφει δεν ξεφεύγει από το επίπεδο του εντόμου.

Στη ζωή του δεν κάνει απολύτως τίποτα ή αυτό που κάνει είναι ένα τίποτα. Μένει με τους γονείς του ή, αν μένει μόνος του, η μαμά του τού πλένει τα ρούχα και τού μαγειρεύει, αφού ένα τετράγωνο μακριά. Έχει VPN με τον υπολογιστή του σπιτιού των γονιών του και μοιράζεται με τον πατέρα του τα bookmarks και τη history με τις τσόντες. Γι’ αυτό και τόσα χρόνια έχει κολλήσει στις φωτογραφίες, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των αδελφών Lumière. Για όλα τα παραπάνω δεν ντρέπεται να γράψει και στο blog του. Και, ειλικρινά, δεν θεωρώ πως του έχουν μείνει και πολλά πράγματα για να ντραπεί. Τυπολογικά είναι ό,τι πιο κοντά υπάρχει στον ορισμό του blogger, αφού γράφει τα πάντα σαν να έγραφε στο ημερολόγιό του, αλλά δυστυχώς τα δημοσιεύει κιόλας.

Συνεχίζει παρόλα αυτά να μπλογκάρει γιατί του έχουν πει ότι έτσι κάνει ο καλός μπλόγκερ και γιατί πιστεύει πως «όταν αλλάξουν τα πράγματα, θα αναγνωριστεί η αξία του», κατί που φαίρνει κατά το ένα τρίτο στις αλκοολούχες ρήσεις των συνασπιστών που αρχίζουν με το «όταν έρθουμε στα πράγματα», κατά το άλλο τρίτο στις πίπες των holy bookz («και οι τελευταίοι έσονται πρώτοι») και κατά το τρίτο τρίτο στην παροιμία του σοφού περιούσιου λαού «θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει κι ο φτωχός». Συνεχίζεις παρόλα αυτά να τον διαβάζεις γιατί τέσσερα δευτερόλεπτα από το χρόνο σου δεν κοστίζουν και πολλά μπροστά στην πιθανότητα να έχει ένα ενδιαφέρον δημοσίευμα ανάμεσα στα δεκαεπτά χιλιάδες. Εξάλλου μπορείς να το κάνεις κι από τον RSS-reader σου.

βλ. επίσης: Πρώτο μέρος και Τρίτο μέρος 

Όταν γνωρίστηκαν, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Βρίσκονταν στη φυλακή. Είχαν πάει σε μια διαδήλωση στο πανεπιστήμιο, η οποία ξέφυγε από τον έλεγχο, και η τοπική αστυνομία τους είχε μπουζουριάσει όλους και τους είχε πάει στο τμήμα, μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Ο Σούλμαν δεν διαδήλωνε. Είχε πάει στη συγκέντρωση, επειδή ήξερε ότι θα υπήρχαν πολλές κοπέλες χωρίς σουτιέν. Η Πώλα είχε πάει με μερικούς φίλους της που διαδήλωναν πραγματικά, οπότε προσποιούνταν ότι ήταν το ίδιο θυμωμένη μ’ αυτούς. Εντούτοις, όταν τους συνέλαβαν όλους, εκείνη ήταν η μοναδική σ’ όλο το κελί που έκλαιγε. Ο Σούλμαν αυτό το βρήκε γοητευτικό. Της είπε μερικά αστεία, εκείνη γέλασε, κι αυτό την έκανε ακόμα πιο γοητευτική. Και όταν πρόσεξε ότι ήταν η μόνη κοπέλα σ’ όλο το κελί που φορούσε σουτιέν, την ερωτεύτηκε.
«Θες να βγούμε;» τη ρώτησε.
«Εννοείς όταν βγούμε από δω;»
«Ναι. Θες να βγούμε, όταν βγούμε από δω;»
«Αμέ» του απάντησε μ’ ένα χαμόγελο.

του Άλαν Σβαϊμπέλ, από το Ο άλλος του εαυτός· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι.

Το “then” δεν βλέπω.