παυσίφωνο

Ένα από τα καλά του να φτιάχνεις παζλ είναι ότι έχεις τη δυνατότητα να σκέφτεσαι παράλληλα και όσο περισσότερο χρόνο διαθέτεις στα μικρά υπομονετικά κομματάκια τόσο πιο πολύ μπορείς να καταλήξεις σε φιλοσοφικές αναζητήσεις κάνοντας πλατωνικούς διαλόγους και εφαρμόζωντας ρητορικές τεχνικές τύπου μαιευτικής στον εαυτό σου. Φτιάχνοντας την αγαπημένη μου Siesta του Van Gogh από την Clementoni άρχισα κάπου ανάμεσα στο δεύτερο παπούτσι και στο δραπάνι κάτω δεξιά να σκέφτομαι περί της τροφής και μια από τις πρώτες μου σκέψεις ήταν πως θα μπορούσαμε με τη χρήση της τεχνολογίας να αποδεσμεύσουμε τη γεύση από την τροφή· να τρεφόμαστε έτσι με άγευστες μπούρδες από σωληνάρια που θα περιέχουν τα απαραίτητα για τον κάθε οργανισμό ξεχωριστά θρεπτικά στοιχεία και από την άλλη πλευρά να μπορούμε να έχουμε στο στόμα μας κατά βούληση επιθυμητές γεύσεις, χωρίς να μάς απασχολούν γεγονότα όπως η ώρα φαγητού, οι θερμίδες ή οι οργανικές ασυμβατότητες (δεν μπορούμε να περπατάμε και να τρώμε γουρουνόπουλο) και κοινωνικές συμβάσεις (είπαμε, δεν μπορούμε να περπατάμε και να τρώμε γουρουνόπουλο). Eκ πρώτης σκέψης φαίνεται μια εξαιρετική ιδέα, αφού θα μπορούσε να λύσει ένα σωρό προβλήματα, από τα πλέον σημαντικά (πείνα) έως τα πλέον ασήμαντα (για παράδειγμα, μπορώ να φάω το αγαπημένο μου αλλαντικό ―παστουρμά― μοναχά την Παρασκευή το βράδυ, αφού το Σαββατοκύριακο δεν έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους και ως τη Δευτέρα προλαβαίνω να ξεμυρίσω αν πίνω πολύ νερό). Ευτυχώς που τα παπούτσια και τα δρεπάνια είναι έξι κομμάτια (οκτώ, αν υπολογίσεις κάτι γωνίες που ξεφεύγουν).

Ένα από τα καλά του ανθρώπινου γένους είναι ότι διακατέχεται από υπέρμετρη βλακεία· προσωπικά (=κατά τη διάρκεια του προηγούμενου παζλ) και αφού οι δεινόσαυροι έχουν εκλείψει (μιας που πέθανε η χοντρή της γειτονιάς), κατατάσσω τους ανθρώπους κάπου ανάμεσα στο σκύλο με το Αλτσχάιμερ της χοντρής που πέθανε και στους κομμουνιστές. Προβλήματα όπως η πείνα και το δικό μου με τον παστουρμά θα μπορούσαν μ’ αυτόν τον τρόπο να είχαν λυθεί, ένα μεγάλο όμως μέρος της παγκόσμιας βιομηχανίας ―προφανώς!― στηρίζεται στην κατασκευή (αμπέλια, Παυλίδης κλπ), την κατανάλωση (εστιατόρια, σχολές μαγειρικής κλπ) και την απομάκρυνση (εταιρείες κατασκευής αποχετευτικών συστημάτων, BODYLINE κλπ) της τροφής. Επιπλέον ―και εδώ έγκειται η μεγαλύτερη βλακεία― το ανθρώπινο μυαλό είναι αφενός τόσο άπληστο που, αν μπορεί να έχει όποτε θέλει γεύση πορτοκαλιού, θα θέλει την έχει συνέχεια και εν τέλει θα τη βαρεθεί και αφετέρου τόσο ηλίθιο που, αν δεν έχει να μασάει ταυτοχρόνως πορτοκάλια, θα ξεχάσει πώς είναι. Σε τελική ανάλυση, όταν οι άνθρωποι που θα έχουν να φάνε δεν θα βρίσκουν ευχαρίστηση ούτε καν στο φαγητό, θα παύσουν κάθε ενεργητική λειτουργία και θα αρχίσουν να πεθαίνουν μαζικά άλλος στη δουλειά, άλλος περπατώντας και άλλος βλέποντας τηλεόραση. Και, γενικά μιλώντας, όταν οι σκέψεις σου αρχίζουν να παρουσιάσουν λεκτικές συνάφειες με την Αποκάλυψη του Ιωάννη ή τα βιβλία του Νοστράδαμου, ξέρεις πως ήρθε η ώρα για ένα διάλειμμα από το παζλ.

Ένα από τα καλά του Internet είναι πως μπορείς με τα κατάλληλα εργαλεία να βρεις ό,τι μαλακία μπορείς να σκεφτείς. Υπάρχει μια γιαπωνέζικη εταιρεία ονόματι FCOM, το οποίο σημαίνει Fresh Functional Food Composite και όχι Food Company Of Morrons όπως νόμισα όταν το πρωτοείδα. Η εταιρεία αυτή πειραματίζεται από το 2003 με τη δημιουργία σύνθετων τροφών. Άρχισαν με την ιδέα να φτιάχνουν πιο λιπαρό τόνο, κάνοντας ενέσεις στα νεκρά ψάρια με λάδι, αλλά σύντομα κατάλαβαν ότι αυτό ήταν μεν βλακεία αλλά όχι αρκετά μεγάλη, ώστε να πουλήσει. Γι’ αυτό προχώρησαν κάμποσα νοητικά βήματα παραπέρα και άρχισαν να συνθέτουν τροφές φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους. Το τελευταίο τους επίτευγμα είναι φράουλες με λευκή σοκολάτα: παγώνουν τις φράουλες, μετά αμέσως τις ξηραίνουν, ώστε οποιοδήποτε υγρό να απομακρυνθεί, και εν τέλει γεμίζουν το κενό αυτό με κατάλληλα επεξεργασμένη σοκολάτα, όπως ακριβώς γίνεται στη βαριά βιομηχανία με τις ενισχύσεις μετάλλων. Το αποτέλεσμα στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι διπλό: αφενός αυτό το πράγμα που βγαίνει έχει μια ενδιαφέρουσα γεύση που μπορεί να ανταλλαχθεί με χρήματα και να προσδώσει κέρδος και αφετέρου το ίδιο πράγμα συντηρείται για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από ό,τι οι φράουλες. Και, καθώς το σύγχρονο marketing επιτάσσει, το κοινωνικό προσωπείο της FCOM συνίσταται στο να εμπλουτίζονται τα περί ου ο λόγος κατασκευάσματα με ουσίες που κάποιοι οργανισμοί δεν μπορούν να αφομοιώσουν. Έτσι, αν σάς λείπει το συνένζυμο Q10, αντί να χαπακώνεστε δέκα φορές τη μέρα, είναι πιο chic να τρώτε ένα special σοκολατόμουρο. Τουλάχιστον έτσι νομίζουν κάποιοι.

Για περισσότερες πληροφορίες πλογηθείτε στους Times της Ιαπωνίας. Εγώ έχω ένα κάρο με το γαϊδούρι του να φτιάξω ακόμα.

Τι σημασία έχει αν τα δέκα καλύτερα βιβλία της χρονιάς που πέρασε γράφτηκαν στο πόδι για να πουλήσουν ή είναι γεμάτα από ασυνταξίες και ορθογραφικά λάθη; Τι σημασία έχει αν μοναχά ένα από τα δέκα καλύτερα gadget του 2007 θα σε κάνει να βγάλεις έκτο δάχτυλο στο δεξί χέρι και ένα έξτρα αυτί στο κούτελο; Τι σημασία έχει αν τα δέκα πιο hot μέρη που άνοιξαν φέτος θα έχουν κλείσει την ίδια μέρα του επόμενου χρόνου; Τι σημασία έχει αν οι δέκα ωραιότερες γυναίκες είναι ξανθές με τεχνητά ανορθωμένο στήθος και οι δέκα ωραιότεροι άνδρες πάσχουν από προβλήματα στύσης ή πρόωρη εκσπερμάτωση; Τι σημασία έχει αν τα δέκα πιο in στέκια της πόλης δεν φτιάχνουν τίποτα πολιτισμικά κατώτερο από καφέ φίλτρου με πιπερόριζα Μασσαλίας και δεν το χρεώνουν κάτω από δεκάρικο; Τι σημασία έχει αν οι δέκα καλύτεροι δίσκοι του περασμένου έτους είναι ένας σωρός από παραφωνίες και φαλτσαρίσματα, ενώ από μουσική αξία είναι υποδεέστερα ενός φτερνίσματος; Τι σημασία έχει αν αντί για τα δέκα διασημότερα κοκταίηλ θα απολάμβανες με δύο φορές περισσότερη ευχαρίστηση ένα δροσιστικό ποτήρι νερό από κάποιον υπερχειλισμένο υπόνομο;

Τέτοιες λίστες προϊόντων και υπηρεσιών είναι από τα ευκολότερα και προσφιλέστερα θέματα των μέσων μαζικής ενόχλησης τις άγιες αυτές μέρες του καταναλωτισμού: καλύπτουν τα κενά των (αναντικατάστατων) δημοσιογράφων που ξεκουράζουν μετ’ αποδοχών το πνεύμα τους στην Αράχωβα και στο Μαρόκο και ταυτόχρονα λειτουργούν αφενός ως επιβράβευση για όσους υπήρξαν οι πλέον πιστοί και ηλίθιοι καταναλωτές και αφετέρου ως επίπληξη για όσους δεν υπήρξαν. Το τελευταίο φέρνει πικρία και απογοήτευση και αυτές με τη σειρά τους οδηγούν στην κλασική απόφαση-σταθμό «Το Χ θα είναι καλύτερο από το Χ-1» (όπου Χ ο αριθμός της νέας χρονιάς), που μεταφράζεται σε περισσότερη δουλειά, περισσότερα χρήματα, περισσότερα προϊόντα να αγοράσεις, λιγότερο χρόνο για να τα χρησιμοποιήσεις και λιγότερους ανθρώπους για να τα μοιραστείς. Αν είναι έτσι, προτίμησε να αγοράσεις ένα τσεκούρι και να αυτοαποκεφαλιστείς: το κέρδος για την ανθρωπότητα και για σένα θα είναι πολλαπλάσιο.

Αν δεν είναι έτσι και ψάχνεις υλικό για τις δικές σου λίστες της χρονιάς που πέρασε, το παυσίφωνο μοιράζεται μαζί σου το ψυχικά διαταραγμένο top δέκα του:

10. Οι δέκα πολιτικοί του 2007 που θέλω να σπρώξω από μπαλκόνι έβδομου ορόφου. (Στην εποχή της τηλεδημοκρατίας ο κάθε πολιτικός εμφανίζεται και εξαφανίζεται μέσα στον ίδιο μήνα)
9. Τα δέκα εννέα δώρα του 2007 που θέλω να κοπανήσω στο κεφάλι όσων μού τα αγόρασαν. (Δεν νομίζω βέβαια να μού έκαναν ποτέ τόσα δώρα)
8. Oι δέκα οκτώ άνθρωποι που γνώρισα το 2007 και θέλω να γαργαλήσω μέχρι θανάτου. (Αναφέρομαι πραγματικά στο γαργάλημα, το οποίο θεωρώ από τα πλέον επιτυχή βασανιστήρια)
7. Τα δέκα επτά τραγούδια που θέλω να ακούω κάθε φορά που έχω οργασμό. («Aυτό είναι μπουφές, η γυναίκα είναι αυτό που στέκεται δίπλα»)
6. Τα δέκα έξι sites που θέλω να χακάρω. (Ή να δω να χακάρονται that is)
5. Tα δέκα πέντε εκατομμύρια ευρώ που θέλω να αποκτήσω. (Μου αρκεί και ένα πάντως)
4. Οι δέκα τέσσερις άνθρωποι που θέλω να ξεχάσω. (Πουτ@να μνήμη)
3. Τα δέκα τρία σπίτια όπου θέλω να ζήσω. (Hint: είναι όλα στο Βερολίνο)
2. Tα δέκα δύο ζώα στα οποία θέλω για πλάκα να μετεμψυχωθώ. (Ένα απ’ αυτά είναι ο «Καθηγητής ΕΚΠΑ ο κοινός»)
1. Τα δέκα μέρη Το ένα και μοναδικό μέρος που θέλω να φιληθώ με τη γυναίκα της ζωής μου.

Για αρκετούς αυτές είναι οι καλύτερες μέρες του χρόνου. Αφήνω στην άκρη τον δέκατο τρίτο μισθό, τον υπερκαταναλωτισμό και το ξεκώλωμα στο φαγητό: τα Χριστούγεννα και το Πάσχα οι άνθρωποι χαίρονται επίσης που βρίσκονται μεταξύ τους. Για πέντε διάσπαρτες μέρες έως ―με λίγη τύχη― δυόμιση γεμάτες εβδομάδες, το πρόγραμμα είναι περίπου το ίδιο και περιλαμβάνει οικογενειακές συνεστιάσεις για φαγητό και συζητήσεις τύπου «πόσο μεγάλωσες, Κωστάκη» και «η Μαρία απέναντι παντρεύτηκε» και έπειτα συγκεντρώσεις με φίλους για ποτό, μουσική, χορό, ξεφάντωμα και λοιπές κραιπάλες.

Το δικό μου πρόβλημα είναι ότι αφενός η ευρύτερη οικογένειά μου είναι μιάμιση χούφτα μισητών και βαρετών ανθρώπων, με τους οποίους δεν αισθάνομαι την παραμικρή σύνδεση, εγγύτητα ή οικειότητα, και αφετέρου για λόγους που αγνοώ τα σχέδια των φίλων μου ή ακόμη και των φιλικά προσκείμενων σε μένα ανθρώπων για τις γιορτές ποτέ δεν φαίνεται να περιλαμβάνουν εμένα. Κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου αισθάνομαι συχνά πολύ καλύτερα, καθώς γνωρίζω ότι όλοι είναι μόνοι και αποξενωμένοι ο ένας απ’ τον άλλο ―και οι αρρωστημένες διασκεδάσεις των σαββατόβραδων εντείνουν παρά ακυρώνουν τους χαρακτηρισμούς αυτούς· οι γιορτές όμως είναι το τελευταίο προπύργιο της προνεωτερικότητας ενάντια στην αλλοτρίωση από το συνάνθρωπό σου, κάτι που εγώ προσωπικά έχω συνειδητοποιήσει από μωρό, αφού η πρώτη λέξη που είπα ποτέ ήταν το όνομά μου (που ακούστηκε σαν συμπερασματικός σύνδεσμος) και όχι η προσφώνηση κάποιου από τους γονείς μου.

Και το Πάσχα πάει στο διάολο: μπορείς να πας μια εκδρομή, να ξαμολυθείς στη φύση, να φωτογραφήσεις… τα Χριστούγεννα αν θες να βγεις πρέπει να ντυθείς σαν κρεμμύδι και η οποιαδήποτε βόλτα μετφράζεται σε κρύο, βροχή και λάσπη, δηλαδή σε τέσσερα πλυντήρια στο τέλος της ‘βδομάδας. Ακόμη, ίσως το σημαντικότερο, αξιωματικά δεχόμαστε το ότι είναι πολύ πιο εύκολο να κοροϊδεύεις κάποιον επειδή λυπάται για το θάνατο ενός άγνωστου παρά επειδή χαίρεται για τη γέννησή του.

Είμαι ένας όχι μοναχικός αλλά μόνος άνθρωπος. Ο πατέρας μου επιτυχώς με κράτησε μουσικά μακριά από τους Doors σε ηλικίες που τα παιδιά αυτοκτονούν από τη μοναξιά και, μέχρι να φτάσω την ηλικία που θα πεθάνω όπως η Eleanor Rigby, θα ψάχνω αυτό το κουμπί που να βάζει την ψυχή και την καρδιά μου σε νάρκη τέτοιες μέρες. Σε περίπτωση που και κάποιος/α ακόμη το αναζητά, ορίστε μερικές συνταγές εν είδει παυσίπονου (ή παυσίφωνου).

Efficiency first λοιπόν και πρώτες μπαίνουν όλες εκείνες οι δουλειές που αφήνουμε για τις διακοπές. Ανάλογα με τη ζωή και τις ασχολίες μας οι δουλειές αυτές ποικίλουν και νομίζω πως δεν υπάρχει κάποιος τρόπος ή λόγος να τις συμπεριλάβω όλες. Μερικά παραδείγματα είναι: βάψιμο τοίχων, αλλαγή σπασμένων ή φθαρμένων τζαμιών παραθύρων, αλλαγή καμμένων λαμπτήρων, σφίξιμο κλειδαριών που τρίζουν, διόρθωση καζανακίου, αλλαγή κουρτινών, λάδωμα σε μεντεσέδες και ένας σωρός από μερεμέτια που μπορεί να χρειάζεται το σπίτι σας. Παραμένοντας στο σπίτι είναι καιρός να κάνετε ένα γενικό καθάρισμα, εννοώντας όχι απλά το εβδομαδιαίο, αλλά να φτάσετε εκεί που σπανίως ή ποτέ δεν φτάνει το μάτι ήτοι κάτω από βιβλιοθήκες που θα μετακινήσετε, στο πίσω μέρος από τα ράφια, πίσω απ’ τα σώματα του καλοριφέρ, πάνω από το κλιματιστικό, να πλύνετε τα παντζούρια, να βγάλετε τις λάμπες από τα φωτιστικά και να μετακινήσετε ψυγείο, κουζίνα και λοιπές συσκευές και έπιπλα αντίστοιχου μεγέθους και (συντηρητικής συνήθως, πολιτικής) τοποθέτησης. Ειδικές περιπτώσεις: καθάρισμα λυχνιών ενισχυτή, καρπυρατέρ μοτοσυκλέτας, πληκτρολογίου, φίλτρου αέρα αυτοκινήτου/μοτοσυκλέτας, εσωτερικού συσκευών ήχου και εικόνας, άδειασμα σταθερής μολυβοξύστρας, εγκατάσταση νέου λειτουργικού συστήματος στον υπολογιστή σας, (ανα)ταξινόμηση των δίσκων/βιβλίων σας και αναβάθμιση της μηχανής του site σας.

Ο χρόνος που χρειάζεται για τις παραπάνω εργασίες είναι αντιστρόφως ανάλογος με το πόσο μόνος αισθάνεστε, οπότε, σε περίπτωση που τις τελειώσετε όλες πριν καταλήξουν οι ημέρες των γιορτών, θα χρειαστείτε κάτι για να περάσετε την ώρα σας. Το σημείο αυτό είναι το πλέον καίριο γιατί βλέποντας πίσω όσα κάνατε θα ενθουσιαστείτε με τον εαυτό σας, αλλά αν του δώσετε ελάχιστο χρόνο να καταλάβει πόσο μόνος είναι θα καταπέσετε χειρότερα από πριν. Χρειάζεστε συνεπώς κάτι που να σάς κρατήσει δημιουργικά μονάχο για κάμποσες ημέρες ακόμα. Μπορεί να είναι μια από τις συνηθισμένες καθημερινές ασχολίες που κρατούν το νου σας μακριά από την καθημερινότητα, απλά στη συγκεκριμένη περίπτωση συντελείται ως βασική και όχι ως «τσόντα». Tέτοιες είναι να διαβάσετε μερικά καλά βιβλία (κατά προτίμηση μεγέθους Αθλίων ή Πολέμου και Ειρήνης), να φτιάξετε ένα ωραίο παζλ περίπου χιλίων πεντακοσίων κομματιών, να αρχίσετε το (single player) gaming ή να θυμηθείτε παλιά βιντεοπαιχνίδια και φυσικά εννοείται να κάνετε όλων των ειδών τις ασκήσεις και τις εργασίες που έχετε για τυχόν σχολεία, φροντιστήρια ή πανεπιστήμια. Αποφύγετε σε γενικές γραμμές όλες εκείνες τις ασχολίες που θα αφήσουν το νου σας λίγο ως πολύ ελεύθερο γιατί είναι σχεδόν σίγουρο πως θα καταλήξει να σκέφτεται πόσο μόνος είναι. Τέτοιες είναι η ακρόαση μουσικής (με ή χωρίς τη συνοδεία ποτού), οι βόλτες, το multiplayer gaming καθώς και το να μάθετε να μαγειρεύετε.

Μέχρι να τα τελειώσετε όλα αυτά θα έχουν περάσει οι γιορτές και θα είστε πάλι μόνος μεταξύ μόνων άρα δεν θα νιώθετε μονάχος. Καλές γιορτές λοιπόν και του χρόνου σπίτια μας! (Εμένα η φυλακή είναι το σπίτι μου, ισοβίτη…)

Τον καιρό που η Apple δημιουργούσε ποιοτικά προϊόντα με στυλ και λειτουργικότητα είχαμε αγοράσει έναν εκτυπωτή StyleWriter II. Το μηχάνημα αυτό ήθελε περί το ένα λεπτό για να εκκινήσει, έκανε έναν θόρυβο σαν μουσική που ακόμη έχω εντυπωμένο στη μνήμη μου και τύπωνε μία σελίδα το λεπτό σε ανάλυση 360dpi. Το βασικό του πλεονέκτημα, όπως ανακλύψαμε στη συνέχεια, ήταν η κούτα του. Αυτή χωρούσε επακριβώς όλα τα στολίδια του χριστουγεννιάτικου δέντρου μας και για το σκοπό αυτό τη χρησιμοποιούμε ακόμα και σήμερα, που ο εκτυπωτής μας είναι και τυπικά άχρηστος, αφού δεν υπάρχουν διαθέσιμα μελάνια και αφού η σύνδεσή του με τους τωρινούς υπολογιστές μας είναι αδύνατη. Επίσης αδυνατώ να θυμηθώ πού βάζαμε τα στολίδια του δέντρου πριν τον αγοράσουμε.

Θυμάμαι όμως ότι την πρώτη χρονιά που χρησιμοποιήσαμε την κούτα το δέντρο μας ήταν φυσικό, δηλαδή ζωντανό, τέλος πάντων όχι πλαστικό. Αγνοώ αν τα μοντέρνα έλατα είναι γεννετικά τροποποιημένα να μην ρίχνουν τις βελόνες τους στο πάτωμα, αλλά από τα μέσα του Δεκέμβρη ως τις αρχές του Γεννάρη εκείνης της εποχής η μητέρα μου γαμοσταύριζε καθημερινά σκουπίζοντας γύρω από δέντρο, στο οποίο πολύ ευχαρίστως θα έβαζε φωτιά και μέσα στο σπίτι αν χρειαζόταν. Από την επόμενη χρονιά το δέντρο μας ήταν πλαστικό: ένα γλυκύτατο έλατο, τότε θεόρατο, τώρα στο ύψος μου, με κλαδάκια που στραβώνουν με το βλέμμα και που για να συναρμολογηθεί απαιτούσε κοπανήματα με το σφυρί ενώ για να αποσυναρμολογηθεί μεγάλη κάτι κιλοτζάουλ προσπάθεια με το σωληνοκάβουρα. Τα στολίδια όμως παρέμειναν τα ίδια.

Αυτά είναι κυρίως στρογγυλές κόκκινες μπάλες που σπάνε με το άγγιγμα, κάτι τραγικά ταμπούρλα άσπρου και κίτρινου χρώματος, διάφορα ανέκφραστα πλαστικά ανθρωπάκια που κάθονται πάνω σε δωράκια, πάνινα δωράκια σκέτα, μικρές μποτίτσες επίσης σκέτες, κάμποσα φαλλικά μπαστουνάκια, μερικές εφιαλτικές καμπάνες, κάμποσα αγελαδίσια κουδούνια σε σμίκρυνση και τέλος ένα σωρό σε κόκκινο χαρτί τυλιγμένα μικρά δώρα από κουτάκια (σπίρτων, τσιγάρων και καλτσών) που η μητέρα μου είχε φτιάξει με την οικογένειά της έναν καιρό που ο άγιος βασίλης δεν έφερνε βιβλία, δίσκους και υπολογιστές, γιατί τα χρήματα έφταναν μόνο για το φαγητό και το ντύσιμο ―και όχι πάντα. Επίσης στα στολίδια συμπεριλαμβάνονται δύο κουβαρίστρες γιρλάντα, η μία με ψεύτικες καραμελίτσες, η άλλη με κόκκινα παιχνιδάκια, και ένα μίλι λαμπάκια που αναβοσβήνουν άναρχα και διαθέτουν ηχείο που παίζει σχετικά με την εποχή τραγούδια σε διαφορετική κλίμακα κάθε φορά. Τέλος υπάρχουν πολλές κάρτες διαφόρων ετών που οι τάξεις των μαθητών των γονιών μου τούς δώριζαν με την καρδιά και το χαμόγελό τους, κάποτε που τα σχολεία δεν ήταν ούτε φυλακές ούτε μπουρδέλα. Όλα αυτά τα κρεμάμε στο δέντρο χρησιμοποιώντας ειδικούς ανοιγμένους συνδετήρες με προσωπική βούληση, τους οποίους, ενώ κάθε χρόνο τοποθετούμε τακτικά, εντούτοις τον επόμενο βρίσκουμε μπλεγμένους σαν το σύμπλεγμα του Λαοκόοντα.

Όπως και νά ‘χει, συνήθως με τη μουσική υπόκρουση ενός δίσκου 33 στροφών με τρομακτικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια, φέτος με τη συνοδεία του Bob Marley και των Wailers του, το χριστουγεννιάτικο δέντρο μας (που δεν έχει την παραμικρή σχέση ούτε με τα Χριστούγεννα ούτε με δέντρο) στολίστηκε. Απομένουν μοναχά τα λαμπάκια στο μπαλκόνι τα οποία αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου κάθε χρόνο ο παππούς μου, καθώς απαιτούνται συγκεκριμένες μοντίφες για την αποφυγή της υγρασίας και ο ίδιος είναι ο μόνος άνθρωπος στη γειτονιά του οποίου το σώμα δεν είναι καλός αγωγός του ηλεκτρισμού. Μιας και όμως αυτό το feature φαίνεται να εξαφανίζεται σιγά σιγά, κάθε χρόνο που παθαίνει ηλεκτροσόκ, σκεφτήκαμε να τον αντικαταστήσουμε με ανασφάλιστο Ινδό που είναι και στο (πολιτικό) κλίμα των ημερών.

Περίπτωση ένα: Ερωτεύτηκες πρόσφατα. Συγχαρητήρια! Ο έρωτας όμως είναι σαν το θάνατο: δεν έχει ωράριο. Μόλις τελειώνεις τα προκαταρκτικά και γίνεται το γνωστό ολιγοδευτερόλεπτο διάλειμμα στη διάρκεια του οποίου ένα από τα τέσσερα (ή περισσότερα) χέρια τεντώνεται προς το κομοδίνο. Τυχαία η ματιά πέφτει στο παράθυρο και βλέπεις τον ήλιο να σκάει μύτη. «Φτου! Πάλι μάς πήρε το βράδυ, αγάπη μου! Και σού ‘πα να αρχίσουμε πιο νωρίς…» Κι από ‘κεί που κάθε μέρα ξύπναγες στις 7:00, έπαιρνες το πρωινό σου διαβάζοντας τη φρέσκια φρέσκια Καθημερινή και τα Σαββατοκυριακόβραδα έμενες στη γλυκειά θαλπωρή του σπιτιού σου, να σου τα απογευματινά ξυπνήματα, να σου τα ξεπορτίσματα ως το πρωί, να σου οι κραιπάλες!

Λύση: Μαγικά τα φτερά του έρωτα, αλλά πετάει καλύτερα όποιος πετάει τελευταίος. Το συμπαθητικό αυτό ρολογάκι μπορεί να φαίνεται αθώο μα το ανεμιστηράκι που έχει από πάνω δεν είναι για να σε δροσίζει στα διαλείμματα του παθιασμένου σεξ αλλά για να σε κάνει να θυμηθείς πραγματικά ότι έκλεισες το ξυπνητήρι και να σου κόψει κάθε όρεξη να ξαναλιώσεις στον ύπνο. Τη δεδομένη ώρα το ξυπνητήρι αρχίζει να χτυπάει γιαπωνέζικα, δηλαδή με τον πιο εκνευριστικό ήχο που θα μπορούσε, ενώ η έλικα εκτοξεύεται και αιωρείται στον αέρα ωθούμενη από μικρή μπαταρία. Δεν υπάρχει turn off ούτε snooze: το ξυπνητήρι σταματάει να χτυπάει μοναχά όταν καταφέρεις να την πιάσεις και την ξαναβάλεις στη θέση της! Δεν σου φτάνει; Κάνε ελεύθερους συνδυασμούς με τις περιπτώσεις ψηλοτάβανου σπιτιού, απουσίας σκάλας, βιβλιοθήκης που φτάνει ως το ταβάνι ή ανοιχτού παραθύρου.

Περίπτωση δύο: Σπουδάζεις σε συγκεκριμένο μεταπτυχιακό πρόγραμμα γνωστού πανεπιστημίου της Αθήνας. Ενώ μπορείς να επιλέξεις μαθήματα, ακολουθείς τη μάζα. Έτσι καταλήγεις (=καταντάς) να σού κάνει μάθημα γνωστός γλοιώδης καθηγητής που στη λέει, σε βρίζει, αυτοϊκανοποιείται αυτοεξαιρόμενος, σε βάζει να κάνεις εργασία για να τη δημοσιεύσει ο ίδιος αργότερα, σε βάζει να γράψεις εξετάσεις και ―last but not least― σού δίνει και homework. Προσπερνάμε το βλακώδες της επιλογής και στεκόμαστε στο καθημερινό σου πρόγραμμα που αρχίζει να τον πίνει με μικρές γουλίτσες. Τι ωραία που κάθε βράδυ έλιωνες στο MSN και στο FaceBook, έβλεπες ταινίες αγκαλιά με τη φίλη σου και ξεραινόσουν γύρω στις 4:00 για να ξυπνήσεις κατά το μεσημεράκι, ε;

Λύση: Υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξυπνήσεις από μια πρωινή καρδιακή προσβολή; Τρία λεπτά πριν από τη δεδομένη ώρα το συγκεκριμένο ξυπνητήρι αρχίζει να μετράει αντίστροφα και να κάνει ήχους γενικού συναγερμού. Αν δεν άκουσες ποτέ σειρήνες πολέμου, ήρθε η ώρα. Όπως ήρθε η ώρα να πιάσουν τόπο τα μαθήματα έκτακτης ανάγκης. Ανάλογα με το λαμπάκι που ανάβει δίπλα, εσύ πρέπει να αποσυνδέσεις το καλώδιο αντίστοιχου χρώματος (το πρωί που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το άσπρο από το μαύρο, στην απίθανη περίπτωση που καταφέρεις να ανοίξεις το ένα σου μάτι) και να το κάνεις αυτό τρεις φορές ανά λεπτό μέχρι τη δεδομένη ώρα, just in case που σε ξαναπάρει ο ύπνος. Αποτυχία να εκτελέσεις την αποστολή σου, soldier, θα οδηγήσει σε έναν ήχο έκρηξης από το ενσωματωμένο ηχείο που θα διαρκέσει αρκετά για να σε κάνει να δεις ανθρώπινα μέλη να πετάνε στον αέρα. Αποκάλυψη τώρα!

Περίπτωση τρία: World of Warcraft. Όλος ο κόσμος γύρω σου το σταματά, αλλά εσύ συνεχίζεις ακάθεκτος.  Έχεις cooking skill 300 αλλά παραγγέλνεις delivery, ταΐζεις το pet σου φραουλίτσες ή μηλόπιττες απ’ το gnome που κόβει βόλτες στην Ironforge, έχεις μάθει να κοιμάσαι τα λίγα λεπτά που περιμένεις στο queue για την Alterac Valley, πηγαίνεις στην τουαλέτα κρυμμένος στη γωνιά του Warsong Gulch για να μη σε πιάνουν τα βέλη και το Auction House είναι μια καλή ευκαιρία να βγάλεις το τασάκι μέσα από το λοφίσκο με τις γόπες δίπλα στο πληκτρολόγιό σου. Μια μικρή λεπτομέρεια: είσαι φαντάρος και έχεις έξοδο τρεις μέρες. Πότε να προλάβεις να κοιμηθείς;

Λύση: Αν θες να μάθεις λοιπόν πώς είναι να προλαβαίνεις και δεν το έμαθες ακόμα δέκα μήνες στο στρατό, αυτό το ξυπνητήρι είναι για σένα. Την πρώτη νύχτα θα σκεφτείς πως είναι αρκετά μεγάλο και δεν μπορεί να σταθεί στο κομοδίνο σου, άρα θα το αφήσεις στο πάτωμα, χωρίς να σού περάσει απ’ το νου σε τι μπορεί να χρησιμεύουν οι δυο μεγάλες ρόδες εκατέρωθεν αυτού του πλαστικού πατημένου ροδάκινου. Μέχρι να έρθει η ώρα που ρύθμισες να χτυπήσει. Τότε, όχι απλά θα χτυπήσει και θα συνεχίσει να χτυπάει σαν τρελό, αλλά θα αρχίσει και να τρέχει μέσα στο δωμάτιο σαν δαιμονισμένο! Κι ενώ εσύ σηκώνεσαι αναλογιζόμενος από ποιον πλανήτη σάς κάνουν επίθεση, αυτό βρίσκει τοίχο, αλλά αν νομίζεις ότι θα σταματήσει είσαι γελασμένος: αλλάζει κατεύθυνση με εκπληκτική ταχύτητα και οδεύει προς ακαθόριστες κατευθύνσεις ακολουθώντας τα αξιώματα μια της υπερβολικής και μια της ελλειπτικής γεωμετρίας, όσο το μυαλό σου προσπαθεί να εναρμονιστεί με τη θεωρία του χάους και να καταπνίξει τα δολοφονικά σου ένστικτα. Δες την καλή του πλευρά: eventually μπορεί να σε οδηγήσει στις πύλες του στρατοπέδου σου, όπου βέβαια θα χρειαστεί να αμυνθείς καθώς κατά πάσα πιθανότητα ο σκοπός θα ανοίξει πυρ χωρίς προειδοποίηση.

Καλά ξυπνητούρια!