Κορίτσια στον ήλιο

Το καλοκαίρι μπορεί να έφυγε, υπάρχει όμως μια ομάδα ανθρώπων που ακόμη κι ένα μήνα μετά βλέπει ακόμα τις επιδράσεις του πάνω στο σώμα του. Πρόκειται για τις φίλες αναγνώστριες με τον αμφισβητούμενο δείκτη νοημοσύνης που στις 14:00 πασαλείφονταν με λάδι για μαύρισμα και απλώνονταν σαν χταπόδια στον ήλιο του μεσημεριού. Μπορεί έπειτα να έπρεπε κάποιος να τις βουτήξει σε δεξαμενή με ενυδατική κρέμα για να ανακτήσουν την ικανότητα του περπατήματος, μπορεί αργά το βράδυ να φαινόταν μοναχά το πρόσωπό τους να ίπταται (αφού είναι το μόνο μέρος του σώματος στο οποίο παραδόξως έβαζαν αντιηλιακό) και να τρόμαζαν έτσι τους περαστικούς, μπορεί gadgets όπως το κινητό ή η ηλεκτρική τους οδοντόβουρτσα να μην έμεναν ποτέ από μπαταρία αφού φόρτιζαν με την επαφή, αλλά το μαύρισμα μαύρισμα. Το οποίο μαύρισμα σε φυσιολογικούς ανθρώπους απομακρύνεται μετά από δέκα μέρες μη άμεσης έκθεσης στην ηλιακή ακτινοβολία. Σε εκείνες όμως οι μέρες αυτές είναι κατά μέσο όρο τριάντα.

Εδώ γύρω λοιπόν, τις πρώτες μέρες του Οκτώβρη, που οι πρώην ηλιοψημένες αναγνώστριες ανακαλύπτουν ότι ο αυτοσκοπός κάθε καλοκαιριού τους, το μαύρισμά τους, δεν απομακρύνεται ομοιόμορφα αλλά σε κηλίδες, συνοδευόμενο από φαγούρα και κομμάτια του δέρματός τους που ξεφλουδίζουν· εδώ γύρω έρχεται η εταιρεία Solestrom για να πλουτίσει από τον τρόμο όσων από αυτών η φαιά ουσία συνεχίζει να κυκλοφορεί στα κανάλια του εγκεφάλου και αντιλαμβάνονται ότι τα θερινά σφάλματα μπορεί να καλύπτονται από ρούχα, φουλάρια και μακιγιάζ αλλά δεν απομακρύνονται από αυτά. Κυκλοφορεί λοιπόν αυτό το ευχάριστο bikini που διαθέτει και στα δύο μέρη του (καθώς μπορεί να επιθυμείτε να απομακρύνετε το ένα από τα δύο) μικρές χαντρούλες μέτρησης της υπεριώδους ηλιακής ακτινοβολίας ανάλογα με το χρώμα που παίρνουν: χαμηλό (ασφαλές) – μέσο (κάνε και καμιά βουτιά) – υψηλό (μάζεψέ τα και φύγε) – πολύ υψηλό (έχεις αφήσει το μαγιώ στην ψάθα και κάνεις μπάνιο γυμνή, ελπίζω) – γάμησέ τα (φεύγοντας πέρασε από τον πλησιέστερο πυρηνικό αντιδραστήρα).

Το μαγιώ κοστίζει $98,99 και, μπροστά σε κάτι 150άρια ευρώ που έχω ακούσει για κάτι αίσχη που έχω δει, είναι όμορφο και χρήσιμο. Όχι ότι θα το ακολουθήσεις, ηλίθια φίλη αναγνώστρια, αλλά τουλάχιστον, υπό την προϋπόθεση ότι θα σε έχει πιάσει ένα μετρήσιμο ποσοστό υστερίας, τον επόμενο Οκτώβρη μπορεί να μην κάθεσαι στον καθρέπτη μετρώντας τα μελανώματά σου.

― Τι κάνεις; ―Κάνω διατροφή. Εσύ;

Γυρνώντας απ’ τη δουλειά, απογευματάκι προς βράδυ, πετυχαίνεις στο δρόμο μια παλιά σου φίλη, αγκαλιές, φιλιά και λες «Δεν πάμε να τσιμπήσουμε κάτι;». Συμφωνεί, αλλά όταν συνειδητοποιεί ότι το μόνο διαθέσιμο μαγαζί εκεί γύρω είναι μια ψησταριά αρχίζει να ιδρώνει από ανησυχία, δεν λέει όμως τίποτα. Κάθεστε κι, ενώ εσύ παραγγέλνεις 2-3 πίττες γύρο ή 5-6 χοιρινά καλαμάκια, εκείνη ζητάει κατάλογο, τα κοιτάει όλα, πρώτα τις σαλάτες, στραβώνει, μετά τα της ώρας, στραβώνει, μετά τα υπόλοιπα, ξαναστραβώνει, ρωτάει το σερβιτόρο πόσο μεγάλα είναι τα καλαμάκια κοτόπουλου, αν μπορεί να πει να μην της τα ψήσουν πολύ και αν μπορεί να ζητήσει την πίττα της αλάδωτη. Εν τέλει παραγγέλνει δύο καλαμάκια κοτόπουλου και μία «πίττα αλάδωτη, κομμένη στα τέσσερα». Τις πατάτες και το τζατζίκι που πήρατε «για τη μέση», τελικά θα τα φας εσύ.

Σε επισκέπτεται μια άλλη φίλη για να τα πείτε, να ακούσετε μουσική, να της φτιάξεις το πισί και λες να της μαγειρέψεις για να της δείξεις ότι είσαι νοικοκύρης και γιατί κατά πάσα πιθανότητα, για να την κάλεσες μονάχη σπίτι σου, δεν το έκανες επειδή έχεις πιο γρήγορο Internet από ‘κείνη. Λες να πετάξεις δυο-τρεις μπριζολίτσες στην ψηστιέρα, να φτιάξεις μια σαλατούλα και ή να τηγανίσεις πατάτες ή να βράσεις ένα ρυζάκι. Βγάζει εκείνη το χαρτάκι, κοιτάζει από ‘δώ, κοιτάζει από ‘κεί, το φέρνει πλαγίως (Cover Flow), κάνει κάτι αντιστοιχίσεις (απλή μέθοδο των τριών;) και σου λέει ότι δεν πρέπει να φάει πατάτες και «τώρα που το λέμε, ούτε ρύζι πρέπει, αλλά αν είναι κάτω από ένα ποτηράκι του κρασιού δεν πειράζει… α, και σαλάτα βάλε μου σε ξεχωριστό πιάτο χωρίς αλάτι και λάδι παρακαλώ!»

Πας σε μια φίλη να της φτιάξεις το πισί, έρχονται και δυο γνωστοί σας να κάτσετε όλοι μαζί για μπύρες, να πείτε καμιά μαλακία, κάνα γκομενικό. Περνάει η ώρα, το πισί δεν φτιάχνεται με τίποτα, λέτε να πάρετε καμιά πίτσα, καμιά μακαρονάδα. «Παιδιά, εγώ δεν θα πάρω, θα φάω το γιαούρτι μου με φρούτο». Και έρχονται οι πίτσες, περιφέρονται τα κομμάτια με μπέικον, μανιτάρια, πιπεριές, μακαρονάδα τέσσερα τυριά, κάνα σκορδόψωμο άμα λάχει, καμιά κοκακόλα, καμιά μπύρα κι εκείνη κατεβάζει σε μικρές κουταλιές την ασπρίλα με το τεμαχισμένο μήλο.

Continue reading…

Genius loves company!

Λίγες μέρες πριν ο Steve Jobs ανέβηκε μια ακόμη φορά στη σκηνή για να παρουσιάσει τα επιτεύγματα της Apple καθώς και νέα προϊόντα στο χώρο της μουσικής. Ο τίτλος της εκδήλωσης, σύμφωνος με το θέμα, ήταν «Let’s Rock» και ήταν κατά την άποψή μου άκρως ταιριαστός, καθώς ό,τι παρουσιάστηκε δεν σκόπευε αυτήν τη φορά στον εντυπωσιασμό αλλά στο να ενισχύσει η εταιρεία τη θέση της στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Μόλις σήμερα έγινε διαθέσιμο και το video podcast, έτσι μπορείτε κι εσείς να παρακολουθήσετε την εκδήλωση όπως ακριβώς έγινε και όχι να πληροφορείστε τα συμβάντα από διάφορες πηγές αμφισβητούμενης εγκυρότητας.

Τρία προϊόντα, το iPod nano, το iPod touch (και κατ’ επέκταση και το iPhone) και το iTunes, δέχθηκαν σημαντικές αναβαθμίσεις που αλλάζουν σε μεγάλο βαθμό τη φύση και τις λειτουργίες τους.

Continue reading…

Έξι ερωτικά αποσπάσματα

Κάτι που θεωρείται αυτονόητο στην εξοχή, η σιγαλιά της νύχτας, παραμένει θαύμα για τις πόλεις. Όποιος φεύγει απ’ την πόλη για να πάει στο εξοχικό του σπίτι, στον τόπο όπου γεννήθηκε, και στέκεται το πρώτο βράδυ στο παράθυρο ή μένει ξαπλωμένος στο κρεβάτι, αισθάνεται τη σιγαλιά να τον τυλίγει σαν δώρο της πατρίδας του, σαν βάλσαμο. Νιώθει πως βρίσκεται κοντά στην πηγή της υγείας και της γνησιότητας. Η αιωνιότητα φυσάει πάνω του σαν απαλό αεράκι.
Η σιωπή αυτή δεν είναι απόλυτη, είναι γεμάτη ήχους, σκοτεινούς, υπόκωφους, μυστικούς ήχους της νύχτας, ενώ στην πόλη οι ήχοι της νύχτας δεν διαφέρουν σχεδόν καθόλου από εκείνους που ακούγονται τη μέρα. Στην εξοχή οι ήχοι της νύχτας είναι το τραγούδι των βατράχων, η μελωδία του ανέμου στα φυλλώματα των δέντρων, το νερό που κυλάει στο ποτάμι, ένα νυχτοπούλι ή κάποια νυχτερίδα που πετάει. Κι αν καμιά φορά τύχει να περάσει κάποια αργοπορημένη άμαξα και στις αυλές αρχίσουν να γαβγίζουν τα σκυλιά, οι ήχοι αυτοί είναι ασπασμοί της ζωής, πάντα καλόδεχτοι, που σβήνουν αργά και μεγαλόπρεπα στην απεραντοσύνη του διαστήματος.

Continue reading…

Χρώμιο

Σίγουρα το διαβάσατε κι αλλού, αλλά αυτή είναι η δουλειά των blogs: να αναπαράγουν ειδήσεις αυτούσιες και χωρίς την παραμικρή αλλαγή, καθώς επανάληψη μήτηρ μαθήσεως, ξαδέλφη λογοκλοπής και ανηψιά αδυναμίας κριτικής σκέψης.

Η Google ανακοίνωσε με τη μορφή κόμικ πως θα δημιουργήσει έναν νέο φυλλομετρητή ιστού που θα ονομάζεται Chrome, θα είναι ανοιχτού κώδικα και θα βασίζεται στο Webkit, τη μηχανή πάνω στην οποία έχει χτιστεί ο Safari της Apple. Το τελευταίο στοιχείο αρκεί για να κάνει τους απανταχού mac users να χαίρονται, παρόλα αυτά ελάχιστοι γνωρίζουν πως το Webkit είναι στην ουσία η μηχανή ενός άλλου browser, του Konqueror.

Η Google δηλώνει πως ο Chrome θα «προσθέσει (δώσει;) αξία στους χρήστες» (ό,τι καταλάβατε κατάλαβα) και θα «βοηθήσει να προωθηθεί η πρωτοπορία μέσω του παγκόσμιου ιστού». Στην πραγματικότητα η Google θέλει περισσότερα χρήματα. Πάντως ο πρώτος θα είναι απλός, λιτός και σβέλτος, ενώ δεν θα υπολείπεται σε δυνατότητες του Internet Explorer (εδώ γελάμε) και του Firefox.

Μερικά από τα στοιχεία του που σταχυολογήσαμε (=κλέψαμε) από το διαδίκτυο αποκλειστικά για εσάς είναι:
– νέα ταχύτερη μηχανή javascript που θα ονομάζεται V8 (οκτακύλινδρη με άλλα λόγια)
– ειδική μορφή των tabs πάνω από το παράθυρο και όχι κάτω από την μπάρα διεύθυνσης (και γαμώ τις καινοτομίες)
– αυτόματη συμπλήρωση της διεύθυνσης (σε ειδικό link με τον εγκέφαλό σας)
– «speed dial» φάση, όπως έχουμε στα τηλέφωνα τριάντα χρόνια τώρα, με τους εννέα τόπους που επισκέπτεστε συχνότερα
– ειδική κατάσταση (mode) αυξημένης ασφάλειας (στις υπόλοιπες αφήνει να περάσει η Σάρα και η Μάρα)
– εφαρμογούλες web που μπορεί να λειτουργούν αυτόνομα χωρίς να φαίνονται τα μενού του προγράμματος.

Παρόλο που βασίζεται στο Webkit, θα είναι αρχικά διαθέσιμος μοναχά για Windows αλλά οι εκδόσεις για mac και linux δεν θα αργήσουν πολύ να κάνουν την εμφάνισή τους.

Επιστολή στο θείο Στιβ

Αγαπητέ θείε Στιβ,

ομολογώ πως έχω καιρό να σου γράψω κι αυτό γιατί μεσολάβησαν ένα όμορφο καλοκαίρι και πριν από αυτό μερικές δυσκολίες με τις σπουδές μου, μα μη νομίζεις πως σε ξέχασα. Η αλήθεια είναι πως σε σκέφτηκα έντονα όταν άκουσα τυχαία τη συζήτηση δύο χοντρών λουόμενων πως, τάχα μου, μας είχες αφήσει ή πως έτσι τέλος πάντων είχε αφήσει να εννοηθεί ένα site στο internet. Αυτή ήταν και η μοναδική φορά που μπήκα στο Internet καθ’ όλη τη διάρκεια των διακοπών μου. Διαπίστωσα φυσικά πως ήταν λάθος, αλλά θυμήθηκα αυτό που συζητούσαμε με κάποιους συναδέλφους, ότι πολλά ΜΜΕ, για να κερδίσουν την προτίμηση του κοινού, κρατούν για παράδειγμα έτοιμες νεκρολογίες προς δημοσίευση με μοναδικά κενά την ώρα, την ημερομηνία και την αιτία θανάτου. Στην περίπτωση αυτή, οι μεγαλύτεροι ξεφτίλες φυσικά είναι οι άνθρωποι που τα προτιμούν. Έτσι κι αλλιώς όμως, η είδηση αυτή δημοσιεύθηκε από το bloomberg, ένα από τα μεγαλύτερα sites για χρηματιστές και το συνάφι τους, που δεν έχει πληρώσει καν χρήματα σε σχεδιαστές ―και φαντάσου ότι λέγαμε για την Apple πως τσιγκουνεύεται.

Continue reading…