Για τον ξάδερφο αυτόν δεν είχα ακούσει κανένα νέο ούτε πριν ούτε μετά την επίσκεψή μου. Η απαγόρευση επαφής με δυτικούς, που, όπως φαίνεται, τηρείται οικειοθελώς ―γιατί ποιος άλλος, αν όχι κάποιος εσωτερικός αστυνομικός, θα τον είχε εμποδίσει να βάλει έστω και μια φορά το κεφάλι του μέσα από την πόρτα―, μου έδωσε αφορμή να φανταστώ μια ανάλογη περίπτωση με αλλαγμένα πρόσωπα: θα μπορούσαν να είχαν κάνει εμένα ―κάτω από τις ίδιες συνθήκες, στο ίδιο σπίτι, αν είχα μεγαλώσει στο ίδιο περιβάλλον όπως ο ξάδερφος― ένα πειθήνιο όργανό τους, συγκρίσιμο μ’ αυτόν; Νομίζω ότι η απάντηση θα είναι κολακευτική για μένα, επειδή δεν ένιωσα ποτέ μια τέτοια πίεση; Ή θα είχα αρνηθεί οποιαδήποτε υπακοή, μόνο και μόνο επειδή υπάρχει πίεση; Και ποια στιγμή θα άρχιζα τις αρνήσεις: στον εξαναγκασμό για υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, στα μαθήματα αμυντικών ασκήσεων ή στη συμμετοχή στις γιορτές εφήβων της Λαϊκής Δημοκρατίας;
Οι χειροποίητες κουρτίνες
Ο χρόνος που κάποια ετεροφυλόφιλα ζευγάρια αφιερώνουν στο γκέι σεξ είναι απίστευτος ― προσπαθώντας να προσδιορίσουν τι πάει πού και πόσο συχνά. Δεν μπορούν να φανταστούν τίποτα έξω από το δικό τους σύστημα, και έχουν εμμονή με τους ρόλους τόσο στο κρεβάτι όσο και εκτός. Ποιος φωνάζει ποιον σκύλα; Ποιος κλαίει πιο πολύ αν πεθάνει η γάτα; Ποιος περνάει περισσότερο χρόνο στο μπάνιο; Φαντάζομαι πιστεύουν πως είναι ξεκάθαρο, αλλά φυσικά δεν είναι. Ο Χιου μπορεί να μαγειρεύει, και μάλιστα να φοράει και ποδιά στην κουζίνα, αλλά κόβει επίσης τα ξύλα για το τζάκι, επιδιορθώνει τον καυστήρα, και θα μπορούσε να μου ξεριζώσει το μπράτσο με την ίδια άνεση που θα ξερίζωνε μια μαργαρίτα. Σημαίνουν αυτά πως είναι ο δολοφόνος, ή μήπως οι χειροποίητες κουρτίνες τον υποβιβάζουν σε βιαστή παιδιών;
Σκεφτόμουν αυτά τα πράγματα καθώς κοιτούσα τα αγριολούλουδα που είχε μαζέψει τη μέρα πριν κοπεί το νερό. Κάποια από αυτά είχαν το χρώμα που συνδέω με το σήμα του STOP, και άλλα ένα μουντό μοβ, με μίσχους λεπτούς σαν καλώδια. Φαντάστηκα τον Χιου να σκύβει, ίσως ακόμη και να γονατίζει, καθώς τα μάζευε, και τότε έπιασα όλο το μπουκέτο και το πέταξα από το παράθυρο. Αφού το έκανα αυτό, πήγα το βάζο στην κουζίνα και άδειασα το κίτρινο νερό σε ένα κατσαρόλι. Στη συνέχεια το έβρασα και το χρησιμοποίησα για να φτιάξω καφέ. Θα γίνει χαμός όταν επιστρέψει ο άντρας μου, αλλά τουλάχιστον τότε θα είμαι ξύπνιος και ικανός να επιχειρηματολογήσω, πειστικά ίσως, πως εγώ είμαι όλη η ομορφιά που χρειάζεται.
του David Sedaris, από το Όταν σας έχουν τυλίξει οι φλόγες· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι.
Περιττή αιδώς
Πολύ ελαφρά ντυμένος, βιάστηκα να χωθώ, μουσικίδι, στην πιο σκοτεινή σχισμή που μπορούσες να εντοπίσεις σ’ εκείνη τη γιγαντιαία πρόσοψη, ελπίζοντας πως οι διαβάτες δεν θα με βλέπαν καν ανάμεσά τους. Περιττή αιδώς. Δεν είχα τίποτα να φοβηθώ. Στο δρόμο που ‘χα επιλέξει, πραγματικά τον πιο στενό απ’ όλου, όχι φαρδύτερο από ένα μεγάλο ρυάκι του τόπου μας, και πολύ λιγδερό τελικά, πολύ υγρό, γεμάτο σκοτάδια, βαδίζαν ήδη τόσοι άλλοι άνθρωποι, κοντοί και χοντροί, που με πήραν μαζί τους σαν σκιά. Ανεβαίναν όπως κι εγώ προς την πόλη, προς το μεροκάματο σίγουρα, με τη μύτη σκυμμένη. Ήταν οι απανταχού φτωχοί.
του Céline, από το Ταξίδι στην άκρη της νύχτας· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της «Εστίας»
-ν
Όσους μου χάρισαν το Κοριτσάκι με τα σπίρτα τους μίσησα. Αυτό που κανονικά πρέπει να κρύψεις από το πεντάχρονο, εντελώς σαδιστικά του το σερβίρεις όλο σε ένα παραμύθι. Τι σκεφτόταν άραγε η μάνα μου την ώρα που με έβαζε στο κρεβάτι; Και τώρα, παιδί μου, θα σου διαβάσω τον Χανς και την Γκρέτχεν, για να σε κάνω για πάντα έναν τραυματισμένο άνθρωπο; Αυτό σκεφτόταν, σίγουρα. Πώς θα με συντρίψει. «Έρημες ελπίδες της πεντάχρονης κόρης μου, πνιγείτε από τώρα μέσα στο κλουβί της μάγισσας που όπου αναγκάστηκα να ζήσω». Ήθελα ροζ βασίλεια της καρδιάς, μου έφερεναν Ντέιβιντ Κόπερφιλντ. «Ζανέτ, πλύνε το ορφανό και διώξε τα γαϊδούρια». Επτά χρονών ανακάλυψα τον Ντόναλντ. Ρομαντισμός μηδέν. Ο μαρκήσιος Ντε Σαδ σε πάπια. Εντελώς διαλυμένο το μοντέλο οικογένειας. Γονείς πουθενά. Μόνο θείοι και ανήψια. Αιμομιξίες. Ο Ντόναλντ είναι αρραβωνιασμένος με την πρώτη του ξαδέρφη, την Νταίζη. Μικροαστική χυδαιότητα: η ξαδέρφη τον απατάει με τον άλλο ξάδερφό τους, τον Γκαστόνε. Κανιβαλισμός: οι πάπιες τα Χριστούγεννα τρώνε γαλοπούλα. Μετάλλαξη: το ράμφος τους αφήνει διάστικτα ίχνη από κυνόδοντες σαρκοβόρου πάνω στο μπούτι. Σαδιστική ανισότητα. Ο Γκούφυ είναι σκύλος με σπίτι και ανεξάρτητη ζωή. Μιλάει και κοιμάται σε κρεβάτι με κουβερτούλα. Και ο Πλούτο είναι σκύλος, αλλά είναι και το πετ ενός ποντικιού. Να είσαι σκύλος και να σε βγάζει το ποντίκι βόλτα με το λουρί. Πώς το εξηγείς σε ένα επτάχρονο; Πιο εύκολα το πας να δει τον τελευταίο Αλμοδόβαρ. «Μη μιλάς έτσι για τη Λόλα. Αυτή η γυναίκα είναι ο πατέρας του γιου σου». Τη διαφορά πατέρα-πατέρα και πατέρα-Λόλας θα την καταλάβει το παιδί. Τη διαφορά ανάμεσα σε Γκούφυ και Πλούτο πώς την ερμηνεύεις; (Ακόμη με ρωτάει η μεγάλη μου κόρη).
της Μαλβίνας Κάραλη από το Σαββατογεννημένη· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τσαγκαρουσιάνος
Πώληση
Πωλείται Derbi GP1 250 χρώματος γκρίζου.
Αγοράστηκε καινούργιο το Μάιο του 2006 και έχει κάνει ως τώρα 8.600 χιλιόμετρα, το 85% σε αστικό φυσικά περιβάλλον. Δεν έχει υποστεί μετατροπές, δεν έχει τρακάρει και δεν έχει παρουσιάσει κανένα μηχανικό ή άλλου είδους ελάττωμα, ενώ φυλάσσεται σε γκαράζ από τη μέρα της αγοράς του. Διαθέτει και συναγερμό. Continue reading…
Λόγω της ημέρας…
Πατήστε Play κι έπειτα διαβάστε.
Σήμερα γιορτάζουμε. Πετάμε την ποδιά, παρατάμε το νεροχύτη, σερβίρουμε στον πασά το φαγητό που φροντίσαμε να φτιάξουμε από την προηγούμενη γιατί σήμερα είναι η μέρα μας και δε μαγειρεύουμε. Διαλέγουμε ρούχα και φτιάχνουμε μαλλί γιατί απόψε θα βγούμε μαζί με τις υπόλοιπες ανεξάρτητες γυναίκες να γιορτάσουμε τη χειραφέτησή μας.
Ποιος γιορτάζει σήμερα; Γιορτάζουν τα κορίτσια που ξεπουλιούνται στα σκλαβοπάζαρα αυτού του άρρωστου κόσμου; Γιορτάζουν τα κορίτσια που έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή και εκείνα που απειλούνται με ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων; Γιορτάζουν οι γυναίκες που σαπίζουν δουλεύοντας 18 ώρες στα sweatshops για δύο ή τρία δολλάρια; Γιορτάζουν μήπως οι γυναίκες που εξαφανίζονται μυστηριωδώς στο Μεξικό; Γιορτάζουν τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας; Γιορτάζει η Μαίρη Παναγιωταρά; Γιορτάζει η κυρία Κοκοβίκου; Γιορτάζεις εσύ νομίζεις; Επειδή θα βγεις από το σπίτι, λόγω της ημέρας, και θα πας παρέα με άλλες ηλίθιες σαν κι εσένα στα μπουζούκια χωρίς τους άντρες σας, τους οποίους κάνατε αμάν και πώς για να καπαρώσετε;
Δεν υπάρχει τίποτα να γιορτάσεις. Αν έχεις μυαλό, το βλέπεις, το αντιλαμβάνεσαι. Η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας υποτίθεται οτι έχει ιδεολογικό και όχι βιολογικό περιεχόμενο. Αλλιώς θα τη λέγαμε παγκόσμια ημέρα αιδοίου και θα ήμαστε όλοι χαρούμενοι.
Αν το ζητούμενο είναι η σημειολογική κατάργηση του φύλου, τότε γιατί αναπαράγεις πανηγυρίζοντας τη διάκριση του δικού σου; Το να γιορτάζεις μία μέρα το χρόνο έναν κούφιο τίτλο δε σε κάνει ανεξάρτητη, απλά θλιβερή. Ούτε κατοχυρώνει τη χειραφέτησή σου από το ανδρικό φύλο. Το μόνο που σου προσφέρει είναι ένα σύντομο διάλειμμα από την επιβεβλημένη θέση σου. Αυτή που σε θέλει να χτυπιέσαι ανάμεσα στο σπίτι και τη δουλειά.
Καλή διασκέδαση απόψε και νωρίς στο σπίτι γιατί αύριο έχει σιδέρωμα.
Υ.Γ. Σήμερα γιορτάζουν οι ανεγκέφαλες φεμινίστριες του δυτικού κόσμου, έτσι για να σας φύγει η απορία.