(με φι)
Χρειάστηκε πρόσφατα να αγοράσω και να διαβάσω το βιβλίο του Marcel Mauss, The Gift: forms and functions of exchange in archaic societies (στα αγγλικά, καθότι η ελληνική μετάφραση της κυρίας Άννας Σταματοπούλου-Παραδέλλη πάνω στην οποία έπεσα είναι ΓΤΠ συν το ότι δεν βρήκα κανένα ελληνικό eshop ―εδώ γελάμε― για να μού το στείλει). Το βιβλίο
Προσωπικά κάνω backup με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο: παίρνω τους φακέλους που θέλω και τους πετάω στον εξωτερικό μου σκληρό δίσκο ή σε κάποιο πρόγραμμα εγγραφής οπτικών δίσκων. Ο λόγος είναι ότι ως τώρα έκανα backup δυο τρία συγκεκριμένα πράγματα ή καλύτερα το φάκελο χρήστη. 🙂 Καθώς όμως οι δίσκοι μου αρχίζουν να γεμίζουν σκέφτομαι
Η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα κάποια πράγματα γύρω από τη θεωρία των ηχητικών κυμάτων στη φυσική ήταν, πολύ πριν το διδαχθούμε στο σχολείο, γύρω στη μέση του δημοτικού, όταν ο χειμώνας είχε φτάσει από νωρίς πιάνοντάς μας απροετοίμαστους και αναγκάζοντάς μας σε διάφορες ασθένειες από απλό συνάχι ως πνευμονία για δυο-τρεις εβδομάδες. Τότε χάναμε άνετα
Το παρόν δημοσίευμα δεν θα προσφέρει τίποτα σε κανέναν. Έφτασε η στιγμή μου κι εμένα μια φορά να κλαφτώ. Όταν έχουν νεύρα, άλλοι σπάνε πιάτα, άλλοι σπάνε υπολογιστές, άλλοι σπάνε βάζα, άλλοι σπάνε παράθυρα, εγώ θα σπάσω τα @@ σας αν έχετε, κι αν δεν έχετε, από τις μαλακίες που ακολουθούν, θα βγάλετε. Ζητώ συγγνώμη
Το βασικό στοιχείο στη συλλογιστική μου είναι ότι ο κακός δημοσιογράφος δεν μεταδίδει μια είδηση αλλά την αναπαράγει με δικό του τρόπο, ώστε η πλειοψηφία του κοινού να κατανοήσει συγκεκριμένο νόημα σύμφωνα με τις ανάγκες τις δικές του ή του αφεντικού του. Υπάρχουν άνθρωποι (άρχισε από αριστερά και πήγαινε…) που πιστεύουν ότι αυτή η πρακτική
Μάλλον επειδή δεν μού αρέσει να με υπηρετούν, δεν κατανόησα ποτέ πλήρως την έννοια του σερβιτόρου. Από όταν ήμουν μικρός θεωρώ πιο λογικό σε ένα εστιατόριο να παραλάβω το φαγητό που μού μαγείρεψαν από τα χέρια του μάγειρα παρά από κάποιον άνθρωπο που πηγαινοέρχεται κουβαλώντας άδεια και γεμάτα πιάτα χωρίς να κάνει τίποτα το δημιουργικότερο