(με φι)
ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ Παλιός Χάρτης. – Στον έρωτα οι πιο πολλοί ψάχνουν να βρούνε μιαν αιώνια πατρίδα. Άλλοι, ελάχιστοι όμως, το αιώνιο ταξίδι. Τούτοι οι τελευταίοι είναι οι μελαγχολικοί, που πρέπει ν’ αποφεύγουν την επαφή με τη μάνα γη. Αυτόν που θα τους απομακρύνει απ’ τον καημό της μάνας πατρίδας, αυτόν γυρεύουν. Σ’ αυτόν είναι πιστοί. Τα
«Πάω να ετοιμάσω το δωμάτιο της μικρής» σου φωνάζω και ανεβαίνω πάνω. Ανοίγω τα παράθυρα να μπει λίγος αέρας και το φως του φεγγαριού του Σεπτέμβρη και νιώθω την κλεισούρα να διαλύεται. Όταν ανοίγω και τη σκαλιστή ντουλάπα, η μυρωδιά προσπαθεί να παλέψει με ελαφρώς αλλαγμένη μορφή, αλλά δεν τα καταφέρνει. Ξεσκεπάζω το κρεβάτι και
Άφησε το βιβλίο και τα γυαλιά του μέσα στο καπέλο, ακούμπησε δυο πέτρες πάνω στην πετσέτα και σηκώθηκε να βουτήξει. Καθώς πατούσε γρήγορα πάνω στα καφτά βότσαλα, μια γιαγιά τραγουδούσε παράφωνα στο εγγόνι της ένα τραγούδι δικής της έμπνευσης κι ενέτεινε το μαρτύριο. Μέσα στη θάλασσα σκεφτόταν πάντα καλύτερα. Είχε διαβάσει πως αυτό συνέβαινε επειδή
Ξύπνησα χωρίς άλλη επιλογή, όταν άκουσα το καζανάκι των απέναντι και μετά νερό να κατεβαίνει στην εξωτερική υδρορροή. Φαντάστηκα σκατά να κατεβαίνουν δυο ορόφους και να πέφτουν στην αποχέτευση, που δεν ήταν πολύ μακριά από τα όνειρα που έβλεπα εκείνο το μεσημέρι. Προσπάθησα να ανασάνω από τη μύτη, γιατί το στόμα μου ήταν ξερό κι
Αργά το απόγευμα, όταν τα νερά σταμάτησαν να λάμπουν κι ο ήλιος πήγαινε να δύσει, βγήκε από τη θάλασσα με το παιδί της. Στήριξε το πορτοκαλί του σωσίβιο με δυο πέτρες, τον σκούπισε, του άλλαξε μαγιώ, του έβαλε φανελάκι και έτριψε τη μύτη της στη δική του. Τον ακούμπησε στην ψάθα της κι αυτός άρχισε
Σε ποιο σημείο αρχίζει η δυσαρέσκεια; Έχεις γύρω σου αρκετή ζεστασιά κι όμως κρυώνεις. Έχεις φάει καλά κι όμως σε κατατρώει η πείνα. Έχεις αγαπηθεί κι όμως λαχταράς ν’ ανοιχτείς σε νέες περιπέτειες. Κι όλα αυτά έρχεται να τα υποδαυλίσει, συνεχώς, ο χρόνος, ο άτιμος ο χρόνος. Τώρα, το τέλος της ζωής δεν είναι τόσο