(με φι)
Ο Neil Postman έγραφε (κι εγώ θα παραθέσω με τελείως αντιακαδημαϊκό τρόπο) πως πρώτα οι ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδες, έπειτα η τηλεόραση και τέλος το διαδίκτυο ως μέσα ενημέρωσης, τοποθετημένα στη σειρά αυτή λόγω χρονικής ακολουθίας αλλά και έντασης του χαρακτηριστικού τους, παρουσιάζοντας εικόνες και γεγονότα από διάφορα μέρη του κόσμου, δημιουργούν στους αναγνώστες των κειμένων
Στη γεωγραφία των πρώτων τάξεων του δημοτικού, στο μάθημα αυτό που μαθαίνει τα μικρά αθώα παιδάκια για τα ποταμάκια, τα βουναλάκια και τα σύνορα της χώρας τους και που ―σε ευγενή συνεργασία με το μάθημα της Ιστορίας― τα υποχρεώνει να χύσουν το αίμα τους γι’ αυτά ―στον πόλεμο ή στα γήπεδα, free choice― μόλις τελειώσουν
Δώσε του ένα καρβουνάκι και σού φτιάχνει μουσική. Δώσε του ένα μολύβι και σού σχεδιάζει τη φαντασία. Δώσε του ένα στυλό και σού φτιάχνει λόγο. Δώσε του ένα λεπτό από το χρόνο σου και σού μαθαίνει να σκέφτεσαι. Εύχομαι να συνεχίσεις να πραγματοποιείς τα όνειρά μας!
Πόσες φορές την έχω πει αυτήν τη φράση; (βλέμμα προς τα πάνω, βαθιά ανάσα και αναστεναγμός) Στην πραγματικότητα δύο. Ο δραματικός τόνος του παρόντος δημοσιεύματος απέτυχε παταγωδώς. Να θυμηθώ μόλις τελειώσω τη δακτυλογράφηση να διαγράψω από τη λίστα των πιθανών μελλοντικών επαγγελμάτων το «θεατρικός συγγραφέας» (στην ίδια λίστα μετά τις διαγραφές πρώτη επιλογή φιγουράρει το
Μικρός έγραφα στο βίντεο ταινίες από την τηλεόραση, τις οποίες έβλεπα ξανά και ξανά, γιατί το Internet ήταν πολύ αργό και πολύ ακριβό τότε. Έτσι, ενώ οι μορφωμένοι συνομήλικοί μου συζητούν παραπέμποντας σε συγγραφείς και φιλοσόφους, στο δικό μου νου έρχονται ατάκες από ταινίες του Αγίου Ξύλου (μεγάλη η χάρη του ―τρία σταυροκοπήματα) και μάλιστα
Οι δυο μοναδικοί μου φίλοι στο χωριό μου είχαν κάποτε μια γιαγιά που εν αγνοία της συνέβαλε στην ―πολύ― μετέπειτα πορεία μου ως άνθρωπο. Τότε που είχα ύψος κάτω του ενός μέτρου, τότε που οι καλοκαιρινές διακοπές κρατούσαν τρεις ολόκληρους μήνες, τα χωριάτικα απογεύματά μας τα περνούσαμε στο σπίτι της εν λόγω γιαγιάς εξαιτίας δύο