(με φι)
Είναι αδύνατον να περιγράψω το σοκ του επαναπατρισμού. Θυμάμαι ότι στάθηκα για ώρα ατελείωτη κοιτάζοντας μια στρωτά βαμμένη κίτρινη γραμμή δίπλα στη στροφή ενός τσιμεντένιου πεζοδρομίου. Κίτρινη κίτρινη γραμμή γραμμή. Στοχάστηκα επάνω στο ανθρώπινο έργο, την μπογιά, το φορτηγό με το στιμέντο και τα καλούπια που χρησιμοποιήθηκαν, όλα τα εφόδια που χρειάστηκαν γι’ αυτή την
Δεν γράφω πια. Στην αρχή νόμιζα ότι δεν έγραφα επειδή δεν είχα τι να γράψω, επειδή στο στρατό έμεινα πολύ καιρό μακριά απ’ την καθημερινότητα κι από την απόλυση ως τώρα δεν έχω καταφέρει να ξαναμπώ στο ρυθμό αυτό. Δεν ήταν αυτό. Μετά νόμιζα πως έχω σταματήσει να μπορώ να γράφω σχετικά ωραία, όπως θεωρούσα
Για το πώς το μουσικό γούστο περνάει από γενιά σε γενιά, το λόγο έχει το απολαυστικό αυτό infographic από το daily infographic.
Ήταν αναγκασμένοι να κείτονται σιωπηλοί στο κρεβάτι τους, υποταγμένοι στους σωματικούς πόνους, που τους κατασπάραζαν ζωντανούς. Και για να χλευάσει, θαρρείς, τα πάθη τους, για να τους θυμίζει αδιάκοπα την αδυναμία τους, κρεμόταν στην κάτω άκρη κάθε κρεβατιού ο ετοιμοθάνατος Χριστός πάνω σ’ έναν πελώριο λευκό σταυρό μπροστά από έναν σκοτεινιασμένο ουρανό. Ο φτωχός Χριστός,
Έγειρα το κεφάλι στο μεγάλο γραφείο με τα κρυστάλλινα μελανοδοχεία χωρίς μελάνι, γιατί, όταν έγραφε τ’ αποτελέσματα των εξετάσεων, χρησιμοποιούσε στιλογράφο που τον είχε μόνιμα βυθισμένο σε κάποια τσέπη. Έγειρα το κεφάλι θέλοντας να κλάψω αληθινά, πέρα απ’ τη βουβή οδύνη του συκωτιού μου, για όσες ζωές και ρόλους μ’ ανάγκαζαν να υποδύομαι. Κοίταζα τον