Υπάρχουν δύο προγράμματα στο Mac OS, τα οποία αν αφήσεις ελεύθερα να αλωνίζουν μπορεί να κάνουν τον υπολογιστή σου τόσο αργό και ασταθή που, αν δεν γνωρίζεις από Terminal και εντολές Unix, η μόνη σου λύση θα είναι να τον κλείσεις από το κουμπί που τον ανάβεις. Το Stuffit Expander είναι μια εφαρμογή που ξεσυμπιέζει τα (προφανώς) συμπιεσμένα αρχεία με κατάληξη .sit. Φυσικά, αν υπάρχει κάποιος που έχει αγοράσει την έκδοση του προγράμματος που τα δημιουργεί, τότε μιλάμε για ένα χρήστη Mac των 80s που τρώει γαριδάκια για πρωινό, πίτσες για μεσημεριανό και χάμπουργκερς για βραδυνό και πλένεται μια φορά τη δεκαετία πιο πολύ για να καθαρίσει τα γυαλιά του και όχι για να βγάλει τα μανιτάρια που έχουν φυτρώσει στο σώμα του. Το EyeTV είναι μια (κατά πολλούς η μόνη) εφαρμογή που συνοδεύει οποιοδήποτε TV tuner για Mac. Δεν έχει επιλογή για χειροκίνητη σάρωση συχνοτήτων, οπότε αναγκαστικά όλοι το ρυθμίζουν στην επιλογή του Βελγίου που έχει τα μικρότερα διαστήματα ανάμεσα στα κανάλια. Όχι, ευτυχώς δεν υπάρχει επιλογή για Ελλάδα. Αυτό που με τρομάζει είναι οι τηλεθεατές του Βελγίου. Αν έχετε ένα από αυτά τα προγράμματα εγκατεστημένο και ο υπολογιστής σας σταματήσει να αποκρίνεται, ο σκληρός δίσκος σπινάρει υπερωρίες και δεν μπορείτε να κάνετε κλικ πουθενά γιατί ο δείκτης έχει γίνει spinning pizza, αυτό είναι σημάδι ότι άρχισαν πάλι να κάνουν τα δικά τους. Αν πραγματικά χρειάζεστε αυτές τις εφαρμογές γιατί βαριέστε να κατεβάσετε άλλες (που είναι και καλύτερες και δωρεάν), τουλάχιστον φροντίστε να απενεργοποιήσετε κάθε επικοινωνία τους με κάθε server στον αιώνα τον άπαντα, να μην επιλέξετε την αυτόματη αναβάθμιση μέσω Internet και, αν είστε όσο υπερβολικός είμαι εγώ, να τους αφαιρέσετε δικαιώματα.
Μένω σε μια γειτονιά της Αθήνας που δεν είναι και πολύ crowded, στον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας στα θεμέλια της οποίας υπάρχει θαμμένη η παιδική μου αθωότητα (ναι ναι, ήμουν κάποτε αθώος: δεν είχα Internet και νόμιζα ότι αυτά τα δύο μπαλάκια ανάμεσα στα πόδια μου ήταν κατασκευαστικό σφάλμα του μεγαλοδύναμου, μεγάλη η χάρη του). Από το παράθυρο του τρίτου ορόφου βλέπω αρκετές, σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας τον ήλιο (δεν έχει πάντα συννεφιά η εθνική μας μοναξιά). Λόγω δυο πολυκατοικιών που βρίσκονται ανατολικά του παραθύρου μου, ο ήλιος αρχίζει να φαίνεται κάθε μέρα από τις 9:15, ανεξαρτήτως εποχής. Κάθε χρόνο αρχίζω να σκέφτομαι να ανοίγω το πάνω μέρος της ντουλάπας μου με τα πουκάμισα και τα μακρυμάνικα αφού λάβω ένα συγκεκριμένο σημάδι: για μια εβδομάδα του φθινοπώρου (τέλη Σεπτέμβρη, αρχές Οκτώβρη) ο ήλιος κατά τις πρώτες του ώρες εμφανίζεται πίσω από τη μέση των δύο παραπάνω πολυκατοικιών. Έτσι, περίπου στις 7:30 κάθε πρωί, το φως του περνάει μέσα από ένα πολύ μικρό χώρισμα ανάμεσα από δύο πιάτα δορυφορικής, το οποίο υπό κανονικές συνθήκες δεν γνωρίζεις ότι υπάρχει, και πέφτει φαρδύ πλατύ όχι απλά πάνω στο κρεββάτι μου αλλά πάνω στο μαξιλάρι μου! Κάποιος που κοιμάται εκεί (ο γνωστός μαλάκας) δεν είναι δυνατόν να ξεφύγει ούτε αλλάζοντας πλευρό, καθώς η ζέστη τού κάνει το κεφάλι καζάνι, ούτε αν μετακινηθεί δεξιά ή αριστερά, καθώς η δέσμη του φωτός πιάνει ολόκληρο τον πάνω χώρο του μαξιλαριού. Έτσι καταλαβαίνω εγώ ότι άλλο ένα καλοκαίρι τελείωσε και ενίοτε και άλλα πράγματα ανάλογα με την περίσταση (πχ ότι έπρεπε να κόψω το World of Warcraft: δεν φαντάζεστε τι είναι να παίζεις ως τις 5:00, να κοιμάσαι στις 6:00 από την υπερένταση και να ξυπνάς στις 7:30 απ’ τον ήλιο). Τι; Να κλείσω το πατζούρι; Φυσικά και όχι… τι μπασκλασαριές είναι αυτές;
Μπορώ να ονειρευτώ ένα σωρό μαλακίες που καταλήγω ακόμα και μέσα στο ίδιο το όνειρο να σκυλοβαριέμαι. Τα δύο καλύτερα όνειρά μου όμως είναι το πρώτο να πετάω πάνω από τις πολυκατοικίες και τους ανθρώπους κάνοντας πρόσθιο στον αέρα και το δεύτερο να πέφτω μέσα σε μια μαυρίλα χωρίς να σταματάω ή να βρίσκω πάτο πουθενά. Μετά το πρώτο ξυπνάω με απίστευτη όρεξη για δουλειά και μετά το δεύτερο ξυπνάω έχοντας χάσει όσες θερμίδες χάνω με μία ώρα κολύμβηση. Όταν όμως αρχίσω, όπως τις τελευταίες μέρες, να βλέπω στον ύπνο μου ξανά τη μέρα που πέρασε ακριβώς όπως την έζησα, ξυπνάω χαμένος, μαλάκας και κενός· είναι σημάδι ότι η ζωή μου πάει κατά διαόλου.
Υπάρχουν μερικά πράγματα για τα οποία δεν έχετε επιλογή: ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή, θα σταματήσετε όλα τα παιχνίδια και θα αρχίσετε το World of Warcraft, θα πάρετε ένα iPod nano. Τώρα, μπορεί να περπατάτε με τα χέρια και να βλέπετε τον ήλιο να έρχεται από πάνω και όχι από κάτω· μπορεί να αρχίσετε το WoW τώρα ή μετά από μία εβδομάδα· μπορεί να φανείτε θύματα και να σκάσετε στη Rainbow τα 200+ που ζητάει για το iPod nano σε κάποιο από αυτά τα φλώρικα χρώματα ή να αγοράσετε το κόκκινο (καινούργιο) για 150 ευρώ από το eBay. Το άσπρο χρώμα, ναι, καταργήθηκε γιατί όπως λέει η επιστημονική ομάδα του ΑΜΑΝ teleshoping …συγγνώμη, της Greenpeace είναι βλαβερό για το περιβάλλον. Έτσι η μόνη σοβαρή επιλογή είναι το κόκκινο. Αγοράζοντας το κόκκινο αισθάνεστε επίσης καλύτερα με τον εαυτό σας γιατί δίνετε πέντε λεπτά (του ευρώ) από την τιμή του iPod στον Bono που φοράει τα (αντιστοίχως κόκκινα) Converse του, ψωνίζει εμβόλια κατά του AIDS από το φαρμακείο της γειτονιάς και τα στέλνει στα παιδάκια στην Αφρική (βέβαια συνήθως δεν τα προλαβαίνει).
Τo νέο iPod nano είναι κατά την άποψή μου το πιο ωραίο mp3 player μέχρι σήμερα, partly because it’s so elegant and partly because it’s such a wonderful piece of engineering! Αφήστε κατά μέρος τις φωτογραφίες: αν δεν το πιάσετε στα χέρια σας είναι μάλλον αδύνατον να αντιληφθείτε για τι μιλάω. Απίστευτα έως επικίνδυνα λεπτό, μοναδικά έως τρομακτικά ελαφρύ και με μια επιφάνεια που σημαδεύεται με το παραμικρό άγγιγμα, το iPod αυτό δεν πρόκειται να κάνει αισθητή την παρουσία του με τις διαστάσεις του, αλλά με την προσωπικότητά του.
Η οθόνη είναι ανάλυσης 320×240 pixel, όσο ακριβώς αυτή των μεγαλύτερων iPod classic, αλλά μικρότερης διαμέτρου (δύο ιντσών αντί δυόμιση). Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την υψηλή φωτεινότητα, την κάνει να φαίνεται ότι απεικονίζει τις λεπτομέρειες πολύ πιο καθαρά από το μεγαλύτερο μοντέλο καθώς και από όλα τα προηγούμενα iPods, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των iPod touch και (ο artech να το κάνει) iPhone. Οι οδηγίες λένε ότι με το κατάλληλο αξεσουάρ (που κοστίζει όσο δύο iPod) δίνει ως και 576p σε εξωτερική οθόνη, αλλά θα έλεγα να μην το ξεσκίσουμε το ζήτημα…
Φυσικά υπάρχουν στην αγορά players που έχουν χωρητικότητα 1ΤΒ, αναπαράγουν ό,τι βίντεο μπορεί να αναπαραγάγει ο VLC, δείχνουν εικόνες ακόμα και σε φορμά όπως .ima, .fh και .xbm (που δεν τα θυμάται ούτε αυτός που τά ‘φτιαξε), τρέχουν Linux, παίζουν World of Warcraft, διπλώνουν πρωτεΐνες για το Folding@Home και μόλις τα αγοράσεις παραιτείσαι από τη δουλειά σου και γράφεσαι σε ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης.
Η αναπαραγωγή των φωτογραφιών γίνεται είτε κλασικά (προηγούμενη-επόμενη) είτε με τη μορφή slideshow του οποίου μπορείς να ρυθμίσεις εσύ τις παραμέτρους. Η αναπαραγωγή των ταινιών γίνεται σε πολύ καλή ποιότητα (MPEG-4 ή H.264) χωρίς διακοπές και, ως εκ θαύματος, οι υπότιτλοι πραγματικά φαίνονται! Δεν θα κάτσεις να δεις τα έξι Star Wars μονοκοπανιά στο nano, αλλά μπορείς άνετα να χαζέψεις το τελευταίο επεισόδιο από κάποια σειρά ή μια αμερικάνικη ταινία 1:34 ωρών (τα τέσσερα λεπτά στο τέλος είναι για τα credits). Τα παιχνίδια δεν είναι κάτι το εξαιρετικό (τράβα να πάρεις PSP άμα θες gaming!) αλλά σε βοηθούν να περάσεις την ώρα σου χωρίς να βαρεθείς ή χωρίς να γίνεις αγενής κοιτάζοντας τον κόσμο που περνάει στη φάτσα, στα πόδια και στα υπόλοιπα γνωστά μέρη για να βγάλεις στατιστικά στοιχεία.
Ναι, κι εγώ γέλαγα σαν υστερικός όταν το διάβασα, αλλά τα ελληνικά στα μενού πράγματι δουλεύουν και πράγματι βλέπονται, καθώς τα ανέλαβαν προγραμματιστές της Apple και όχι της Rainbow (που προσλαμβάνει κόσμο με το Microsoft Office Specialist Certification). Μοναχά σε μία από τις γραμματοσειρές δεν εμφανίζεται το κεφαλαίο «Ξ», αλλά αποφύγετε να το δείξετε σε κόσμο καθώς το iPod (όπως όλα τα προϊόντα της Apple) είναι τέλειο και όποιος πει το αντίθετο θα τού βάλετε το iPod εκεί που ξέρει και θα το αφήσετε εκεί για να τον πείσετε ―και χάρη θα τού κάνετε. Όπως και νά ‘χει, αγγλικά ξέρετε και ποιος θα ακούσει Ξαρχάκο, Ξυδάκη ή Ξάξακες (…) στο iPod; Μόνο alternativoβλακείες και πολύ σάς είναι.
Οι ελληνικοί 
Something opened up the gates again,
Το