Ο νέος γαμάτος πρόεδρος των ΗΠΑ τα βάζει ήδη με την αυτοκρατορία του κακού!
από το blog του splitreason
Μερικές φορές
Νιώθεις την ανάγκη να πάρεις μια βαθιά ανάσα. Θέλεις χώρο και χρόνο. Χώρο για να αποστασιοποιηθείς και να δεις ψύχραιμα όσα τώρα δεν μπορείς. Χρόνο για να εμπεδώσεις αυτά που συμβαίνουν. Δεν χωράνε στο μυαλό σου. Δεν καταλαβαίνεις. Ρωτάς “γιατί;”, αλλά δεν παίρνεις απάντηση. Ούτε αυτό το καταλαβαίνεις. Σου φαίνεται οτι μένεις πίσω σε έναν αγώνα δρόμου, που δεν ήξερες οτι έπρεπε να τρέξεις. Κάνεις ο,τι μπορείς για να προφτάσεις τους άλλους. Αλλά δεν είσαι έτοιμος και δεν ξέρεις τους κανόνες. Δρας σπασμωδικά, κάνεις βλακείες εν γνώσει σου. Βγαίνεις για να ξεχνιέσαι, καταλήγεις να μεθάς περικυκλωμένος απο φελλούς που σε κουράζουν. “Νιώθεις πως είσαι ανασφαλής, σε κάθε κατάχρηση επιρρεπής. Σπρώχνεις ανθρώπους για να περάσεις και διώχνεις τις σκέψεις για να μην κλάψεις” και καταλαβαίνεις, βιωματικά πλέον, τους στίχους.
Δε βλέπεις λύση. Προσπαθείς να πάρεις μια βαθιά ανάσα. 1, 2, 3… Δεν μπορείς. Ξανά.
Αν βρέχει;
2009 όρχεις
Τίποτα ουσιαστικό πέρα από το παιχνίδι της οργής. Καμιά πρόταση. Μόνο κούφια λόγια και μπουρδολογία από ανθρώπους χωρίς φαντασία. Οσο περνά ο καιρός τα μάτια του κ. Προκ. Παυλόπουλου θυμίζουν λυπημένο σκύλο «μπασέ». Η τηλεόραση είναι το βλαχορόκ του μέλλοντός μας; Δεν το πιστεύω. Το 2009 θα είναι μια σημαντική χρονιά, έστω κι αν δεν ξεφυτρώσει ο ζητούμενος ηγέτης με τους όρχεις ενός Ελευθερίου Βενιζέλου, ενός Κεμάλ ή ενός Τζένγκις Χαν. Οι όρχεις σπανίζουν ή, αν υπάρχουν, έτσι και υποστούν βάρη απειλούνται από κήλη…
Θα είναι μια καλή χρονιά ωστόσο. Η βασανισμένη γη αντιδρά σωστά ακόμη. Με τις βροχές ήδη το φρέσκο χορταράκι βγήκε στην εξοχή… Μπορεί ν’ ακούγεται αφελές, αλλά με γεμίζει ελπίδα…
του Γιάννη Ξανθούλη, από την Ελευθεροτυπία (3 Ιανουαρίου 2009)
Οι τρεις δίσκοι που είμαι περήφανος να έχω
John Mayall – Jazz Blues Fusion
Είναι μακράν ο πιο πολυπαιγμένος μου δίσκος σε πλατώ και σ’ όλον τον iΣυρφετό που υπάρχει εδώ γύρω. Ο John Mayall με μία εξαιρετική ομάδα μουσικών δημιουργεί ένα μουσικό αποτέλεσμα απαράμιλλης μουσικής αξίας, μιας που συνδυάζει με μαεστρία blues συνθέσεις με jazz ήχους. Πρωτοποριακός όσο και κλασικός, ακούγεται κυριολεκτικά οποτεδήποτε, φτιάχνει τη διάθεση στη στιγμή και σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί η παραγωγή τέτοιας μουσικής έχει μειωθεί στις μέρες στο ελάχιστο. Ηχογραφημένος ζωντανά το 1971 στη Βοστώνη (18 Νοεμβρίου) και στο κολλέγιο Hunter της Νέας Υόρκης (3 και 4 Δεκεμβρίου) και στην παραγωγή από το 1972, βάζει τα γυαλιά σε σύγχρονες live ηχογραφήσεις της οπής: αντί όλη η δουλειά να γίνεται από τον (ελλιπώς καταρτισμένο συνήθως) ηχολήπτη, εδώ οι μουσικοί ξέρουν πότε να παίξουν δυνατά, πότε να έρθουν μπροστά και πότε να αφήσουν τους συναδέλφους τους να σολάρουν σιγοντάροντας αυτοί το ρυθμό· δείχνουν μ’ αυτόν τον τρόπο υποδειγματική μουσική πειθαρχία, η οποία προέρχεται και από τον ίδιο το Mayall, αφού ενορχηστρώνει έτσι αλλά και τοποθετεί στη σειρά με τέτοιο τρόπο τα κομμάτια, ώστε κάθε μουσικός να έχει την ευκαιρία να προβληθεί μέσα από αυτά, μιας που όλοι τους γνωρίζουν και να συνοδεύουν αλλά και να ηγούνται της μουσικής σκηνής. Πρόκειται για ένα φανταστικό δείγμα μουσικής τέχνης, τόσο απλό μα με τόσο ισχυρές δόσεις συναισθήματος, που δείχνει με τον καλύτερο τρόπο πώς η μουσική συνδέεται με την ανθρώπινη ψυχή.
Οι μουσικοί: Blue Mitchell (τρομπέτα), Larry Taylor (μπάσο), Clifford Solomon (σαξόφωνο), Ron Selico (κρουστά), Freddy Robinson (κιθάρα) και John Mayall (αρμόνικα, κιθάρα και πιάνο).
Και δέκα και πέντε και έξι (παιδιά του Πειραιά)
Κυκλοφόρησε πριν από λίγα δέκατα του δευτερολέπτου η νέα αναβάθμιση του Mac OS X στην έκδοση 10.5.6, η οποία έχει μέγεθος 190ΜΒ στην έκδοση gamma_delta_epsilon και 669ΜΒ (τρία περισσότερα από το όριο) στην combo μορφή της.
Ανάμεσα σε βελτιώσεις λειτουργικότητας όπως πιο σφριγηλό σώμα, τη σωρευμένη γνώση της Wikipedia, κοινωνική ευαισθησία και επιλογή συντρόφου BTO, το 10.5.6 σάς προσφέρει: