(με φι)
«Αυτή τη φορά δεν έχει επιστροφή» σκεφτόταν ο Σαν Βισέντε. «Τώρα θα με στείλουν στις Ηνωμένες Πολιτείες ή στην Κούβα» έλεγε με το νου του. Και αυτό σήμαινε ότι θα άλλαζε η μία φυλακή με μία άλλη φυλακή, σίγουρα δίχως την ομορφιά της θαλασσινής αύρας να περνάει από τα κάγκελα. «Άλλη φυλακή;» αναρωτιόταν ενώ τη
Εκείνη τη χρονιά δεν έγινε σμπορ. Έγιναν μόνο δυο κηδείες. Ντύσαμε την Ελίτσα με το νυφικό της φόρεμα και ξαπλώσαμε το όμορφο κορμί της μέσα σε ένα απαίσιο φέρετρο. Τα ασημένια σκουλαρίκια δεν ήταν δίπλα της. Το χωριό μαζεύτηκε στη δική μας πλευρά του ποταμού. Στην άλλη μεριά, στο άλλο χωριό, έθαβαν το αγόρι τους.
Η Κριστίν είχε επιστρέψει στο Όσλο λίγα χρόνια αργότερα. Από φίλους ο Χάρι είχε ακούσει πως είχε μαζί της ένα κορίτσι δύο χρονών, αλλά ο Άγγλος είχε μείνει στο Λονδίνο. Ένα βράδυ την είχε δει στο Sardines. Όταν πλησίασε, είδε πόσο είχε αλλάξει. Το δέρμα της ήταν χλωμό και τα μαλλιά της κρέμονταν άτονα γύρω
Αισθησιακές ιστορίες και κατά λάθος δολοφόνοι, Νέες Τάξεις Πραγμάτων, μονομαχίες, ο Κάφκα, ένας εξωγήινος κι άλλα σύντομα διηγήματα σας περιμένουν τη Δευτέρα 14.11 στις 8 μμ στο βιβλιοκαφέ Έναστρον (Σόλωνος 101, Αθήνα). Επτά νέοι συγγραφείς στα πρώτα τους βήματα διαβάζουν κείμενά τους και μας καλούν να τους ακούσουμε. Συμμετέχουν: Χρήστος Δεμέτης, Νίκος Ηλιάδης, Γιώργος Καρακασίδης,
Είναι κάτι στιγμές στο λαγούμι, όταν χτυπάει το τρυπάνι κι ίσα που βλέπεις τα ρούχα σου από τη σκόνη και τους ατμούς. Είναι λες και δεν υπάρχει τίποτα πέρα από κει που τελεινώνεις εσύ. Κι όλα είναι κρύα και σκληρά. Ιδρώνεις γιατί δεν μπορεί να πάρει το πετσί σου ανάσα. Ιδρώνεις κι αντί να γίνεται
Ο πατέρας του ήταν πενήντα χρονών αλλά έμοιαζε με εκατό. Ποιος ξέρει τι σιωπή να επικρατεί στο κεφάλι του, σκέφτηκε ο Βιτόριο. Τι είδους σιωπή. Αν βουίζει, όπως συμβαίνει μερικές φορές, μπαίνει γεμίζοντας τ’ αυτιά σαν κέρινο βούλωμα, στην αρχή εισχωρεί απαλά σαν αέρινο πέπλο και μετά πυκνώνει, σφίγγει τις ίνες του και από δίχτυ