(με φι)
Πριν από δύο μήνες ξεκίνησα να ψάχνω για αντικαταστάτη του κράνους μοτοσυκλέτας μου. Η ασφάλεια είναι ένα συναίσθημα και ως τέτοιο είναι υποκειμενικό. Κάποιοι δεν αισθάνονται ασφαλείς πάνω σε μοτοσυκλέτα. Εγώ φοράω χειμώνα-καλοκαίρι κράνος, μπουφάν και γάντια είτε πάω δέκα τετράγωνα πιο κάτω στη γιαγιά μου να πάρω γιαούρτι είτε στο κέντρο της Αθήνας είτε
Ο Neil Postman έγραφε (κι εγώ θα παραθέσω με τελείως αντιακαδημαϊκό τρόπο) πως πρώτα οι ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδες, έπειτα η τηλεόραση και τέλος το διαδίκτυο ως μέσα ενημέρωσης, τοποθετημένα στη σειρά αυτή λόγω χρονικής ακολουθίας αλλά και έντασης του χαρακτηριστικού τους, παρουσιάζοντας εικόνες και γεγονότα από διάφορα μέρη του κόσμου, δημιουργούν στους αναγνώστες των κειμένων
Η δυναμική της πλύσης εγκεφάλου δεν είναι πλέον φασιστική αλλά ευνοεί την καλλιεργούμενη συναίνεση, εν ολίγοις τη συναποδοχή ότι δεν μας απέμεινε παρά να αδιαφορούμε. Έκτοτε, όσο πιο έντονα συνειδητοποιεί κανείς το αναπόφευκτον αυτής της αδιαφορίας, τόσο πιο πεισματικά αγωνίζεται να προσποιηθεί το αντίθετο. Το αποτέλεσμα είναι ότι, αντί να αδιαφορούμε γυρνώντας την πλάτη, όπως
Στη γεωγραφία των πρώτων τάξεων του δημοτικού, στο μάθημα αυτό που μαθαίνει τα μικρά αθώα παιδάκια για τα ποταμάκια, τα βουναλάκια και τα σύνορα της χώρας τους και που ―σε ευγενή συνεργασία με το μάθημα της Ιστορίας― τα υποχρεώνει να χύσουν το αίμα τους γι’ αυτά ―στον πόλεμο ή στα γήπεδα, free choice― μόλις τελειώσουν
Βίλελμ, τι είναι για την καρδιά μας ο κόσμος χωρίς αγάπη; Ένα μαγικό φανάρι χωρίς φως! Και μόλις βάλεις μέσα το λαμπάκι αμέσως σχηματίζονται στον άσπρο τοίχο οι πιο πολύχρωμες εικόνες! Όμως ακόμη κι αν δεν είναι άλλο από περαστικά φαντάσματα, αυτά ωστόσο κάνουν την ευτυχία μας, όταν με την αφέλεια των παιδιών στεκόμαστε μπροστά
Δώσε του ένα καρβουνάκι και σού φτιάχνει μουσική. Δώσε του ένα μολύβι και σού σχεδιάζει τη φαντασία. Δώσε του ένα στυλό και σού φτιάχνει λόγο. Δώσε του ένα λεπτό από το χρόνο σου και σού μαθαίνει να σκέφτεσαι. Εύχομαι να συνεχίσεις να πραγματοποιείς τα όνειρά μας!