(με φι)
Ποτέ δεν γούσταρα τα θερινά. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που συμπεριφέρονται σαν να είναι αραχτοί στον καναπέ τους και μουρμουρίζουν. Την ώρα που παρακολουθείς μια ταινία κάποια καθαρίστρια βγάζει τα σκουπίδια στον ακάλυπτο και κάνει θόρυβο ή οι φοιτητές στο γειτονικό μπακόνι τραγουδάνε ότι πήρανε τη ζωή τους λάθος. Μου αρέσουν τα σινεμά τον χειμώνα. Μπορείς
Υπολογίστε τώρα αυτό το ολοκληρωμένο αποψινό σετ, στιχουργός ετών 99 και τραγουδιστής ο Μπακιρτζής, ευρισκόμενοι όλοι μαζί πίσω από το γήπεδο της Καισαριανής, που είναι γεμάτο αγωνιστές της Αντίστασης και συνδικαλιστές, μαμάδες και παιδάκια, να τραγουδάμε όλοι κατά των γυναικών και να διαβάζουμε τη νύχτα «Ριζοσπάστη» ―δεν είναι σούπερ; Εδώ να φέρουμε την Μπγιορκ, να
Με ευχαρίστηση θυμάμαι στις κινηματογραφικές αίθουσες να πηγαίνω τις Πέμπτες ή τις Παρασκευές και να βλέπω πριν από την ταινία τα «Προσεχώς» που κατηγοριοποιούνταν περαιτέρω σε «Δευτέρα» και «Τετάρτη» (καθώς το πρόγραμμα πολλών αιθουσών άλλαζε μεσούσης της εβδομάδας για οικονομικούς λόγους) και όλα αυτά με το γνωστό φουτουριστικό σχεδιασμό σε χρώματα μωβ, φούξια, κίτρινο και
…Και γιατί πρέπει να κάνουμε οικογένεια, και γιατί οι άντρες πρέπει να συμπεριφέρονται έτσι κι οι γυναίκες αλλιώς… και γιατί ο άντρας πρέπει νά ‘ναι βαρύς κι ασήκωτος και η γυναίκα σιωπηλή και ό,τι απαλό μυρωδάτο και πολύχρωμο να είναι γυναικείο κι ό,τι τραχύ γκρίζο κι άκαμπτο να είναι αντρικό… Μας την σπάνε τα πρέπει
Πριν από λίγο, ενώ έπεφτε η νύχτα ―2 Ιανουαρίου 1968―, στάθηκα όρθιος μπροστά στο παράθυρο και, κοιτώντας έξω, έκλαψα. Είμαι ένας μοναχικός άνθρωπος που δεν περιμένει τίποτα από τον εξωτερικό κόσμο: όλα συμβαίνουν μέσα μου· ό,τι αλλάζει, αλλάζει μέσα μου. Συχνά με φαντάζομαι όρθιο σε μια έρημη αποβάθρα, σαν έναν ταξιδιώτη που έφτασε στην πόλη