iΕργατικά Δικαιώματα με οθόνη Retina
Πριν από λίγο καιρό ο Tim Cook επισκέφθηκε τον Walt Mossberg και τη Kara Swisher, τους δύο δημιουργούς και παραγωγούς του φετινού συνεδρίου του All Things Digital. Για όσους δεν το γνωρίζουν, πρόκειται για ένα συνέδριο όπου οι δύο παραπάνω καλούν και συζητούν με σημαίνοντες ανθρώπους από το χώρο των μέσων μαζικής επικοινωνίας και της τεχνολογίας και έτσι φέρνουν στο φως σημαντικά νέα στο χώρο της τεχνολογικής καινοτομίας και ξεδιπλώνουν τον τρόπο σκέψης μερικών από τους σημαντικότερους ανθρώπους της εποχής μας.
Βλαβερός ενεστώτας
Του έλειπαν αυτά τα υπέροχα που ποτέ δεν αντικαταστάθηκαν. Δηλαδή το ξύπνημα δίπλα σε έναν γυμνό ώμο, η βουτυρένια γεύση του κρουασάν, ο καφές, ο έρωτας, η δεδηλωμένη με γκρίνια πολλών ντεσιμπέλ αποστροφή του στα πρωινά τσιγάρα. Να ήταν αυτή η αληθινή ευτυχία ― ή μήπως η δυστυχία, γιατί του έλειπαν;
Είχε περάσει ο καιρός που δεν έψαχνε αναμνήσεις από τα χρόνια της μεγάλης απόδρασής του, μάλλον γιατί εξασκούσε συστηματικά τον εαυτό του στην προσαρμογή σε μια νέα ζωή, χωρίς σπουδαία πετάγματα. Το ξύπνημά του δεν περιλάμβανε πια ήχους από βρύσες που ανοιγόκλειναν με τον τρόπο των Φρανσουάζ ή βήματα ξυπόλυτων ποδιών στο παρκέ, μ’ εκείνη τη χαρακτηριστική βιασύνη των κοριτσιών που αγαπούσε. Του έλειπε ακόμα και η δημιουργική τεμπελιά, τα αφελή άλλοθι για να αναβληθούν ανάπηρα προγράμματα, σχετικά με το ασαφές αντικείμενο που σπούδαζε.
Σήμερα, ώριμος, μόνος και ξαφνιασμένος από τη συγκομιδή της βραδιάς που πέρασε, σκεφτόταν ότι ελάχιστα ήταν τα πράγματα που ίσχυαν, αναλογικά με τα όνειρα που είχε κάποτε. Τώρα πάσχιζε να κρατηθεί από τον ηλεκτροφόρο ενεστώτα χρόνο, καρφωμένος στη θλιβερή πρωτεύουσα εκατοντάδων χιλιάδων θυμωμένων ανθρώπων. Πάντως, μέσα του, αισθανόταν να αναδύεται ένας φιλότιμος θυμός που δεν θα τον κατάπινε η ρουτίνα. Κι αυτό τον τάραζε.
του Γιάννη Ξανθούλη από το γιο του δάσκαλου· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις διόπτρα
Πώς να κάνεις το Safari σου εφιάλτη (για κάποιους)
Σιχαμένοι διαφημιστές, εμετικές εταιρείες συλλογής πληροφοριών και καθυστερημένοι προγραμματιστές με εμποδίζουν συστηματικά από το να βρω μια γαμημένη πληροφορία, να κλείσω τον υπολογιστή μου μια ώρα αρχύτερα και να γυρίσω στα βιβλία και τη μουσική μου.
Πριν από κάμποσους μήνες βρέθηκα στο ίδιο γραφείο με ένα διαφημιστή. Της νέας φουρνιάς, απ’ αυτούς που πουλάνε περιεχόμενο και όχι προϊόντα, ήτοι αέρα κοπανιστό κι όχι κοπανιστή αέρινη. Αξυρισιά, τιράντα και τελευταίο iPhone 64 GB, γεμάτο με κονέ. Η νέα πάστα των διαφημιστών έχει μεγάλα blog που γράφουν μαλακίες με αυτόματες διορθώσεις τύπου «απόψε επιβάλλετε να επισκεφθείς το Σπίτι στο Χαλάνδρι» για να βγάλουν το ποτό υμών το επιούσιο και δημοσιεύουν δελτία τύπου, από αντιστοίχως ηλίθιες εταιρείες που τους γλύφουν. Συζητούσαμε για μια online διαφήμιση παρουσία τρίτου και μου λέει ο τρίτος «την έχεις δει τη διαφήμιση;», απαντάω «όχι, έχω adblocker» και ο δεύτερος λέει «πωπω, αν μπορούσα να μπλοκάρω την είσοδο σε όσους έχουν adblocker, θα το έκανα» κι εγώ τού σκάω ένα πλατύ χαμόγελο. Ένα κλικ για να φτάσεις, ένα κλικ για να διαβάσεις, ένα κλικ για να δημοσιεύσεις, ένα κλικ για να ξεχαστείς. Και για την απίθανη περίπτωση που διαβάσει αυτό το κείμενο και έχει τη δυσκολία να αναγνωρίσει τον εαυτό του, τα αρχικά του είναι Ν. Μ. Το πλήρες όνομα θα αποκαλυφθεί μετά τις διαφημίσεις.
Τρομοκρατία
Rawhide
