(κάντε κλικ για να μεγάλωσει)
Charlie, είναι η θρησκεία το όπιο των ηλιθίων;
Κάποιοι πίστεψαν πως μπορούν να εξευμενίσουν τον άνθρωπο. Κάποιοι πίστεψαν πως μπορούν να αναδείξουν την γύμνια της θρησκείας όπως εξασκείται πάνω στους πειθήνιους πιστούς. Κάποιοι πίστεψαν πως μπορούν να κάνουν τον κόσμο να γελάσει αναδεικνύοντας τα στραβά του κόσμου. Κάποιοι πίστεψαν πως είναι καλύτερο να πεθάνεις όρθιος παρά να ζεις γονατιστός. Κάποιοι πίστεψαν πως η βία δεν αντιμετωπίζεται με βία και δέχθηκαν τη βία. Και είδαν το αίμα τους να κυλά. Είχαν δίκιο. Δεν πέθαναν ποτέ.
Γιατί έζησαν για να εργάζονται για τον άνθρωπο. Έζησαν να εργάζονται για εκείνον που τους σκότωσε. Για να μην σκοτώσουν και τα παιδιά του φονιά τους. Για να σώσουν μια γενιά ή να φτιάξουν μια μερίδα που θα αντισταθεί στη μισαλλοδοξία. Τους λες και αυτόχειρες ενός ματαιωμένου ιδεολογικά κόσμου. Τους λες ρομαντικούς και Ήρωες, Δονκιχώτιδες του σήμερα. Μα πάντα υπήρχε ένας Δον Κιχώτης, διαφορετικά δεν θα τον είχε εμπνευστεί ο Θερβάντες.
Προεόρτια
(βασισμένο σε δημοσίευση του περιοδικού unfollow)
Παραμονή Χριστουγέννων
Έκλεισα το τηλέφωνο και προσπάθησα να σηκωθώ. Τα πλακάκια του μπάνιου ήταν παγωμένα κι εγώ ήμουν με το βρακί και το κοντομάνικο Δεκέμβρη μήνα, οπότε ήταν δυο φορές παγωμένα. Η πόρτα έτριξε καθώς την άνοιγα.
Παράτησα το κινητό στο γραφείο, το έκλεισα κι έπεσα στο κρεβάτι να ζεσταθώ. Μετά από λίγα λεπτά η ζέστη από τη γάμπα μου έσπρωχνε προς τα κάτω το κρύο που ένιωθα στο πόδι μου. Στο τέλος έμεινε μόνο το μεγάλο μου δάχτυλο να είναι παγωμένο και κάπου εκεί πρέπει να με πήρε ο ύπνος.
Continue reading…
Χωνεύοντας το γύρο της Βαρκελώνης
Μπορεί οι Απαράδεκτοι να πήγαν στην Πεντέλη, αλλά όσοι έχουν λεφτά πηγαίνουν στο εξωτερικό. Και η Βαρκελώνη είναι ιδανική για να σου πάρει όλα τα λεφτά που έχεις μαζέψει, οπότε ελεύθερος πια από το χρήμα να μην έχεις και τύψεις που άλλοι πεινάνε στη Μπιάφρα, στο Σύνταγμα και στην Ελβετία. Η Βαρκελώνη είναι μια παραθαλάσσια πόλη της Ισπανίας στην οποία δεν μιλάνε ισπανικά, αλλά μια άλλη, δική τους γλώσσα, τα καταλανικά, τα οποία είναι εύκολα στην κατανόηση, αδιανόητο να τα μιλήσεις και ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της τρομοκρατίας, όπως θα σας πει κάθε νεοφιλελεύθερος Ισπανός.
Continue reading…
Για το καλό μου
Εγώ: Κι εκεί που διαβάζω, αρχίζει και παίζει στο ραδιόφωνο το «Για το καλό μου» του Μηλιώκα. Ψάχνω το τηλεχειριστήριο, πουθενά, παίζει το τραγούδι, σηκώνω χαρτιά και βιβλία, τίποτα, συνεχίζει το τραγούδι, φεύγω εγώ σφαίρα, κατεβάζω το γενικό διακόπτη, άντε τώρα να ξαναρυθμίζω το ρολόι της κουζίνας.
η Σ: Κι όλα αυτά ενώ θα μπορούσες πολύ απλά να βάλεις το κεφάλι σου κάτω από το μαξιλάρι και να φωνάζεις λαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλα για κανένα πεντάλεπτο… τσκ τσκ.