(με φι)
Θα μ’ άρεσε νά ‘χα ταξιδέψει σε όλα τα καράβια που φόρτωσα, σε όλα τα καράβια μ’ όλους εκείνους τους επιβάτες που βοήθησα ν’ αποβιβαστούν, κουβαλώντας βαλίτσες γεμάτες πολύχρωμες ετικέτες ξενοδοχείων, τελωνείων, σιδηροδρομικών γραμμών. Θα μ’ άρεσε νά ‘χα ανέβει σ’ αυτούς τους άσπρους όγκους που λαμποκοπάνε στον ήλιο και νά ‘χα φύγει. Εγώ δεν
του Seth Boyden (Δείτε το σε πλήρη οθόνη) Δείτε επίσης τον Τροχό των Chris Stenner, Arvid Uibel και Heidi Wittlinger.
«(…) Για πέστε μου όμως, Φραγκλίνε, πώς γίνεται μια ιταλική θερμάστρα νά ‘χει αμερικάνικο όνομα; Δεν είναι παράξενο;» « Παράξενο; Όχι, αυτός είναι, ξέρετε, ένας από τους απόρρητους φυσικούς νόμους, ο νόμος των παραπομπών και των υποκατάστατων. Οι δειλοί λαοί έχουν τραγούδια που εκθειάζουν το θάρρος. Οι ανέραστοι λαοί θεατρικά έργα που εκθειάζουν τον έρωτα.
Όλα γύρω έμοιαζαν να εναρμονίζονται με το ξύπνημα του «La Buena Ventura». Παρ’ όλο που δεν είχαμε ακόμα απομακρυνθεί απ’ την πόλη, αρχίζαμε ήδη να ζούμε σ’ έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό απ’ αυτόν της στεριάς· έναν κόσμο ερμητικό και μυστηριώδη, κλειδωμένο για τους αργόστροφους ή τους επιπόλαιους που μπορεί να τον θεωρούν μονότονο, επιφανειακό και ξένο,
Ας υποθέσουμε πως για τους δικούς σας λόγους, αυτούς για τους οποίους δεν μας πέφτει εμάς ο δικός μας, αποφασίσατε να στείλετε το βιογραφικό σας σε πολυεθνική, απαντώντας στην αγγελία «Μεγάλη πολυεθνική εταιρεία στο χώρο ζητά νέους-νέες έως 14 ετών για πλήρη απασχόληση. Ευκαιρίες εξέλιξης. Τιμαί λογικαί». Όποιο ακέραιο πολλαπλάσιο (μεγαλύτερο του 1) της παραπάνω
βασισμένο σε ιδέα του @Gath___.