παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Αστεράκι

12η 06ου της χρονιάς 2007 · μουσικόφωνο

picture-2.jpegΥπάρχει ψηλά ένα αστέρι, το πιο λαμπερό τ’ ουρανού·
Μαζί του μιλάω και παίζω αν θέλω τα βράδια.

Αν νιώθω μονάχος το ξέρει κι ανοίγει τις πόρτες του νου.
Γλυκά με χαϊδεύει με φως και μου δείχνει σημάδια.

Καληνύχτα αστέρι, να μου γνέφεις πού πας,
να ‘σαι πάντα ψηλά, φωτεινό κι από ‘κεί να με βλέπεις.

Η μνήμη σαρώνει τη σκέψη κι ο χρόνος που τραβάει το χαλί·
αυτό που επάνω του χρόνια σκυφτός περπατάω.

Μα εσύ αστεράκι μου ξέρεις το πώς έχω φτάσει ως εκεί.
Μια νύχτα του Οκτώβρη το φως μου χαρίζεις και σπάω.

Καληνύχτα αστέρι, να μου γνέφεις πού πας,
να ‘σαι πάντα ψηλά, φωτεινό κι από ‘κεί να με βλέπεις

Καληνύχτα αστέρι, καληνύχτα αστέρι, καληνύχτα αστέρι λαμπερό τ’ ουρανού.

[audio:asteraki.mp3]

Μεθώντας με τον πόνο

11η 06ου της χρονιάς 2007 · ιδιοφωνίες

gaze_opain.jpegΞέρω πως είναι κάτι που πολλοί άνθρωποι αποφεύγουν να μιλήσουν για αυτό ή ακόμα και το αρνούνται, επειδή φοβούνται τυχόν κατηγορίες και χλευασμούς. Δεν θα μιλήσω για αυτούς, θα μιλήσω για μένα.

Υπάρχουν μερικών ειδών πόνοι που, όταν συμβαίνουν, δεν σου αφήνουν το απευκτέο και ανεπιθύμητο αίσθημα που σου αφήνουν οι λοιποί πόνοι. Δεν έχω κάπως καλύτερα να το πω, αλλά αυτοί φαίνεται ότι περισσότερο σου προξενούν πολύ περισσότερο μια αλλοπρόσαλη μέθη. Τους ονομάζω μεθυστικούς πόνους. Είχα σκοπό να γράψω τους τρεις σημαντικότερους για μένα, αλλά συνειδητοποίησα πως μεθυστικοί πόνοι για μένα είναι μοναχά τρεις. Διαβάστε τους με τη σειρά από τον λιγότερο στον περισσότερο σημαντικό. Σημαντικό με την έννοια ότι μαζί με τον εκάστοτε σού προξενούνται συναισθήματα που αλλιώς είναι δύσκολο να λάβεις.

Όσοι με ξέρουν καλά γνωρίζουν πως η συμβουλή μου για ένα σπυρί που προέρχεται από τσίμπημα κουνουπιού είναι να το ξύσεις μανιωδώς ως ότου αυτό ματώσει. Η συγκεκριμένη συμβουλή φαίνεται να πιάνει γιατί το ότι το σημείο εκείνο ματώνοντας μάλλον καθαρίζει από την μόλυνση του κουνουπιού και σταματά να σου προξενεί φαγούρα. Η πληγή δε είναι τόσο μικρή που επουλώνεται αμέσως. Άμα στο παιχνίδι συμπεριλαμβάνεται και επαφή με θαλασσινό νερό, τόσο το καλύτερο. Στην πραγματικότητα το ζήτημα για μένα είναι άλλο. Καταρχάς θεωρώ πως το μόνο που σού προξενεί η ανικανοποίητη φαγούρα είναι ένα αίσθημα κενότητας που μεγαλώνει ανάλογα με τη φαγούρα. Άρα μπορεί να κάνεις καλό στο σώμα σου, αλλά μένεις ανήσυχος για πολλή ώρα. Κατά δεύτερον και σημαντικότερον, ξύνοντας μανιωδώς το σημείο εκείνο της φαγούρας αισθάνομαι ένα θερμό πόνο, μια πληρότητα που σαν να προέρχεται από την καρδιά μου, να με γεμίζει σιγά σιγά αρχίζοντας από το σημείο αυτό και να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο με κάθε κίνηση, ώσπου λήγει απότομα μόλις το δέρμα εκεί ματώσει λίγο. Μοιάζει πράγματι στον οργασμό, αλλά το συναίσθημα είναι τελείως διαφορετικό και με μια λέξη θα το έλεγα απλώς “ζεστό”.

Ο δεύτερος πόνος είναι περισσότερο γνωστός: συμβαίνει όταν σε μια ανοιχτή πληγή (όχι μεγάλη φυσικά) ρίχνεις άφθονο καθαρό οινόπνευμα. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να σας τον περιγράψω. Η μοναδική του ομοιότητα με τον πρώτο είναι πως καταλαμβάνει και πάλι ολόκληρο το σώμα, παρόλα αυτά αυτή τη φορά είναι αντίστροφος: αρχίζει από το σημείο της πληγής και καταλαμβάνει γρήγορα ολόκληρο το μέλος και στη συνέχεια το σώμα. Δυστυχώς κρατά λίγο, αλλά η φύση του είναι πολύ έντονη: μετά το αρχικό τσίμπημα, σε καταλαμβάνει κλιμακωτά ένα ισχυρό μούδιασμα που αισθάνεσαι περίπου σαν να σε καθαρίζει. Και πράγματι, αν έπρεπε να το ονομάσω με μια λέξη, θα το έλεγα “κάθαρση”.

Ο τρίτος πόνος είναι τελείως διαφορετικός. Είναι άλλης φύσης και άλλης προέλευσης. Προέρχεται τις περισσότερες φορές από μια μεγάλη στεναχώρια που έλαβες, από μια μεγάλη αδικία της οποίας έγινες θύμα ή από κάποιο κακό που σού έκαναν. Το σημαντικό είναι πως δεν είναι πόνος σωματικός, είναι πόνος ψυχικός, παρόλο που εντοπίζεται στο σώμα. Είναι κάτι σαν ένας μεγάλος και ατελείωτος λυγμός. Ανεβαίνει σιγά σιγά και βασανιστικά από το στομάχι σου, ενώ εσύ θέλεις να κλάψεις γοερά μα δάκρυα δεν βγαίνουν. Σηκώνεις τότε το κεφάλι και κοιτάς ψηλά προσπαθώντας να φέρεις στην ίδια ευθεία τους αγωγούς του σώματός σου, ώστε να τού δώσεις διέξοδο να βγει. Αλλά φευ, αυτός συγκεντρώνεται όλο και περισσότερο, ώσπου σχεδόν τον αισθάνεσαι με τη μορφή μιας μικρής συμπαγούς σφαίρας που βρίσκεται στο σημείο που ενώνονται μπροστά η αριστερή και η δεξιά συστοιχία οστών του θώρακά σου, ίσως και ελάχιστα πιο πάνω, ακριβώς από πίσω τους. Τόσο δυνατά σε πιέζει που νομίζεις ότι θα σπάσει το στέρνο σου και θα πεταχτεί έξω, γι’ αυτό προσπαθείς μάταια να την πιέσεις προς τα μέσα, για να σταματήσεις να πονάς· μάταια, γιατί δεν υπάρχει καμία σφαίρα.
Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό χάνεις μερικές ώρες από τη ζωή σου. Ή τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι εγώ έπειτα. Είναι ένας πόνος άσχημος, γιατί πάντα προέρχεται από άλλους ή από τη σχέση σου με αυτούς. Νομίζεις πάντα πως κάτι θα πεταχτεί και θα αρχίσει να σε τρώει από μέσα, αλλά ποτέ δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τουλάχιστον όχι όπως το νομίζεις. Κάθε τέτοιος πόνος αφήνει πάντα μέσα σου ένα μικρό σημάδι που μένει εκεί ό,τι κι αν κάνεις για να το διώξεις. Είναι σαν μια ευαίσθητη πληγή που κλείνει επιφανειακά και με την παραμικρή λανθασμένη κίνηση ανοίγει πάλι και χάνεις αίμα. Στην πραγματικότητα όλα αυτά συσσωρεύονται φορά με τη φορά και, είμαι μικρός ακόμα αλλά ακόμα πιστεύω πως, όταν πλησιάζεις προς το τέλος της ζωής σου είναι αυτές οι μικρές σφαίρες, αυτές οι μικρές πληγές, αυτά τα ύπουλα σαράκια που πραγματικά θα κρίνουν πότε ακριβώς αυτή θα τελειώσει. Είναι οι άνθρωποι που σε πλήγωσαν, μα κυρίως ―για μένα τουλάχιστον― οι άνθρωποι που πλήγωσες και δεν σε συγχώρεσαν ποτέ.

Οι τράγοι

07η 06ου της χρονιάς 2007 · ιδιοφωνίες

crazyman-01.jpegΜια σχολή σαν τη νομική δεν είναι για μένα. Το σίγουρο είναι ότι δεν κάνω για δικηγόρος, πόσο μάλλον για δικαστής. Κι αυτό γιατί είναι κάμποσα ζητήματα στα οποία μού στρίβει και μού είναι αδύνατον να σκεφτώ λογικά. Για παράδειγμα, σεξουαλική κακοποίηση (πραγματικού) ανηλίκου. Αν μπορούσα να συνηγορήσω κάπως ώστε ο ένοχος να κρεμαστεί από τα πόδια στην πλατεία Συντάγματος, τρία εκατοστά πάνω από το συντριβάνι και να του δίνεται μια φέτα ψωμί και ένα ποτήρι νερό τη μέρα (σημ: να τα τρώει ανάποδα) για πέντε-έξι χρόνια ή μέχρι να ψοφήσει, θα το έκανα μετά περισσής ευχαρίστησης. Αυτά είναι τα απλά. Υπάρχουν και πιο σύνθετα.

Γιατί η δικαιοσύνη μπορεί να είναι μια μεγάλη γκαβούγκλα, αλλά ώρες ώρες το θέμα “αποδίδω δικαιοσύνη” το γουστάρω τρελά, κάτι που θα έχετε αρχίσει να καταλαβαίνετε από το ύφος του δημοσιεύματος. Όσο κι αν θέλω να φανώ λογικός, έχω κατακυριευτεί από ένα (φρούδο φαντάζομαι, αλλά απομένει να αποδειχθεί) συναίσθημα ευφορίας και ικανοποίησης. Θα τα ακούσατε για τα καθίκια που καταδικάστηκαν για τις χρηματικές υπεξαιρέσεις στο Πάντειο: γύρω στα οχτώ εκατομμύρια ευρώ που στα χαρτιά εμφανίζονταν ως μερίδες σίτισης για 177 φοιτητές και στην πραγματικότητα πήγαιναν με τη μορφή χαλιών, τζακιών, μαρμάρων και Φερράρι στις βίλες των αυτών των γλοιωδών τύπων που το έπαιζαν επί δεκαετίες καθηγητές και επιστήμονες. Ποινές από δέκα χρόνια ως ισόβια φυλάκιση και μερικές χωρίς αναστολή για ανθρώπους που μέχρι τώρα έβαζαν υπογραφές σε πτυχία. Ψώνιο!

Η αλήθεια είναι πως έχω ένα …κάτι με τους ιστάμενους σε θέσεις εξουσίας. Κάτι μού πάει στραβά, όταν καταλαβαίνω την ύπαρξή τους, καθώς ιδανικά δεν θα έπρεπε. Άρα κάτι έχουν κάνει, κάτι που δεν σχετίζεται με τη δουλειά τους. Ο διευθυντής που μπαλαμουτιάζει τη γραμματέα, ο πρύτανης που τσιμπουκώνει τον αρχιδαπίτη, ο καθηγητής που στέλνει τα γλυφτρόνια του να κάνουν μάθημα στη θέση του, ο μπάτσος που αφήνει τον κάγκουρα και τσιμπάει τον πάπια που πηγαίνει με δύο (2 km/h) στη δεξιά επειδή το κράνος του από κάτω δεν είναι δεμένο, και άλλα τέτοια μου τη βαράνε. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να μη δίνει σημασία, με τη λογική ότι το πρόβλημα υπάρχει μόνο αν το παρατηρήσεις ως πρόβλημα και πράγματι τα καταφέρνω, αλλά όπως και νά ‘χει μερικές φορές μού τη βιδώνει. Και άσχημα.

Δεν πά’ να κλαίνε και να ωρύονται τα ξεφτιλοδικηγοράκια για πρωτοφανείς αποφάσεις που δεν συνάδουν με το πνεύμα των νόμων; Δεν πά’ να λένε οι καταδικασμένοι ότι δεν ξέρουν γιατί καταδικάστηκαν και να κάνουν τις πάπιες; Δεν πά’ να τραβάνε τα μάγουλά τους και να κλαίνε τα παιδιά τους και οι γυναίκες τους στις κάμερες; Δεν πά’ να τον πίνουν οι παραθυράκηδες δημοσιογράφοι της κακιάς ώρας που τώρα το θυμήθηκαν και τώρα θα το ξεχάσουν; Δεν πά’ να σκάσει απ’ τα σουβλάκια κι ο Πάγκαλος που τούς κάλυπτε πριν από κάτι χρόνια; Εγώ μια φορά φαντάζομαι πρύτανη με άπειρες ομιλίες, συντονισμούς συνεδρίων, πτυχία, συστάσεις, άρθρα και μελέτες στο ενεργητικό του να τον παίρνει από πίσω στη φυλακή και την καταβρίσκω! Φαντάζομαι βολεψάκια υπάλληλο γραμματείας που πάει στο γραφείο στις 12:00 και φεύγει στις 13:00 με μούρη πλισέ από τα μπουκέτα πίσω από τα σίδερα και έχω λόγο να πέσω στο κρεββάτι χαμογελαστός! Σωστό ξεσωστό, λογικό ξελογικό, τουλάχιστον στη φαντασία μου αυτοί τώρα θα την πληρώσουν για όλα όσα περάσαμε και περνάμε στις σχολές μας!

Που να με πάρει ο διάολος, μια φορά ακόμα μόνο είχα χαρεί τόσο πολύ με καταδικαστική απόφαση: όταν παρακολουθούσα πριν από πολλά χρόνια τη δίκη των συνταγματαρχών της χούντας. Όπως και τότε έτσι και τώρα έχω να πω μοναχά ένα και το αυτό: ΤΟΝ ΠΟΥΛΟ, ΚΟΥΦΑΛΕΣ!

ctrl+alt+del

07η 06ου της χρονιάς 2007 · κομικόφωνο

Μ’ αρέσουν τα κόμικς κι αυτός πρέπει να ήταν ο πιο ηλίθιος τρόπος να αρχίσει ένα δημοσίευμα. Σπανίως όμως απολαμβάνω, προτιμώ και εν τέλει αγοράζω ένα κόμικ. Για να το κάνω αυτό χρειάζεται να ταυτιστώ με κάποιον από τους χαρακτήρες ή γενικότερα να βρω εκεί μέσα ένα κομμάτι από τη δική μου μίζερη ζωή.

ctrlaltdelΣήμερα θα μιλήσω λίγο για το ctrl+alt+del. Το σχεδιάζει o Tim Buckley (o.k.a.* Absath) και δημοσιεύεται online από το 2002. Εγώ, όπως πάντα με κάποια διαφορά φάσης, το παρακολουθώ ανελιπώς από το Σεπτέμβρη του 2004. Κάθε στριπάκι αποτελείται από τέσσερα καρέ που εξιστορούν την καθημερινή ζωή μιας όχι ακριβώς παρέας από video gamers.

biosethanΟ Ethan έχει κάψει αρκετά στοιχεία του εγκεφάλου του παίζοντας video games κάθε είδους και μορφής, ενώ αυτό που θα ήθελε πραγματικά είναι να τα σχεδιάζει και όχι να πουλά την ψυχή του για να κάνει beta testing. Δουλεύει σε μαγαζί με video games.

bios_lucas.jpgΟ Lucas, ένας προγραμματιστής σαρκαστικός, κυνικός και αρκετά πιο προσγειωμένος, δουλεύει πωλητής και supportάς σε κατάστημα με υπολογιστές. Είναι ο καλύτερος, ίσως και ο μόνος, φίλος του Ethan, αφού καταφέρνει να τον ανέχεται.

bios_lilah.jpgΗ Lilah είναι (πια) η γυναίκα του Ethan και όλοι απορούν πώς τον εμπιστεύεται. Όχι μήπως ξενοπηδάει, αλλά πώς καταφέρνει να βρει το δρόμο κάθε απόγευμα για το σπίτι. Είναι επαγγελματίας και πολυβραβευμένη gamer κι αυτό κάνει πολλές φορές τον Ethan να ζηλεύει αφάνταστα. Η αγαπημένη της ασχολία είναι να βολτάρει σε έναν ρομαντικό κόσμο ενός παιχνιδιού RPG.

bios_zeke.jpgΟ Ethan κάποια εποχή που βαριόταν περισσότερο από το συνηθισμένο διάλυσε το Xbox του και του έδωσε τη μορφή ενός ρομπότ με νοημοσύνη, απίστευτες ικανότητες gaming, έναν άσβεστο έρωτα για τo Gamecube και μία ελαφρά απέχθεια για την ανθρωπότητα. Το ονόμαζε Zeke από το Ezekiel.

Κάπου κάπου εμφανίζονται και άλλοι χαρακτήρες, όπως ο Scott, ο μυστικοπαθής web designer (η πόρτα του διαμερίσματός του είναι θωρακισμένη) με το κατοικίδιο πιγκουίνο του ονόματι Tedd· o Barry, ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού που δουλεύει ο Ethan· ο Mickey, ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού που δουλεύει ο Lucas. Υπάρχουν επίσης εμβόλιμα στριπάκια με αποκλειστικά τις gaming περιπέτειες τεσσάρων καμμένων τύπων χωρίς ονόματα που έχουν ένα συγκεκριμένο χρώμα (ντυσίματος και δέρματος) και τιτλοφορούνται ως Player One, Player Two κλπ. Οι τύποι αυτοί ενσαρκώνουν επακριβώς και μόνο τις κατηγορίες των gamers που υπάρχουν.

Το ctrl+alt+del ήταν να ονομαστεί “Overclocked” αλλά το συγκεκριμένο όνομα υπήρχε ήδη. Σε κάθε στριπάκι εμφανίζονται οι συνομιλούντες χαρακτήρες και από αντικείμενα μόνο αυτά που τους είναι απαραίτητα για τη διεξαγωγή του σεναρίου κάθε φορά. Το background είναι ένα gradient παστέλ συνήθως μωβ χρώμα. Ο κομίστας φαίνεται πως κατά τη διάρκεια του κόμικ έχει ωριμάσει πολύ ως προς το σχεδιασμό των χαρακτήρων και στο θέμα της εμφάνισης και στο θέμα της προσωπικότητάς τους. Το αποτέλεσμα είναι τέλειο! Σε κερδίζει με την πρώτη ανάγνωση και σε κρατά φανατικό αναγνώστη του αν βρεις κάτι ή κάποιον από εκεί να ταυτίσεις τη δική σου περίπτωση. Έχουν εκδοθεί και βιβλία, αλλά η βασική πύλη παραμένει το site του εγχειρήματος που περιέχει φυσικά και αρχείο. Υπάρχει επίσης store με μπλουζάκια, καπελάκια, mousepads και όλα τα συναφή. Τελευταία ο κομίστας έχει κάνει προσπάθεια να κάνει animation πάνω στη σειρά με φανταστικό κατά την άποψή μου αποτέλεσμα. Εδώ μπορείτε να δείτε ένα μικρό trailer.

Το μόνο ψεγάδι που μπορώ να βρω στο κόμικ αυτό είναι ότι κάθε στριπ βγαίνει κάθε ~3 μέρες και μού είναι δύσκολο να περιμένω! 🙂

*o.k.a. = online known as

Μουστάκια στο Λεβερκούζεν

07η 06ου της χρονιάς 2007 · ετεροφωνίες

Ένα από τα τρία μεγάλα ερωτήματα που δεν έχω ακόμα καταφέρει να απαντήσω σχετίζεται με την μεγαλύτερη μορφή στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, τον Φοίβο. Ο Φοίβος είναι για την μουσική ότι ήταν ο Γιάννης Ιωαννίδης για το ελληνικό μπάσκετ τις δεκαετίες 80-90. Είναι ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα, the man, the nigga, και δεν μπορώ να κατασταλάξω αν είναι πούστης ή straight. Στην αρχή που είχε ξεκινήσει με Βανδή, Κοκκίνου και λοιπές θεωρούσα ότι ο τύπος την έχει βρει την άκρη και πηδάει top pussy πουλώντας κοπανιστό αέρα. Άλλωστε, 2-3 κομμάτια έχει γράψει όλα και όλα ο άνθρωπος και από εκεί και πέρα αλλάζει ένα Ρε ματζόρε από εδώ και ένα Φα μινόρε από εκεί και voila το νέο hitaκι. Κάπου στην πορεία όμως άρχισε να γράφει τραγούδια και για κάποιους τύπους όπως πχ. ο Πετρέλης, οπότε ίσως οι κυρίες που ανέφερα παραπάνω να ήταν απλά το εισιτήριό του για τους ‘άντρες με τα άσπρα’. Έχει προσέξει κανείς πως όλοι αυτοί οι ‘τραγουδοποιοί΄ μόλις μπει ο μάης και γιορτάσουν την εργατική πρωτομαγιά ανοίγουν τις ντουλάπες τους και φοράνε οτιδήποτε σε άσπρο; Και τι μανία είναι αυτή με τα πορτραίτα. Ψάχνεις μια live φωτογραφία τους στο internet και το μόνο που βρίσκεις είναι γαμημένα πορτραίτα. Ο Freddie Mercury περνούσε λιγότερες ώρες στον καθρέφτη καμαρώνοντας το μουστάκι του από αυτές τις παλιαδερφές.

του evan, από το Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν, για το crackhitler, σίγουρα το καλύτερο ελληνικό blog για τη μουσική που έχω διαβάσει ως τώρα!