παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Δώρα

29η 09ου της χρονιάς 2007 · ιδιοφωνίες

thegift.jpgΧρειάστηκε πρόσφατα να αγοράσω και να διαβάσω το βιβλίο του Marcel Mauss, The Gift: forms and functions of exchange in archaic societies (στα αγγλικά, καθότι η ελληνική μετάφραση της κυρίας Άννας Σταματοπούλου-Παραδέλλη πάνω στην οποία έπεσα είναι ΓΤΠ συν το ότι δεν βρήκα κανένα ελληνικό eshop ―εδώ γελάμε― για να μού το στείλει). Το βιβλίο αυτό γράφτηκε το 1924 και το δυστυχές είναι ακριβώς αυτό: ότι γράφτηκε. Σε γενικές γραμμές είναι άλλη μια άχρηστη κοινωνιολογική-παύλα-ανθρωπολογική πραγματεία για ένα ακόμα τόσο δεδομένο και τετριμμένο θέμα, όπως είναι ―ορθά μαντέψατε― το δώρο και φαίνεται ότι έχει γραφτεί από έναν άνθρωπο που, ανάμεσα σε πάμπολλους, δεν είχε να προσφέρει απολύτως τίποτα νέο και αποφάσισε, αντί να το βουλώσει και να γίνει αγρότης, να καταγράψει κάτι. Είναι με άλλα λόγια ο πρόγονος των σημερινών bloggers.

Τουναντίον, κάτι που μπορεί να σάς φανεί χρήσιμο σε περίπτωση που δεν με γνωρίζετε αλλά από κάποιο βίτσιο το επιθυμείτε (δεχόμαστε και επιταγές) είναι το τι είδους δώρα και με ποια συλλογιστική τα κάνω. Με άλλα λόγια σκυλοβαριέμαι και αποφάσισα να γράψω ένα ―ακόμα― ανούσιο κειμενάκι.

Τα δώρα μου λοιπόν είναι αποκλειστικά καλλιτεχνικής φύσης (ακριβώς ό,τι δεν είμαι εγώ) και περιορίζονται ακόμα περισσότερο σε αυτά που κρατούν τη σκέψη σου σε εγρήγορση για ένα σχετικά αυξημένο χρονικό διάστημα. Ήτοι αποκλείονται για παράδειγμα τα αγάλματα καθώς το πιο πιθανόν είναι να τα σιχαθείς κάποια στιγμή από το βλέπε-βλέπε (ενώ για να τα πετάξεις πρέπει συνήθως να πληρώσεις) καθώς και οι ταινίες γιατί πάνω από τρεις φορές μπορεί να τη δεις αλλά δεν θα σκεφτείς ή θα νιώσεις κάτι καινούριο. Κάνω δώρα λοιπόν αποκλειστικά δίσκους και βιβλία.

Λόγω αυτού με έχουν κατηγορήσει επανειλημένα ότι σνομπάρω τους ανθρώπους που δεν διαβάζουν βιβλία και δεν ακούνε μουσική, κάτι το οποίο είναι φυσικά αλήθεια, αλλά κάποιες φορές έχω κάνει δώρο σε τέτοιους ανθρώπους ακριβώς για να δείξω πως είναι πολύ διαφορετικοί από μένα και δεν έχω την παραμικρή όρεξη ούτε να τούς φτύσω. Αυτό είναι μια μορφή του δικού μου χιούμορ!

Για τα βιβλία ακολουθώ την εξής συλλογιστική:

  • Όχι κλασικός συγγραφέας.
  • Συγγραφέας καταγωγής από ΗΠΑ ή από Ευρώπη.
  • Στην περίπτωση του δεύτερου αποκλείονται οι χώρες του Νότου, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και ολόκληρα τα Βαλκάνια.
  • Αποφεύγονται το κατά δύναμιν η Γαλλία, το Βέλγιο και η Ρωσία και προτιμάται φυσικά η Γερμανία.
  • Το βιβλίο πρέπει να το έχω διαβάσει εγώ πρώτα (δεν ισχύει για τους γονείς μου).
  • Προτιμούνται γνωστοί εκδοτικοί οίκοι με κάποια παράδοση στη λογοτεχνία της συγκεκριμένης χώρας.
  • Στο βιβλίο δεν μπαίνει ποτέ κάρτα αλλαγής.
  • Κατά περίπτωση γράφεται αφιέρωση με σημασία (και όχι «Χρόνια Πολλά γλυκουλίνι μου!») με στυλό στη σελίδα με τον τίτλο.

Για τους δίσκους ακολουθώ την εξής συλλογιστική:

  • Προτιμάται η μορφή του βινυλίου.
  • Η μουσική θα είναι στυλ και καλλιτέχνη που θα αρέσουν πρώτα σε ‘μένα.
  • Ο δίσκος θα έχει θέμα που θα ταιριάζει σε κάποια πρόσφατη περίσταση.
  • Τον δίσκο κατά προτίμηση δεν θα τον έχω (ακούσει) εγώ.
  • Δεν μπαίνει κάρτα αλλαγής.
  • Η αφιέρωση γίνεται (αν γίνεται) με μαρκαδόρο πάνω στο πλαστικό περίβλημα, αν ο δίσκος είναι αυτής της μορφής.

Ειδική περίπτωση: Puzzle

  • Δωρίζεται σε υπομονετικούς ή σχιζοφρενείς ανθρώπους.
  • Απεικονίζει κάποιον κλασικό πίνακα ζωγραφικής που αρέσει σε εμένα.
  • Ο αριθμός των κομματιών είναι συνήθως 1500.
  • Προτιμάται η μάρκα Clementoni.
  • Δεν μπαίνει κάρτα αλλαγής.

Carbon Copy Cloner

18η 09ου της χρονιάς 2007 · macόφωνο

ccchead.jpgΠροσωπικά κάνω backup με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο: παίρνω τους φακέλους που θέλω και τους πετάω στον εξωτερικό μου σκληρό δίσκο ή σε κάποιο πρόγραμμα εγγραφής οπτικών δίσκων. Ο λόγος είναι ότι ως τώρα έκανα backup δυο τρία συγκεκριμένα πράγματα ή καλύτερα το φάκελο χρήστη. 🙂 Καθώς όμως οι δίσκοι μου αρχίζουν να γεμίζουν σκέφτομαι σχετικά σύντομα να προμηθευτώ έναν εξωτερικό 500GB και να αντικαταστήσω αυτόν που έχω, που είναι της μισής χωρητικότητας. Επιθυμώντας να κάνω μια πλήρη αντιγραφή, το πρόγραμμα που θα χρησιμοποιήσω πρέπει απαραίτητα να μού δίνει πολλές επιλογές και να κάνει backup πιο «έξυπνο» από ό,τι το απλό drag ‘n’ drop. Το πιο γνωστό πρόγραμμα στο χώρο, το Carbon Copy Cloner, αναβαθμίστηκε πρόσφατα στην έκδοση 3.

Η εφαρμογή αυτή είναι πολύ ελαφριά, άρα μπορεί να τρέξει και σε αρκετά παλαιότερους υπολογιστές. Είναι επίσης universal binary, που σημαίνει ότι τρέχει εγγενώς και σε PowerPC και σε Intel μηχανήματα. Τέλος, είναι δωρεάν ή καλύτερα donationware, που σημαίνει ότι κάποια μικρή δωρεά είναι επιθυμητή.

Το όνομά του σημαίνει ακριβώς αυτό: μπορεί να κλωνοποιήσει στην κυριολεξία τα περιεχόμενα ενός δίσκου και να τα μεταφέρει σε έναν άλλο με ασφάλεια και τάξη και να είναι αμέσως διαθέσιμα για πρόσβαση είτε άμεσα από εσάς είτε έμμεσα από άλλα προγράμματα. Νέες λειτουργίες που προστέθηκαν σ’ αυτήν την έκδοση είναι οι εξής:

  • Κλωνοποίηση δίσκου block ανά block!
  • Εγγενής υποστήριξη για απλούς συγχρονισμούς φακέλων.
  • Υποστήριξη για backup μέσω δικτύου.
  • Αναβαθμισμένες λειτουργίες συγχρονισμού (μπορείτε για παράδειγμα να καθορίσετε backup να γίνονται ημερολογιακά ή για παράδειγμα μόλις συνδεθεί κάποια συγκεκριμένη συσκευή στον υπολογιστή σας)!
  • Ειδική υποστήριξη για iPod: μόλις ένα iPod συνδεθεί, το Carbon Copy Cloner περιμένει να τελειώσει ο συγχρονισμός του iTunes και έπειτα αρχίζει το backup ή το συγχρονισμό που εσείς έχετε προεπιλέξει!
  • Δυνατότητα για να βλέπει κανείς ακριβώς τι συγχρονίζεται και τι όχι ανά πάσα στιγμή.
  • Και (φυσικά πια) δυνατότητα ελέγχου για ενημερωμένες εκδόσεις!

Το Carbon Copy Cloner είναι διαθέσιμο για κατέβασμα και απεριόριστη χρήση! Τώρα πια δεν έχετε κάποιο σοβαρό λόγο να ξεχνάτε τα backups σας, κάτι που γίνεται όλο και πιο πολύτιμο στις μέρες μας.

Φυσάτε, γιατί χανόμαστε!

18η 09ου της χρονιάς 2007 · ιδιοφωνίες

nosepouch.jpgΗ πρώτη φορά που συνειδητοποίησα κάποια πράγματα γύρω από τη θεωρία των ηχητικών κυμάτων στη φυσική ήταν, πολύ πριν το διδαχθούμε στο σχολείο, γύρω στη μέση του δημοτικού, όταν ο χειμώνας είχε φτάσει από νωρίς πιάνοντάς μας απροετοίμαστους και αναγκάζοντάς μας σε διάφορες ασθένειες από απλό συνάχι ως πνευμονία για δυο-τρεις εβδομάδες. Τότε χάναμε άνετα το μισό μάθημα κάθε ώρα απλώς και μόνο φυσώντας τη μύτη μας. Η δασκάλα μας, θέλοντας να μάς διδάξει καλούς τρόπους, μάς ανάγκαζε, όταν θέλουμε να προβούμε στη γνωστή ηχηρή ενέργεια να πηγαίνουμε στην άκρη, πάνω από το καλάθι. Το καλάθι όμως, ή έστω αυτή η πλαστική πανωλεθρία που ονομάζαμε «καλάθι», βρισκόταν στη γωνία δίπλα στην πόρτα της αίθουσας. Έτσι κάθε φορά που κάποιος σηκωνόταν για να φυσήξει τη μύτη του ο ήχος αντί να περιορίζεται χτυπούσε στη γωνία και διαμοιραζόταν ομοιόμορφα σε ολόκληρη την τάξη διακόπτωντας ευχάριστα τη ροή του μαθήματος. Και δεν μιλάω μόνο για το αρχικό και δυνατό φύσημα, αλλά και για όλα τα παρελκόμενα, ήτοι τα μικρότερα φυσηματάκια που ακολουθούν για να βγάλεις αυτήν την εκνευριστική μύξα που έχει μαγκώσει σε κάποια τρίχα της μύτης, το πλιτς πλιτς που κάνουν τα ρουθούνια σου όταν τα πατάς για να τα …στραγγίξεις, καθώς και όλοι οι υπόλοιποι σχετικοί ήχοι, τους οποίους διαβάζοντας τώρα μπορεί να αισθάνεστε μια κάποια αηδία, αλλά όταν πραγματοποιείτε τις αντίστοιχες ενέργειες φαντάζομαι πως είναι άκρως ανακουφιστικό.

Ένα από τα πιο χρήσιμα τεχνολογικά επιτεύγματα θα ήταν για μένα χαρτομάντηλα από κάποιο υλικό που να απορροφά πλην της μύξας και τους συνοδευτικούς ήχους, εκτονώνοντας (σ.σ. σωστή η λέξη;) τα ηχητικά κύματα και δρώντας με κάποιο τρόπο όπως οι ηχοφράχτες εκατέρωθεν των μεγάλων αυτοκινητόδρομων που περνούν μέσα από κατοικημένες περιοχές. Όμως κάτι τέτοιο δεν είναι πραγματοποιήσιμο ή τουλάχιστον εμπορεύσιμο ακόμα. Πάντως για όσους φυσούν τη μύτη τους και χρειάζονται κάποιο στυλ ή κάποια έξτρα διακριτικότητα (πχ να μπορούν να τσαλακώσουν το χαρτομάντηλο για να το πετάξουν χωρίς αυτό να κάνει πφλατς), η εταιρεία Arc Fabric Creations δημιούργησε την (ελεύθερα μεταφραζόμενη) «μυτοτσεπούλα». Πρόκειται ούτε λίγο ούτε πολύ για ένα υφασμάτινο συνηθισμένο μαντίλι, πάνω στο οποίο είναι ραμμένη μια τσεπούλα από κάπως πιο ενισχυμένο υλικό που σκοπό έχει να συγκεντρώσει και να προφυλάξει τη μιαρή κωλλώδη ουσία που ενοχλεί τη μύτη μας και εμφανίζεται σε διάφορες αποχρώσεις του κίτρινου. Η εταιρεία το ονομάζει «NosePouch», κοστολογεί το ένα $1,99 και τα δέκα $16,94. Για να αποφύγετε να ζητάτε στο φαρμακείο ασπιρίνες, πουσκοπάν και άλλα χάπια από την αμηχανία, μπορείτε να το παραγγείλετε online και να έρθει στο χώρο σας (ή στην ταχυδρομική σας θυρίδα) με πλήρη εχεμύθεια, ενώ τα έξοδα για κάτι τέτοιο είναι $2,45 αν μένετε στις ΗΠΑ, τον Καναδά ή το όμπρε όμπρε αρίμπα Μεξικό και $6,45 αν μένετε οπουδήποτε αλλού. Θεωρώ ότι αξίζει να παραγγείλετε μόνο και μόνο για να αντικρύσετε τα μούτρα του τελωνειακού όταν θα δει ότι θέλετε να εκτελωνίσετε μυξομάντιλα με τσέπη! Πάντως, αν θέλετε και περισσότερη ενημέρωση πριν το κάνετε, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του.

Καλό φύσημα!

World of Warcraft: My Burning Crusade

11η 09ου της χρονιάς 2007 · ιδιοφωνίες

laneerfull.jpgΤο παρόν δημοσίευμα δεν θα προσφέρει τίποτα σε κανέναν. Έφτασε η στιγμή μου κι εμένα μια φορά να κλαφτώ. Όταν έχουν νεύρα, άλλοι σπάνε πιάτα, άλλοι σπάνε υπολογιστές, άλλοι σπάνε βάζα, άλλοι σπάνε παράθυρα, εγώ θα σπάσω τα @@ σας αν έχετε, κι αν δεν έχετε, από τις μαλακίες που ακολουθούν, θα βγάλετε. Ζητώ συγγνώμη εκ των υστέρων και εκ των προτέρων για όποια βρισίδια διαβάσετε, αλλά έχω τα νεύρα μου και επειδή δεν ψήνομαι να βγω στο μπαλκόνι να πετάω μπινελίκια στον αέρα όπως ο τρελός της γειτονιάς, θα το κάνω εδώ μέσα, γιατί κάποιος μπορεί να πει ότι είναι στυλάτο και κουλ και σούπεργουάου και να με προσλάβει να γράφω σε εφημερίδα ή να βγαίνω στην τηλεόραση, όπως είναι της μόδας τελευταία να κάνουν οι bloggers. ‘Αλλωστε, όπως και στην πραγματική ζωή, δεν περιμένω κανέναν να με καταλάβει και κανέναν να μού πει κάτι που θα με βοηθήσει.

Όταν τελείωσα τις προπτυχιακές μου σπουδές, είχα ένα ακαδημαϊκό έτος στη διάθεσή μου να βρω ένα μεταπτυχιακό που μού αρέσει στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Αυτό συμβαίνει γιατί οι γονείς μου είναι δημόσιοι υπάλληλοι και έχουν στάνταρντ χρήμα και δεν υπάρχει ανάγκη να δουλέψω, γιατί μπορώ να τους εκμεταλλευτώ. Παρόλα αυτά δούλεψα σε μια βλακώδη εργασία, δήθεν επιστημονική, η οποία αποδείχθηκε μια πίπα και μισή, αλλά αφού με πλήρωσαν αυτοί χάνουν. Αυτό ήταν το πρώτο. Το δεύτερο ήταν ότι έκανα Ισπανικά. Το τρίτο ήταν ότι άρχισα να παίζω World of Warcraft κι αν βγάλεις από τη μέση φυσικές διεργασίες αυτά ήταν τα τρία μοναδικά πράγματα που έκανα.

Για ένα ακαδημαϊκό έτος, με ελάχιστα διαλείμματα, η κύρια ασχολία μου ήταν το World of Warcraft στο οποίο κατάφερα να φτάσω σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο. Για όσους ξέρουν, είχα ένα Dwarf Priest με μισό Tier. Για όσους δεν ξέρουν, έτρωγα από τρεις έως εννέα ώρες την ημέρα για να φτιάξω ένα χαρακτήρα, να εκπληρώσω αποστολές, να του αγοράσω τον καλύτερο εξοπλισμό και να τον ντύσω με τα καλύτερα ρούχα. Τον προηγούμενο Ιούνη έκανα αιτήσεις για μεταπτυχιακά. Για δύο μήνες, τρεις ώρες την ημέρα διάβαζα για τις εξετάσεις του ενός στο οποίο με δέχθηκαν και μάλιστα απ’ τους πρώτους. Εγώ πάντα έλεγα ότι ή έκαναν κάποιο λάθος ή τύπωσαν τη λίστα με φθίνοντα και όχι αύξοντα αριθμό εισακτέου, αλλά κανείς δεν με πίστευε κι αφού με βόλευε το βούλωσα. Παραδόξως, ενώ για ένα δυο μήνες δεν μιλούσα σε κανένα από το μεταπτυχιακό, το WoW το έκοψα μαχαίρι τη μέρα που βγήκαν τα αποτελέσματα. Άρχισα κολύμβηση, κιθάρα, γερμανικά και το μεταπτυχιακό φυσικά.

Από το Γενάρη που άρχισαν οι καταλήψεις και βγήκε και το Burning Crusade (μια μεγάλη αναβάθμιση) έως τώρα ανά δύο μήνες ενεργοποιώ το λογαριασμό μου, παίζω για μιάμιση-δυο ‘βδομάδες και μετά το παρατάω αηδιασμένος. Ως τώρα. Τώρα το διέγραψα κι από τον υπολογιστή μου, μιας που η αηδία μου έφτασε στο απροχώρητο.

Γιατί δεν θέλω πια να παίζω World of Warcraft:

  • Δεν τελειώνει πουθενά και ποτέ. Ένα παιχνίδι με τραβάει να το παίξω αν ξέρω κάπου να φτάσω, να το «τερματίσω» που λέγαμε παλιά. Αν δεν τελειώνει ποτέ, γιατί να παίζω; Άλλοι παίζουν και γίνονται ολοένα και καλύτεροι. Εγώ δεν το αντέχω αυτό, θέλω κάποια στιγμή να σταματήσω, να απολαύσω αυτό που έκανα, να γυρίσω πίσω να δω τα βήματά μου και να θρέψω δρέψω τους καρπούς των κόπων μου. Αυτό στο WoW δεν μπορώ να το κάνω.
  • Είχαμε μια παρέα που παίζαμε μαζί, ανεβαίναμε μαζί, σπάγαμε πλάκα, φτιάξαμε τη guild μας κάποια στιγμή, κάναμε end-game instances, raids και δε συμμαζεύεται. Ήμασταν όλοι από διαφορετικά μέρη της Ευρώπης και στο τέλος είχαμε βρει πράγματα να μοιραστούμε. Μπήκα το Γενάρη με το Burning Crusade και βρήκα την ομάδα διαλυμμένη και μόνο έναν απ’ αυτούς που μού λέει ότι τσακώθηκαν και την έκαναν για άλλους realms. Ποιους να ψάξω και πού; Δεν είχε πια νόημα. Και άλλη guild σαν αυτήν δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναβρώ. Ήταν ο ψύλλος στα άχυρα, τον είχα βρει κατά τύχη και στο τέλος τον έχασα.
  • Όπου και να έφτανα, υπήρχε κάποιος καλύτερος. Το ήξερα και το δεχόμουν. Με τη νέα αναβάθμιση όμως όλα αυτά που είχα κουραστεί να φτιάξω, όλος ο εξοπλισμός που είχα κουραστεί υπερβολικά για να αποκτήσω δεν ήταν πια σημαντικός αλλά τυπικός. Μπορείς πια να αγοράσεις ένα αντικείμενο για το οποίο κόπιαζες και ενάμιση μήνα κάνοντας το ίδιο instance ξανά και ξανά για να πέσει και τελικά να το πάρεις εσύ. Και δε σημαίνει και πολλά. Και πού θα πάει αυτό; Η Blizzard λέει ότι θα βγάζει ένα expansion κάθε ένα-ενάμιση χρόνο.
  • Έχει χαθεί η ποικιλία στους χαρακτήρες. Priest βλέπεις πια σπάνια, Warriors λίγο, έχει πήξει ο κόσμος στους hunters και στους rogues, ενώ όπου κι αν στρίψεις το κεφάλι σου βλέπεις ένα druid!
  • Καθότι πιο σίγουρο για να πάρεις αντικείμενα και να γίνεις τούμπανο, ο κόσμος το γύρισε στα battlegrounds, δηλαδή στις οργανωμένες μάχες με τις αντίπαλες φυλές. Το ενδιαφέρον για τα παλιά ωραία instances των πέντε ατόμων που έκανες την πλάκα σου, έπαιζες και κέρδιζες και αντικείμενα έχει πέσει κατακόρυφα. Υπάρχουν dungeons που σαπίζουν: o Ragnaros τον παίζει, η Onyxia κάθεται και πλέκει, ενώ ο Βαρόνος της Στρατχόλμης στέλνει φιλάκια στο μάγο της Scholomance. Η τελευταία δε ήταν το πλέον αγαπημένο μου instance: το έκανα ακόμα κι όταν δεν είχα τίποτα να κερδίσω, πήγαινα τελείως για την πλάκα, ενώ δεν χόρταινα να το βλέπω.
  • Άρχισα το WoW για πλάκα και είδα ότι είμαι καλός. Σκέφτηκα ότι ίσως θα ήταν η ευκαιρία μου να κάνω κάτι που θα μείνει: να μπω σε κάποια από αυτές τις λίστες με τους καλύτερους παίκτες της Ευρώπης ή κάτι τέτοιο. Στη μέση είδα και κάτι άλλο: υπήρχαν άνθρωποι που πραγματικά με χρειάζονταν. Ένας μού έκανε αναπάντητη από Ισπανία να μπω να κάνουμε Stratholme γιατί είχαν άλλους priests αλλά ήμουν ο καλύτερος της guild. Τελικά ούτε το ένα έπιασε ούτε το άλλο.
  • Για όλα αυτά, το World of Warcraft έχασε την έννοια του παιχνιδιού για μένα. Τις τελευταίες φορές απ’ το Γενάρη και μετά παίζω πιο πολύ «από υποχρέωση»: «κρίμα τέτοιος χαρακτήρας να πάει χαμμένος», «for the sake of old times» και τα σχετικά. Δεν το διασκεδάζω πια. Ο «wow factor» (να δω το χαρακτήρα μου να φοράει το τάδε ρούχο, να κρατάει το δείνα ραβδί κ.ο.κ) δεν είναι αρκετός για να με κρατήσει. Θέλω πια να παίζω για να διασκεδάζω και να κάνω διάλειμμα από το διάβασμα.
  • Δεν έχω χρόνο. Πανεπιστήμιο, δουλειά, κιθάρα, γερμανικά, κολύμβηση και μετά καμιά βολτούλα πού και πού, κάνα θέατρο, κάνα σινεμά. Πού να χωρέσει το WoW; Ένα εξάωρο το σαββατοκύριακο; Τι να πρωτοκάνεις τότε;

Το World of Warcraft είναι το καλύτερο παιχνίδι που έχω παίξει ποτέ και μάλλον το καλύτερο που θα έχω παίξει για πολύ καιρό ακόμα. Όμως θέλει από τον παίκτη τεράστια επένδυση σε χρόνο και σκέψη που δεν είμαι διατεθειμένος πια να προσφέρω. Ο λογαριασμός μου θα ζητήσει ανανέωση στις 15 του Σεπτέμβρη. Πριν από λίγο όμως εγώ πέταξα το WoW απ’ τον υπολογιστή μου. Με την πρώτη ευκαιρία θα πουλήσω το account μου με τους χαρακτήρες ή θα το δώσω σε κάνα φίλο γιατί δεν είμαι καλός στις αγοραπωλησίες. Προς το παρόν μόλις το απεγκατέστησα από τον υπολογιστή μου και το πρώτο μου όφελος ήταν τα 8,4GB που πήρα πίσω. Προτιμώ να τα γεμίσω με φωτογραφίες, μουσική, ταινίες ή κάτι άλλο σχετικό.

Αν διαβάσατε ως εδώ, είστε ή ήρωες ή ηλίθιοι. Διαλέγετε και παίρνετε. Η παρούσα κλάψα δεν θα επαναληφθεί. Σύντομα θα ακολουθήσει νέο, φρέσκο και κλασικά γκρινιάρικο δημοσίευμα.

Ο σκατοδημοσιογράφος

31η 08ου της χρονιάς 2007 · ιδιοφωνίες

Το βασικό στοιχείο στη συλλογιστική μου είναι ότι ο κακός δημοσιογράφος δεν μεταδίδει μια είδηση αλλά την αναπαράγει με δικό του τρόπο, ώστε η πλειοψηφία του κοινού να κατανοήσει συγκεκριμένο νόημα σύμφωνα με τις ανάγκες τις δικές του ή του αφεντικού του. Υπάρχουν άνθρωποι (άρχισε από αριστερά και πήγαινε…) που πιστεύουν ότι αυτή η πρακτική είναι επίτηδες κατασκευασμένη από τις μεγάλες εταιρείες των μέσων με σκοπό να περάσουν συγκεκριμένη εικόνα και να κατασκευάσουν έτσι συγκεκριμένη ιδεολογία που βολεύει την υφιστάμενη τάξη κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών πραγμάτων. Δεκτό. Επειδή όμως έχει τύχει να γνωρίσω μερικούς δημοσιογράφους, οφείλω να προσθέσω πως ―τουλάχιστον στις μέρες μας― αρκετοί δεν είναι ύπουλοι αλλά απλώς στούρνοι. Φυσικά τα αφεντικά τους μπορεί να τους προσλαμβάνουν με τέτοια κριτήρια. Δεκτό επίσης.

Σε οποιοδήποτε μέσο και αν εργάζεσαι, έχεις πάντα τη δυνατότητα να γίνεις ένας κακός δημοσιογράφος. Το παράδειγμά μας είναι μια απογευματινή είδηση που δημοσιεύθηκε στο in.gr: θυμίζει εφημερίδα και τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων μαζί, ενώ είναι ανεβασμένη σε ιστοσελίδα του Παγκόσμιου (μεγάλη η χάρη του) Ιστού και την έλαβα με RSS. Η προηγούμενη περίοδος είναι το καλύτερο παράδειγμα για τη σύγκλιση των μέσων. Θα κάνω μια μικρή προσπάθεια να την αναλύσω ανά παράγραφο, αναφέροντας κάθε φορά με χιουμοριστικό τρόπο κύρια σημεία της. Το αστείο με τη συγκεκριμένη είδηση είναι ότι για κάθε παράγραφο ισχύουν τα της προηγούμενης συν τα επιπλέον που θα γράφω κάθε φορά. Προχωρώντας και διαπιστώνοντας πως γίνεται συνεχώς και χειρότερη, διαπιστώνεις πόσο τούβλο είναι ο δημοσιογράφος που τη συνέγραψε!

Ένας στους δύο Έλληνες χρησιμοποιεί ΙΧ, αλλά θέλει λιγότερα αυτοκίνητα στην πόλη.

Αυτός είναι ο τίτλος.
– Βλέπουμε πως η είδηση αναφέρεται σε στατιστική έρευνα. Το να ρωτάς τους ανθρώπους στο δρόμο πέντε ερωτήσεις και από αυτές να βγάζεις συμπεράσματα είναι το πιο ασφαλές για τη διατήρηση της κοινωνικής γαλήνης και για την τσέπη σου.
– Συγκεκριμένα το «ένας στους δύο» με κάνει (από μαθητή του Δημοτικού) να φαντάζομαι πως ρώτησαν δύο ανθρώπους και από αυτούς έβγαλαν συμπέρασμα. Και όμως: ποια ήταν η τελευταία φορά που σάς ρώτησαν κάτι στο δρόμο; Αν δεν τη θυμάστε, μην απορείτε. Αν τη θυμάστε, αναρωτηθείτε πόσες φορές έγινε και θα το βρείτε δυσανάλογο προς τον αριθμό των στατιστικών ερευνών που έχουν δημοσιευθεί ως τώρα. Είναι κάτι σαν τα «μηχανάκια της AGB»: υπάρχουν αλλά κανείς δεν έχει ή δεν έχει κάποιο γνωστό που να έχει.
– Η πόλη στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η Αθήνα. Δεν χρειάζεται να δηλωθεί, καθώς η μόνη πόλη της Ελλάδας είναι η Αθήνα. Χαρακτηριστική είναι η γνωστή φοιτητική ερώτηση: «Είσαι από Αθήνα ή από επαρχία;».
– Φυσικά οι Έλληνες είναι πάντα άντρες (sic). Οι Ελληνίδες είτε κάθονται στο σπίτι είτε είναι τόσο κακές στο τιμόνι που δεν υπολογίζονται στους οδηγούς.

Κατά βάθος θέλει αλλαγή.

Αυτός είναι ο υπότιτλος που στη συγκεκριμένη περίπτωση μπαίνει πάνω από τον τίτλο και με πολύ μικρότερα γράμματα. Μεταφράζεται εύκολα ως εξής: «Ο Έλληνας δεν είναι υπεύθυνος πολίτης· τι να κάνουμε: έτσι έχει γεννηθεί. Στο βάθος όμως της ψυχής του τρέχει το αίμα των αρχαίων προγόνων του που τον κάνει να επιθυμεί και να διαλέγει εν τέλει το σωστό δρόμο.»

Σχεδόν ένας στους δύο Έλληνες (48%) δηλώνει πως χρησιμοποιεί το δικό του ΙΧ για να μετακινηθεί, ενώ την ίδια στιγμή παραδέχεται ότι απαιτούνται μέτρα για τον περιορισμό της χρήσης αυτοκινήτων στις πόλεις και δηλώνει έτοιμος να επιβαρυνθεί πρόσθετο κόστος για λιγότερο ρυπογόνα αυτοκίνητα και καλύτερη προστασία του περιβάλλοντος.

– Με την πρώτη παράγραφο έχουμε εν μέρει αναίρεση του τίτλου με το «σχεδόν», αλλά τουλάχιστον το ποσοστό του 48% μάς δείχνει πως τελικά ρώτησαν πάνω από δύο ανθρώπους. Εικάζω πως ήταν γύρω στους δέκα.
– Σύμφωνα με την παράγραφο, καταλαβαίνω πως υπήρχε ένα ερωτηματολόγιο με την εξής ερώτηση: «Χρησιμοποιείτε ΙΧ για να μετακινηθείτε, ενώ την ίδια στιγμή παραδέχεστε ότι απαιτούνται μέτρα για τον περιορισμό της χρήσης αυτοκινήτων στις πόλεις και δηλώνετε έτοιμος να επιβαρυνθείτε πρόσθετο κόστος για λιγότερο ρυπογόνα αυτοκίνητα και καλύτερη προστασία του περιβάλλοντος;» με δυνατές απαντήσεις «Ναι» και «Όχι» (άντε και ένα «ΔΞ/ΔΑ») και το 48% των ερωτηθέντων απάντησαν «Ναι». Brilliant!
– Δεν ξεχνάμε πάνω από όλα πως η μελέτη έγινε στην Αθήνα και στην Αθήνα ζουν, οδηγούν, μετακινούνται, τρώνε, περπατάνε και κάνουν την ανάγκη τους (δηλαδή χέζουν και κατουράνε) μόνο Έλληνες.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας του Ευρωβαρόμετρου για τη συμπεριφορά των Ευρωπαίων απέναντι στις οδικές μεταφορές, μόνο το 26% των Ελλήνων δηλώνει ότι χρησιμοποιεί μέσα μαζικής μεταφοράς, ενώ το 23% δηλώνει ότι είτε περπατάει είτε χρησιμοποιεί ποδήλατο.

– Το αγαπημένο μου θέμα: το Ευρωβαρόμετρο. Για να δείτε τι περίπου σκέφτομαι, κάντε μια έρευνα στο φιλικό και οικογενειακό σας κύκλο ρωτώντας: τι είναι το Ευρωβαρόμετρο, πού είναι, από ποιους δημιουργήθηκε, ποιοι το στελεχώνουν, τι κριτήρια πρέπει να πληροί κάποιος για να εργαστεί εκεί και ποιο είναι το site του. Για να μην εκπλαγείτε, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν έχει ιδέα: απλά το εμπιστεύεται γιατί έχει ως πρώτο συνθετικό το «Ευρο-». Οι άντρες με πολλές τρίχες στο στήθος συγχέουν τη λέξη «βαρόμετρο» με τη λέξη «βαρίδια». Ο ανταγωνισμός είναι μάταιος.
– Η Ευρώπη δεν είναι Ελλάδα. Σωστό; Λάθος! Η Ελλάδα δεν καταδέχεται να γίνει Ευρώπη, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Δηλαδή «Ο τράχηλος του Έλληνος ζυγόν δεν υπομένει» και όλα τα σχετικά, σύγχρονα αποφθέγματα του ελληνικού ταρίφα, βγαλμένα από τη ζωή πίσω από το τιμόνι με την πλαστική επένδυση που φαίνεται δερμάτινη και έκανε 2 ευρώ στο Μαρινόπουλο.
– Άλλα μέσα πέρα από τα ΜΜΜ, το ΙΧ και το ποδήλατο δεν υπάρχουν; Υπάρχουν, αλλά η σύγκριση είναι αθέμιτη. Η Βερολινέζα που πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά απ’ κέντρο της πόλης με την K1200S ντυμένη τούμπανο πού, πώς και με τι φόντα να συγκριθεί με τον ξεκράνωτο Αθηναίο με τις παντόφλες, το σορτσάκι, το κοντομάνικο, το τσιγάρο και το κινητό στα χέρια που πηγαίνει καμαρωτός πάνω στο Innova για φραπέ; Δεν συμφέρει. Άσε που για τους περισσότερους πολίτες οι μοτοσυκλέτες δεν υπάρχουν, οπότε είναι άχρηστη πληροφορία για την είδηση. Είναι σαν να έλεγες σε ένα δημότη Λασιθίου ότι ο νομός Χανίων βυθίστηκε.
– Χρήσιμη πληροφορία όμως είναι οι δέκα σκαλωμένοι που κάθε μέρα παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα οδηγώντας ποδήλατο στα λούκια για το νερό δίπλα στο πεζοδρόμιο εισπνέοντας όλο το καυσαέριο και περνώντας με κόκκινο σε όλα τα φανάρια. Είναι alternative και οικολόγοι κι αυτό τις τελευταίες μέρες πουλάει. Κάτι σαν τον Τσίπρα στις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Της Αθήνας γιατί ο δήμος είναι ένας.
– Το ότι οι ποδηλάτες είναι το 23% των Αθηναίων που μετακινούνται είναι η απόδειξη ότι η έρευνα έγινε έξω από τα γραφεία του ΔΟΛ στη Χρήστου Λαδά και ότι πράγματι τελικά ρωτήθηκαν μοναχά δέκα (άντε δεκαπέντε άνθρωποι). Επίσης 23% των Αθηναίων είναι συγκαμμένοι.

Αναλυτικότερα, το 86% των οικογενειών στην Ελλάδα έχει τουλάχιστον ένα ΙΧ αυτοκίνητο. Επίσης το 6,5% των Ελλήνων δηλώνει ότι έχει μοτοσικλέτα.
Το 49% των Ελλήνων δηλώνει ότι οδηγεί προσωπικά το αυτοκίνητο, ενώ το 35% δηλώνει ότι υπάρχει αυτοκίνητο στην οικογένειά του, αλλά δεν είναι οι ίδιοι προσωπικά οι οδηγοί.

– Α, να και οι μοτοσυκλέτα! Φυσικά στο σημείο και με τον τρόπο που την αναφέρει δεν βγάζεις το παραμικρό νόημα. Το 6,5% των Ελλήνων έχει ΚΑΙ μοτοσυκλέτα ή έχει ΜΟΝΟ μοτοσυκλέτα; Στη δική μας οικογένεια έχουμε τρεις μοτοσυκλέτες και δύο αυτοκίνητα. Τι διάολο απαντάς τότε;
– Στην Ελλάδα ο θεσμός της οικογένειας είναι τόσο τιμημένος που δεν υπάρχουν άνθρωποι να μένουν μόνοι τους. Ή τους έχουν όλους ληστέψει, δείρει και βιάσει οι Αλβανοί. Άρα έγιναν αδερφές και δεν πιάνονται στους Έλληνες.
– Το 51% των Ελλήνων είναι τόσο άρχοντες που έχουν και σωφέρ. Συνήθως είναι συμβοηθούν και μη αμοιβόμενο μέλος της οικογένειας. Αυτός είναι και ο μόνος όρος που θυμάμαι από τις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας της τρίτης Λυκείου.

Στο ερώτημα τι χρειάζεται για να αυξηθεί η μετακίνηση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, το 42% των Ελλήνων απαντά ότι απαιτείται καλύτερος προγραμματισμός και μεγαλύτερη συνέπεια στην τήρηση των δρομολογίων. Στην ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό είναι 29%.

– Στο ερώτημα τι χρειάζεται για να αυξηθεί η μετακίνηση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, το 42% των Ελλήνων φαντάζομαι ότι απαντά ως εξής: «Απαιτείται καλύτερος προγραμματισμός και μεγαλύτερη συνέπεια στην τήρηση των δρομολογίων». Να μην ξεχνάμε ότι το 40% των Ελλήνων έχει τελειώσει με το ζόρι το Γυμνάσιο.
– Τόσα χρόνια που η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΕ ακόμα δεν κατάφερε να της μεταδώσει τα φώτα του πολιτισμού της. Είπαμε: οι Ευρωπαίοι είναι ηλίθιοι, κουτόφραγκοι και αδερφές.

Σε ό,τι αφορά τη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, το 22% των Ελλήνων δηλώνει ότι θα ήθελε καλύτερη και τακτικότερη επικοινωνία ανάμεσα στα αστικά κέντρα και στους διάφορους σταθμούς, το 12% ότι θα επιθυμούσε να έχει στάσεις πλησιέστερα στον τόπο κατοικίας του και το 8% αναφέρει πως θα προτιμούσε μεγαλύτερη ασφάλεια στα μέσα οδικής μεταφοράς.

Από τη συγκεκριμένη παράγραφο καταλαβαίνουμε ότι:
– το 22% των Ελλήνων αντιμετωπίζει την Αθήνα και τον Πειραιά ακόμη ως διαφορετικές πόλεις και για τη μετακίνηση από τη μία στην άλλη παίρνει το ΚΤΕΛ.
– το 12% βαριέται να περπατάει ή μένει σε περιοχές εκτός σχεδίου πόλεως (Αθήνας).
– το 8% το έχουν ληστέψει, δείρει και βιάσει μέσα σε λεωφορείο οι Αλβανοί που ήρθαν από τον τόπο τους να πάρουν τις δουλειές μας.

Σε ό,τι αφορά τον περιορισμό της ατμοσφαιρικής ρύπανσης από τα αυτοκίνητα, το 28% των Ελλήνων τάσσεται υπέρ της παροχής φορολογικών κινήτρων για την αγορά λιγότερο ρυπογόνων αυτοκινήτων.

Το 28% των Ελλήνων θα βρεθεί προ μεγάλης έκπληξης όταν συνειδητοποιήσει πως η Porsche Cayenne οχτώ χιλιάδων κυβικών που καίει επεξεργασμένα σκατά πάει πιο αργά στην πόλη από ένα Smart εξακοσίων κυβικών. Βέβαια αυτό θα το μάθει λίγο πριν πεθάνει δουλεύοντας για να πληρώσει την τράπεζα που θα του έχει ήδη πάρει σπίτι, εξοχικό, σώβρακα, γυναίκα, γκόμενα και την τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας της LG ως εγγύηση για το δάνειο της Cayenne που σημειωτέον ήταν μόνο εκατό ευρώ φτηνότερη από τη βενζινοκίνητη έκδοση.

Επίσης, το 32% των Ελλήνων τάσσεται υπέρ της ελάφρυνσης της φορολογίας στα βιοκαύσιμα, ώστε να προωθηθεί η χρησιμοποίησή τους.
Στο ερώτημα αν «είστε έτοιμος να πληρώσετε περισσότερα για λιγότερο ρυπογόνες μετακινήσεις», το 68% των Ελλήνων απαντά καταφατικά. Μεγαλύτερο ποσοστό εμφανίζεται μόνο στη Σλοβενία, ενώ στην ΕΕ δηλώνουν ότι είναι έτοιμοι να πληρώσουν περισσότερα για λιγότερο ρυπογόνες μετακινήσεις το 54% των ερωτηθέντων.

– Στην περίπτωση που το πρώτο συμβεί, θέλω να δω με τι θα ανακατεύουν τα επεξεργασμένα σκατά οι σκατοπώλες (πρώην βενζινοπώλες) και αν το μεθάνιο από τις κλανιές των αγελάδων θα έχει την ίδια επίδραση με το νίτρο στα καγκουροCivic. Το σίγουρο είναι ότι θα βρωμάει πολύ.
– Η Σλοβενία που συνορεύει με την Τουρκία και το Νεπάλ δεν ενδιαφέρει τους Έλληνες. Έξω οι ξένοι! (κολλάει παντού)

Τέλος, το 62% των Ελλήνων θεωρεί ότι τα δημόσια χρήματα που αφορούν τον τομέα των μεταφορών θα πρέπει να κατευθυνθούν προς τη βελτίωση των οδικών υποδομών και το 25% προς τη βελτίωση των μέσων μαζικής μεταφοράς.

– Το 25% σκέφτεται ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς θα ήταν καλό να πετούν πάνω από την επιφάνεια της γης (και της θάλασσας, γιατί η Ελλάδα έχει τις καλύτερες θάλασσες του κόσμου) ή ακόμα καλύτερα να λειτουργούν με τηλεμεταφορά.
– Το 62% ψηφίζει Νέα Δημοκρατία.

Το καλύτερο από όλα είναι η εικόνα:
820067_b.jpg
Λεζάντα: «Καθημερινή εικόνα στους δρόμους της Αθήνας». Κάθε μέρα στην Αθήνα γίνεται μια συναυλία. Γι’ αυτό και οι Έλληνες είναι οι καλύτεροι συνθέτες κλασικής μουσικής ανά τον κόσμο. Δεν σχολιάζω άλλο.

Εν κατακλείδι, για να είσαι κακός δημοσιογράφος δεν είναι ανάγκη να δουλεύεις ούτε στο Τηλεφώς, ούτε στην Παρασκευή και 13 ούτε σε ραδιοφωνικό σταθμό τύπου «Η Σούλα αφιερώνει στο Μήτσο από Κάτω Πατήσια»: ο κακός δημοσιογράφος και ο κακός επαγγελματίας γενικότερα μπορεί να βρίσκεται σε κάθε δουλειά, σε κάθε πόστο και πίσω από κάθε γωνία… Φυλάξου!

ΥΓ: Για τους κακόπιστους, η είδηση είναι πάντα εδώ «φωτογραφημένη».

Από τη Νυρεμβέργη στη Νυρεμβέργη

28η 08ου της χρονιάς 2007 · ιδιοφωνίες

0102094849000.jpgΜάλλον επειδή δεν μού αρέσει να με υπηρετούν, δεν κατανόησα ποτέ πλήρως την έννοια του σερβιτόρου. Από όταν ήμουν μικρός θεωρώ πιο λογικό σε ένα εστιατόριο να παραλάβω το φαγητό που μού μαγείρεψαν από τα χέρια του μάγειρα παρά από κάποιον άνθρωπο που πηγαινοέρχεται κουβαλώντας άδεια και γεμάτα πιάτα χωρίς να κάνει τίποτα το δημιουργικότερο για το υπόλοιπο οκτάωρό του. Το προσωπικό των εστιατορίων θεωρούσε προφανώς κάτι τέτοιο αστείο, οπότε, μετά από δυο τρεις φορές που το έκανα πράξη στα (πολύ) νιάτα μου, το έκοψα, καθότι δεν απολάμβανα να με χαϊδεύει ο κάθε μαλάκας στο κεφάλι και με γέλιο να με στέλνει πίσω στους γονείς μου.

Αν η αντιμετώπισή σας για ένα από τα πλέον αντιδημιουργικά επαγγέλματα του κόσμου (για τις πόρνες θα μιλήσουμε άλλη φορά) είναι παρόμοια με τη δική μου, είναι πολύ πιθανόν να βρείτε ενδιαφέρουσα την παρακάτω είδηση.

Πρόσφατα άνοιξε (προφανώς μόνο του) τις πόρτες του το πρώτο εστιατόριο χωρίς προσωπικό ή τουλάχιστον χωρίς προσωπικό που να έρχεται σε επαφή με τους πελάτες, καθότι φαντάζομαι πως ακόμα χρειάζεται κάποιος για να μαγειρεύει. Ο κύριος Michael Mack, πρώην ιδιοκτήτης στεγνοκαθαριστηρίου και χομπίστας μάγειρας, εφάρμοσε την επιχειρηματική εμπειρία και τεχνογνωσία του, δημιουργώντας μια σύγχρονη και ήδη κερδοφόρα επιχείρηση στο βιομηχανικό πάρκο της Νυρεμβέργης.

Οι πεινασμένοι ή κοιλιόδουλοι πελάτες διαβάζουν το μενού και κάνουν την παραγγελία τους από οθόνες αφής που υπάρχουν σε κάθε τραπέζι, παραλαμβάνουν καθαρά πιάτα, μαχαιροπίρουνα, αλατιέρες, πιπεριέρες, χαρτοπετσέτες και οδοντογλυφίδες από μονάδες που εμφανίζονται μπροστά τους κατά βούληση, ενώ το φαγητό τους έρχεται από την οροφή όπου βρίσκεται η κουζίνα κατευθείαν στη θέση τους χάρη σε ένα σύστημα από ελικοειδείς ράγες, που φροντίζει υποβοηθούμενο από τους νόμους της φυσικής να μεταφέρει το γεύμα τους αλλά και να το σταματήσει ακριβώς στη θέση που πρέπει. Η πληρωμή γίνεται αποκλειστικά με πιστωτική κάρτα της οποίας ο ιδιοκτήτης εφαρμόζει στην κατάλληλη υποδοχή αφού ολοκληρώσει το γεύμα του. Υπάρχει τέλος η επιλογή να σημειωθεί με λεπτομέρειες πόσο ευχαριστημένος ήταν με τη συνολική εμπειρία του από το εστιατόριο.

Όλο το εστιατόριο λειτουργεί αρμονικά, όπως ακριβώς ένα ταχυδρομείο, χάρη στην υψηλής ποιότητας δικτύωση που συνδέει όλα του τα μέρη σε μια λειτουργική ενότητα. Παρόλα αυτά μερικοί πελάτες έδειξαν δυσαρεστημένοι: ένας προτιμούσε τη θερμή εξυπηρέτηση ενός σερβιτόρου παρά την κρύα ενός μηχανήματος, ενώ σε κάποιον άλλο το σύστημα μεταφοράς της τροφής θύμισε τον τρόπο που ταΐζουν τα γουρούνια στις βιομηχανίες. Ο πρώτος ας πήγαινε σε μπουρδέλο κι ο δεύτερος σε φάρμα: ο καθένας με τα βίτσια του.

Από την αγγλόφωνη (μπλιαξ) online έκδοση του Spiegel. Όσον αφορά τον τίτλο, είναι μάλλον απίθανο να γνωρίζετε την προέλευσή του.

Προσθήκη: βρήκα και βιντεάκι στο youtube! Βέβαια ομολογώ πως απογοητεύτηκα κάπως, καθώς α) η κουζίνα δεν ήταν αρκετά κρυμμένη ώστε να “μην ξέρεις από πού σού ‘ρχεται” και β) εκτός από τους ανθρώπους που μαγειρεύουν, είδα έναν κύριο να εφοδιάζει με χαρτοπετσέτες τα τραπέζια. Όλα αυτά, όπως και να το κάνεις, αφαιρούν πόντους από την ιδέα του πλήρως αυτοματοποιημένου εστιατορίου. Παρόλα αυτά, ακόμα επιθυμώ το ταξιδάκι! 😉