παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Δοκιμή: iPod nano (PRODUCT) RED

21η 10ου της χρονιάς 2007 · ιδιοφωνίες

By the way, which one is pink?

Υπάρχουν μερικά πράγματα για τα οποία δεν έχετε επιλογή: ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή, θα σταματήσετε όλα τα παιχνίδια και θα αρχίσετε το World of Warcraft, θα πάρετε ένα iPod nano. Τώρα, μπορεί να περπατάτε με τα χέρια και να βλέπετε τον ήλιο να έρχεται από πάνω και όχι από κάτω· μπορεί να αρχίσετε το WoW τώρα ή μετά από μία εβδομάδα· μπορεί να φανείτε θύματα και να σκάσετε στη Rainbow τα 200+ που ζητάει για το iPod nano σε κάποιο από αυτά τα φλώρικα χρώματα ή να αγοράσετε το κόκκινο (καινούργιο) για 150 ευρώ από το eBay. Το άσπρο χρώμα, ναι, καταργήθηκε γιατί όπως λέει η επιστημονική ομάδα του ΑΜΑΝ teleshoping …συγγνώμη, της Greenpeace είναι βλαβερό για το περιβάλλον. Έτσι η μόνη σοβαρή επιλογή είναι το κόκκινο. Αγοράζοντας το κόκκινο αισθάνεστε επίσης καλύτερα με τον εαυτό σας γιατί δίνετε πέντε λεπτά (του ευρώ) από την τιμή του iPod στον Bono που φοράει τα (αντιστοίχως κόκκινα) Converse του, ψωνίζει εμβόλια κατά του AIDS από το φαρμακείο της γειτονιάς και τα στέλνει στα παιδάκια στην Αφρική (βέβαια συνήθως δεν τα προλαβαίνει).

Το κουτάκι είναι από τις κλασικές ντιζαϊνιές της Apple (Designed by Apple in California, Assembled in China by people who don’t have in the sun fortune, but they just wanna host the Olympic Games) και περιέχει καλώδιο USB (που φορτίζει κιόλας), ένα ματζαφλάρι-αντάπτορα νούμερο 13 (φτου φτου σκόρδα) για Dock, οδηγίες, δύο αυτοκολλητάκια της Apple για τη συλλογή σας και τα κλασικά αισχρά άσπρα ακουστικά (αφού δεν φαίνεται η ίδια η συσκευή, πρέπει κάπως να φαίνεται ότι έχουμε iPod, για ένα ίματζ ζούμε). Αν στη συσκευασία δεν βρήκατε το iPod, λυπάμα αλλά σάς πιάσανε κότσο.

Εξωτερικά

Τo νέο iPod nano είναι κατά την άποψή μου το πιο ωραίο mp3 player μέχρι σήμερα, partly because it’s so elegant and partly because it’s such a wonderful piece of engineering! Αφήστε κατά μέρος τις φωτογραφίες: αν δεν το πιάσετε στα χέρια σας είναι μάλλον αδύνατον να αντιληφθείτε για τι μιλάω. Απίστευτα έως επικίνδυνα λεπτό, μοναδικά έως τρομακτικά ελαφρύ και με μια επιφάνεια που σημαδεύεται με το παραμικρό άγγιγμα, το iPod αυτό δεν πρόκειται να κάνει αισθητή την παρουσία του με τις διαστάσεις του, αλλά με την προσωπικότητά του.
Το μπροστινό μέρος είναι από ματ αλουμίνιο στο χρώμα της επιλογής σας, το πίσω από γυαλισμένο μέταλλο, το click wheel από πλαστικό και η οθόνη από ένα είδος πολύ ανθεκτικού γυαλιού. Και, όχι, δεν με απασχόλησε whether it will blend.

Η οθόνη είναι ανάλυσης 320×240 pixel, όσο ακριβώς αυτή των μεγαλύτερων iPod classic, αλλά μικρότερης διαμέτρου (δύο ιντσών αντί δυόμιση). Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την υψηλή φωτεινότητα, την κάνει να φαίνεται ότι απεικονίζει τις λεπτομέρειες πολύ πιο καθαρά από το μεγαλύτερο μοντέλο καθώς και από όλα τα προηγούμενα iPods, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των iPod touch και (ο artech να το κάνει) iPhone. Οι οδηγίες λένε ότι με το κατάλληλο αξεσουάρ (που κοστίζει όσο δύο iPod) δίνει ως και 576p σε εξωτερική οθόνη, αλλά θα έλεγα να μην το ξεσκίσουμε το ζήτημα…

Η μπαταρία του είναι ένα ακόμα θαύμα: η Apple αναφέρει δυνατότητα αναπαραγωγής 24 ωρών για μουσική και πέντε ωρών για βίντεο. Σε δικές μου δοκιμές, με τη φωτεινότητα και την ένταση του ήχου στη μέση, το iPod nano κράτησε 6:32 ώρες σε αναπαραγωγή βίντεο και 28:22 ώρες σε αναπαραγωγή μουσικής! Ούτε δονητής με energiser να ήταν!

Εσωτερικά

Φυσικά υπάρχουν στην αγορά players που έχουν χωρητικότητα 1ΤΒ, αναπαράγουν ό,τι βίντεο μπορεί να αναπαραγάγει ο VLC, δείχνουν εικόνες ακόμα και σε φορμά όπως .ima, .fh και .xbm (που δεν τα θυμάται ούτε αυτός που τά ‘φτιαξε), τρέχουν Linux, παίζουν World of Warcraft, διπλώνουν πρωτεΐνες για το Folding@Home και μόλις τα αγοράσεις παραιτείσαι από τη δουλειά σου και γράφεσαι σε ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης.

Companies who are serious about their hardware, make their own software και τούμπαλιν. Στο iPod όλα είναι εκεί που τα περιμένεις, αλλά ακόμα και αν είσαι κάφρος τα μενού μπορούν να αλλάξουν για να σε βολεύουν καλύτερα. Ο χρόνος προσαρμογής στη χρήση του είναι ένα από τα σύγχρονα προβλήματα των μαθηματικών: τείνει στο μηδέν. Η νέα μαγκιά με την οθόνη που χωρίζεται στα δύο είναι όμορφη και εφετζίδικη, αλλά δεν βοηθάει σε κάτι ούτε όμως και δυσκολεύει, όπως περίμενα, την πλοήγηση. Η τελευταία γίνεται ταχύτατα χωρίς κολλήματα ή διακοπές. Α ναι, έχει και Cover Flow, που είναι υπέροχο, απίστευτο και η Αpple είναι γαμάτη που το έφτιαξε, αλλά όλοι το βλέπουν χωρίς κανείς να το χρησιμοποιεί.

Για την ποιότητα της μουσικής οι προϋποθέσεις είναι δύο: ακουστικά της προκοπής και μουσική κλασική ή jazz ηχογραφημένες από εταιρείες της προκοπής. Με ακουστικά της Beyerdynamic, των οποίων το καλώδιο ζυγίζει δώδεκα φορές το iPod, και με ένα σωρό ηχογραφήσεις της Blue Note, της Calliope και της Eroica κωδικοποιημένες σε Apple Lossless, μπορεί να φαίνομαι υπερβολικός αλλά οφείλω να ομολογήσω πως τέτοια πιστότητα δεν είχα ακούσει ποτέ από ένα mp3 player! Καθαρά όργανα, διακριτές στάθμες (σ.σ. μην τολμήσετε να βάλετε EQ!) και όλα τα σχετικά δείχνουν πως η μουσική σας εμπειρία είναι εξασφαλισμένη ακόμα σε ταπεινά ακούσματα του τύπου «one, two, three, four / tell me that you love me more / sleepless long nights / that was what my youth was for» (γιακ).

Η αναπαραγωγή των φωτογραφιών γίνεται είτε κλασικά (προηγούμενη-επόμενη) είτε με τη μορφή slideshow του οποίου μπορείς να ρυθμίσεις εσύ τις παραμέτρους. Η αναπαραγωγή των ταινιών γίνεται σε πολύ καλή ποιότητα (MPEG-4 ή H.264) χωρίς διακοπές και, ως εκ θαύματος, οι υπότιτλοι πραγματικά φαίνονται! Δεν θα κάτσεις να δεις τα έξι Star Wars μονοκοπανιά στο nano, αλλά μπορείς άνετα να χαζέψεις το τελευταίο επεισόδιο από κάποια σειρά ή μια αμερικάνικη ταινία 1:34 ωρών (τα τέσσερα λεπτά στο τέλος είναι για τα credits). Τα παιχνίδια δεν είναι κάτι το εξαιρετικό (τράβα να πάρεις PSP άμα θες gaming!) αλλά σε βοηθούν να περάσεις την ώρα σου χωρίς να βαρεθείς ή χωρίς να γίνεις αγενής κοιτάζοντας τον κόσμο που περνάει στη φάτσα, στα πόδια και στα υπόλοιπα γνωστά μέρη για να βγάλεις στατιστικά στοιχεία.

Συμπεριλαμβάνονται επίσης ένα σωρό σαχλαμάρες που θα μπορούσαν να μην τρώνε χώρο τσάμπα, αλλά κάπως πρέπει να φαίνεται ότι το iPod nano είναι της Apple (γιατί υπάρχουν και τελείως στούρνοι στον κόσμο αυτό). Έτσι υπάρχουν ημερολόγια που συγχρονίζονται με το iCal, επαφές που συγχρονίζονται με το Address Book, ρολόγια-ξυπνητήρια που συγχρονίζονται με τα αντίστοιχα του Mac OS, καθώς και χρονόμετρα, σημειωματάρια και τέλος το Screen Lock με την κωδική ονομασία «DIY: Κάνε μόνος σου τα νεύρα σου κρόσια με τρία μόλις λεπτά τη μέρα».

Ελληνικά

Ναι, κι εγώ γέλαγα σαν υστερικός όταν το διάβασα, αλλά τα ελληνικά στα μενού πράγματι δουλεύουν και πράγματι βλέπονται, καθώς τα ανέλαβαν προγραμματιστές της Apple και όχι της Rainbow (που προσλαμβάνει κόσμο με το Microsoft Office Specialist Certification). Μοναχά σε μία από τις γραμματοσειρές δεν εμφανίζεται το κεφαλαίο «Ξ», αλλά αποφύγετε να το δείξετε σε κόσμο καθώς το iPod (όπως όλα τα προϊόντα της Apple) είναι τέλειο και όποιος πει το αντίθετο θα τού βάλετε το iPod εκεί που ξέρει και θα το αφήσετε εκεί για να τον πείσετε ―και χάρη θα τού κάνετε. Όπως και νά ‘χει, αγγλικά ξέρετε και ποιος θα ακούσει Ξαρχάκο, Ξυδάκη ή Ξάξακες (…) στο iPod; Μόνο alternativoβλακείες και πολύ σάς είναι.

Κονκλούζιονς

Το παίρνετε, γιατί είναι το καλύτερο, είναι iPod, είναι Apple, γαμάει, τα σπάει και όλα τα σχετικά.
Δεν το παίρνετε γιατί σάς αρέσει περισσότερο το Zune.

Downloading: the greek way [Case study: torrent trackers]

13η 10ου της χρονιάς 2007 · ιδιοφωνίες

Οι ελληνικοί torrent trackers είναι ομάδες ανθρώπων των οποίων τα ενδιαφέροντα είναι: βυζιά, κώλοι, Ελλαδάρα οέ οέ Ελλαδάρα, φίλτρο – εξάτμιση – πρόγραμμα, ροκ δισκογραφίες, ταινίες και σειρές με ελληνικούς υπότιτλους και τηλεόραση, πολλή τηλεόραση ή, καλύτερα, όλη η τηλεόραση. Αυτά είναι όλα κι όλα ό,τι θα βρει κανείς μέσα σε μια τέτοια κοινότητα.

Στις κοινότητες αυτές είσαι υποχρεωμένος από τους κανόνες να κρατάς ένα λόγο ανεβασμένων δεδομένων προς κατεβασμένα ο οποίος ιδανικά ισούται με 1,4847395000000039. Ο λόγος αυτός αποκαλείται ―οποία πρωτοτυπία!― ratio και, με απλά λογάκια, σημαίνει ότι μόλις κατεβάσεις τα αρχεία δεν πρέπει να σταματήσεις το torrent, αλλά να το αφήσεις να ανεβάσει όσα κατέβασες συν άλλα λίγα γιατί είσαι καλό παιδί και θέλεις να προσφέρεις ή έστω θέλουν οι υπόλοιποι και έχουν τον τρόπο να σε αναγκάσουν, αν επιθυμείς να μείνεις για πολύ καιρό στον tracker.

Για να μην έχεις ποτέ πρόβλημα με το ratio σου, υπάρχει ένα μικρό κόλπο: βρες και κατέβασε μια τσόντα (οποιαδήποτε), όρισέ της ένα συγκεκριμένο upload speed limit και άφησέ την να seedάρεται (δηλαδή να ανεβαίνει) στον αιώνα τον άπαντα. Θα διαπιστώσεις πως πάντα υπάρχει κάποιος που την κατεβάζει για να τη δώσει «σε ένα φίλο που την έχει ζητήσει». Χαίρουν άκρας εκτίμησης σχετικά torrents με συγκεκριμένη θεματολογία που φλερτάρει με τα όρια του κουραστικού: στήθη σαν μπάλες γυμναστικής ή πέη σαν σκουπόξυλα, που όλοι τις κατεβάζουν από απορία καθώς και κλασικές ελληνικές ταινίες με τον Γκουσγκούνη και τον Τέλη Σταλόνε, που φυσικά όλοι τις κατεβάζουν για να τις δουν με την οικογένεια γελώντας και αναπολώντας τα παλιά.

Οι χρήστες επίσης κατεβάζουν μανιωδώς υλικό που σχετίζεται με την ελληνική υπεροχή. Τέτοια είναι αγώνες ποδοσφαίρου με το πειρατικό του κάπταιν Χαριστέα πού ‘ναι φορτωμένο με χασίς, εκπομπές του Λιακόπουλου με θέμα το γενεαλογικό δέντρο του Περικλή και του Αγαμέμνονα, ομιλίες του Καρατζαφέρη (γνωστού στην πιάτσα με το ψευδώνυμο «Χέρι-Χέρι»), αδιάβλητα ντοκυμανταίρ που αποδεικνύουν γιατί η Μακεδονία, η Βουλγαρία, η Γιουγκοσλαβία, η Ρουμανία και η Νήσος του Πάσχα είναι ελληνικές, βίντεο με αστυνομικούς που δέρνουν μετανάστες (κατά προτίμηση Αλβανούς), τα ζεϊμπέκικα (sic) του Ψωμιάδη και ό,τι άλλο σχετικό κατεβάσει ο νους τους. Η ανάρτηση σχολίων στα torrents αυτά κλειδώνεται αμέσως από τους administrators, καθότι η αξία του εκάστοτε υλικού είναι εξ ορισμού αναγνωρισμένη.

Γνωστοί ακόμα για την αγάπη τους στο μηχανοκίνητο αθλητισμό, τιμούν ιδιαιτέρως τα torrents με τους αγώνες Formula 1. Μόνο. Αντίστοιχα γίνεται φανερή και η αγάπη τους για τη μουσική: έχουν όλοι κατεβασμένες τις δισκογραφίες των Deep Purple, των Metallica, των Archive, των DIO, των HIM και άλλων. Αν τις είχαν ακούσει κιόλας θα μάς ήταν δυνατόν να μιλήσουμε για μια γενιά ανθρώπων των οποίων η μουσική παιδεία είναι αυτό που εννοούν οι Ισπανοί λέγοντας «macedonia».

Στις ταινίες από την άλλη πλευρά (καθώς και στις ξένες ―αγγλικές― τηλεοπτικές σειρές) φαίνεται η ενεργή κοινότητα που βασίζεται στη συμμετοχή και στη συνεργασία. Τεράστιες ομάδες των δύο ατόμων αναλαμβάνουν να δημιουργήσουν σε μια νύχτα ελληνικούς υπότιτλους για την τάδε ταινία ή για το νέο επεισόδιο της δείνα σειράς που προβλήθηκε δέκα λεπτά πριν στις ―φονιάδες των λαών― ΗΠΑ, καταργώντας όλους ανεξαιρέτως τους κανόνες της στίξης, της ορθογραφίας και της σύνταξης, αφού όπως έδειξε η γνωστή έρευνα του πανεπιστημίου της Οξφόρδης αρκεί το πρώτο και το τελευταίο γράμμα της λέξης να είναι σωστά. Οι ομάδες αυτές (με τίτλους όπως GDFE, MNOT και ACLPOR) βρίζουν η μία τις μανάδες των μελών της άλλης γιατί έβαλαν τριάντα φορές το «copyright» τους μέσα στο δεκαπεντάλεπτο επεισόδιο και όχι είκοσι εννέα όπως λένε οι κανονισμοί.

Το τελευταίο ενδιαφέρον στοιχείο των μελών των κοινοτήτων αυτών είναι ότι ένας από αυτούς βλέπει τηλεόραση όσο τέσσερις γιαγιάδες μαζί, ακολουθώντας την εξής συλλογιστική: επειδή δεν γίνεται να παρακολουθείς όλα τα κανάλια ταυτόχρονα, κατεβάζεις όλες τις σειρές της Δευτέρας και τις βλέπεις το πρωί της Τρίτης που έχει πρωινάδικα· το απόγευμα της Τρίτης βλέπεις τα highlights από τα πρωινάδικα (δηλαδή τα βυζιά της Μενεγάκη, τη Μελέτη να σκύβει και δέκα ξυλάγγουρα με πόδια, χέρια και φούστες μίνι να κουνιούνται και να χτυπάνε παλαμάκια γύρω από τον Αρναούτογλου). Το μεγάλο ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι το εξής: αν θεωρήσουμε πως αυτοί που τα βλέπουν είναι μαμόθρεφτα και δεν έχουν ζωή, μήπως θα έπρεπε να ανησυχούμε για αυτούς που τα γράφουν και τα μοντάρουν;

Έξτρα πληροφορία ένα. Επειδή θεωρείστε σοβαρός χρήστης μοναχά αν έχετε από 7,5TB και άνω χώρο στον υπολογιστή σας, θα σάς έρχονται προσωπικά μηνύματα σε καθημερινή βάση τα οποία δεν θα μπορείτε να επενεργοποιήσετε. Αυτά θα έχουν τη μορφή: «Ο χρήστης palampimpis678 σάς ζητάει να seedάρετε το torrent με τίτλο “Τα κανόνια του Βυζαρόνε” που είχατε κατεβάσει πρόπερσι».

Έξτρα πληροφορία δύο. Οι torrent trackers clients είναι δύο: ο Azureus και ο μTorrent. Το λειτουργικό σύστημα είναι ένα: Windows XP SP1 cracked, το οποίο, αν λειτουργεί, λειτουργεί με το ζόρι, αλλά τι να κάνουμε, αυτά έχει ο καπιταλισμός, κάτω ο Μπιλ Γκέιτς και όλοι οι Αμερικάνοι. Απωθήστε ή κρατήστε για τον εαυτό σας αντίθετες απόψεις, αν θέλετε να κατεβάζετε για πολύ καιρό ακόμα.

Crosby, Stills, Nash & Young – Slowpoke

05η 10ου της χρονιάς 2007 · μουσικόφωνο

lookingforward.jpgSomething opened up the gates again,
I can’t control it, so I ‘m rushing in.
Here comes a mommy and a little girl,
Saw open drawers from around the world.

I ‘ve got some medals hanging on my chest,
I ‘ve seen some good ones, but I missed the rest.
Lady luck don’t you turn on me,
I’m just a student of your history.
I’m just a student of your history.

Slowpoke, I ‘m gonna run with you.
Wear all your clothes and do what you do.
Slowpoke, we got some things to find,
When I was faster, I was always behind.
When I was faster, I was always behind.

Something ‘s pulling back the curtain again,
The stage is darker and the crowd is in.
The song is gentle, but the song is now.
Something ‘s missing, but something is found.
Something ‘s missing, but something is found.
Something ‘s missing, but something is found.

Slowpoke, I ‘m gonna run with you.
Wear all your clothes and do what you do.
Slowpoke, I ‘ve got some things to find,
When I was faster, I was always behind.
When I was faster, I was always behind.

[audio:Slowpoke.mp3]

iLike; what about you?

30η 09ου της χρονιάς 2007 · macόφωνο, μουσικόφωνο

Το iLike είναι μια μεγάλη κοινότητα που αυτή τη στιγμή αριθμεί πάνω από οκτώ εκατομμύρια χρήστες. Το αντικείμενό της είναι μοναχά η μουσική. Λειτουργεί όπως και άλλες γνωστές υλοποιήσεις «social network»: φτιάχνεις ένα λογαριασμό με λίγα στοιχεία, προσκαλείς φίλους, γνωστούς και συγγενείς και μαζί τους μοιράζεσαι ―εκτός των άλλων― τη μουσική που ακούς. Παρόλα αυτά το iLike παρέχει μερικές ευκολίες που δεν βρίσκονται σε καμιά άλλη σχετική κοινότητα.

Αρχικά είναι απλό. Είναι μάλλον απίστευτα απλό! Δεν έχει περίπλοκα γραφικά, δεν έχει παράξενη πλοήγηση, δεν έχει καν διαφημίσεις. Ολόκληρο το site είναι σχεδιασμένο με την απλότητα κατά νου: ελάχιστα χρώματα, ελάχιστα γραφικά, καθόλου popups και άλλες κινούμενες εξυπνάδες που σε τελική ανάλυση μπερδεύουν και αποπροσανατολίζουν τον επισκέπτη. Όλα είναι εκεί ακριβώς που είναι αναμενόμενο να είναι: βρίσκεις τις πληροφορίες που θέλεις και κάνεις τις ρυθμίσεις που επιθυμείς άμεσα και χωρίς να χρειαστεί να διαβάσεις FAQ, Help και οδηγίες.

Κατά δεύτερον ―κι εδώ είναι αυτό που πραγματικά με ενθουσίασε― η ενσωμάτωσή του με το λειτουργικό σας σύστημα είναι σχεδόν μοναδική στο είδος της! Κατεβάζετε απλά ένα plug-in για το iTunes (ή για το Windows Media Player, αν δουλεύετε σε Windows) το οποίο εγκαθίσταται με ένα διπλό κλικ και ενεργοποιείται και απενεργοποιείται από μια εντολή στο View μενού του iTunes. Όταν είναι ενεργοποιημένο, εμφανίζει μια μικρή ή μεγάλη μπάρα στο δεξί ή στο αριστερό μέρος του προγράμματος, η οποία πρώτον σάς εμφανίζει το προφίλ σας με ρυθμίσεις που μπορείτε να κάνετε και μηνύματα που έχετε δεχθεί, δεύτερον σάς δείχνει τι έχουν ακούσει πρόσφατα οι φίλοι σας και τρίτον βλέπει τι τραγούδι παίζεται αυτή τη στιγμή και σε ένα δευτερόλεπτο σάς εμφανίζει μια λίστα αφενός με preview μουσικής που μπορείτε να κατεβάσετε από το iTunes Store και αφετέρου με ολόκληρα κομμάτια που μπορείτε νόμιμα να κατεβάσετε και να προσθέσετε στην Music Library σας.

Αυτό το τελευταίο είναι ακριβώς και το τρίτο μέρος που το κάνει να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες σχετικές υλοποιήσεις. Το iLike έχει σύνδεση με την πληρέστατη μουσική βάση δεδομένων, Garageband.com, ανεξάρτητων μουσικών παραγωγών που διατίθενται δωρεάν προς κατέβασμα χωρίς καμία δέσμευση και κανένα DRM με ένα κλικ!

Σημεία που μού άρεσαν:

  • Πατώντας το κουμπάκι της προεπισκόπησης για να ακουστεί κάποιο κομμάτι από τις λίστες του iLike, το κομμάτι που παίζει στο iTunes ή στο Windows Media Player γίνεται αυτομάτως pause και τούμπαλιν.
  • Το iLike καταναλώνει μοναχά 1,3% επεξεργαστική ισχύ! Δεν κολλάει, δεν καθυστερεί τον υπολογιστή και μπορεί και να απενεργοποιηθεί τελείως.
  • Είναι γρήγορο· πολύ γρήγορο! Με 12 torrents ενεργοποιημένα να ανεβοκατεβαίνουν στο παρασκήνιο, το iLike χρειάστηκε μοναχά ένα δευτερόλεπτο για να μού προτείνει μουσικά κομμάτια να ακούσω και να αγοράσω ή να κατεβάσω!
  • Ταιριάζει σχεδιαστικά με το iTunes και δεν μοιάζει για παραφωνία, όπως άλλα plug-ins.

Σημεία που δεν μού άρεσαν:

  • Τουλάχιστον σε Mac OS X και iTunes που το δοκίμασα εκτενώς, δεν φαίνεται να είναι συμβατό με ελληνικούς χαρακτήρες. Δεν είναι ότι εμφανίζει το κομμάτι ή τον καλλιτέχνη και απλά δεν βρίσκει σχετικούς: είναι ότι παραμένει …απτόητο στο προηγούμενο κομμάτι που έπαιζε.
  • Από την άλλη πλευρά, τα κομμάτια κλασικής μουσικής τα εμφανίζει, αλλά σπανίως βρίσκει σχετικά να προτείνει. Γι’ αυτό φυσικά δεν φταίει το iLike αλλά η μουσική κοινότητα, οι εταιρείες παραγωγής και ο καπιταλισμός.

Επιπλέον πληροφορίες:

  • Τo iLike μπορεί να συγχρονιστεί με το λογαριασμό σας στο myspace αλλά και στο facebook, προσθέτοντας απλά τη σχετική εφαρμογή.
  • Για να βρει και να προτείνει σχετικά κομμάτια, χρησιμοποιεί το όνομα του καλλιτέχνη/συγκροτήματος και όχι το όνομα του μουσικού κομματιού που παίζει.
  • Αν είναι καλοκαίρι (που τώρα πέρασε), μπορεί να σάς ενημερώνει για την επόμενη στάση για συναυλία του αγαπημένου σας καλλιτέχνη/συγκροτήματος κοντά στον τόπο διαμονής σας.
  • Έχει μια μικρή ασυμβατότητα με το rsync: συγκεκριμένα προτείνει, αν το χρησιμοποιείτε για backup, να προτιμάτε το “rsync -l” και όχι το “rsync -L”, λόγω κάποιας δυσκολίας του τελευταίου με τα μεγάλα symbolic links.
  • Αν θέλετε να αρχίσετε και ψάχνετε φίλο, αρχίστε με μένα.

Δώρα

29η 09ου της χρονιάς 2007 · ιδιοφωνίες

thegift.jpgΧρειάστηκε πρόσφατα να αγοράσω και να διαβάσω το βιβλίο του Marcel Mauss, The Gift: forms and functions of exchange in archaic societies (στα αγγλικά, καθότι η ελληνική μετάφραση της κυρίας Άννας Σταματοπούλου-Παραδέλλη πάνω στην οποία έπεσα είναι ΓΤΠ συν το ότι δεν βρήκα κανένα ελληνικό eshop ―εδώ γελάμε― για να μού το στείλει). Το βιβλίο αυτό γράφτηκε το 1924 και το δυστυχές είναι ακριβώς αυτό: ότι γράφτηκε. Σε γενικές γραμμές είναι άλλη μια άχρηστη κοινωνιολογική-παύλα-ανθρωπολογική πραγματεία για ένα ακόμα τόσο δεδομένο και τετριμμένο θέμα, όπως είναι ―ορθά μαντέψατε― το δώρο και φαίνεται ότι έχει γραφτεί από έναν άνθρωπο που, ανάμεσα σε πάμπολλους, δεν είχε να προσφέρει απολύτως τίποτα νέο και αποφάσισε, αντί να το βουλώσει και να γίνει αγρότης, να καταγράψει κάτι. Είναι με άλλα λόγια ο πρόγονος των σημερινών bloggers.

Τουναντίον, κάτι που μπορεί να σάς φανεί χρήσιμο σε περίπτωση που δεν με γνωρίζετε αλλά από κάποιο βίτσιο το επιθυμείτε (δεχόμαστε και επιταγές) είναι το τι είδους δώρα και με ποια συλλογιστική τα κάνω. Με άλλα λόγια σκυλοβαριέμαι και αποφάσισα να γράψω ένα ―ακόμα― ανούσιο κειμενάκι.

Τα δώρα μου λοιπόν είναι αποκλειστικά καλλιτεχνικής φύσης (ακριβώς ό,τι δεν είμαι εγώ) και περιορίζονται ακόμα περισσότερο σε αυτά που κρατούν τη σκέψη σου σε εγρήγορση για ένα σχετικά αυξημένο χρονικό διάστημα. Ήτοι αποκλείονται για παράδειγμα τα αγάλματα καθώς το πιο πιθανόν είναι να τα σιχαθείς κάποια στιγμή από το βλέπε-βλέπε (ενώ για να τα πετάξεις πρέπει συνήθως να πληρώσεις) καθώς και οι ταινίες γιατί πάνω από τρεις φορές μπορεί να τη δεις αλλά δεν θα σκεφτείς ή θα νιώσεις κάτι καινούριο. Κάνω δώρα λοιπόν αποκλειστικά δίσκους και βιβλία.

Λόγω αυτού με έχουν κατηγορήσει επανειλημένα ότι σνομπάρω τους ανθρώπους που δεν διαβάζουν βιβλία και δεν ακούνε μουσική, κάτι το οποίο είναι φυσικά αλήθεια, αλλά κάποιες φορές έχω κάνει δώρο σε τέτοιους ανθρώπους ακριβώς για να δείξω πως είναι πολύ διαφορετικοί από μένα και δεν έχω την παραμικρή όρεξη ούτε να τούς φτύσω. Αυτό είναι μια μορφή του δικού μου χιούμορ!

Για τα βιβλία ακολουθώ την εξής συλλογιστική:

  • Όχι κλασικός συγγραφέας.
  • Συγγραφέας καταγωγής από ΗΠΑ ή από Ευρώπη.
  • Στην περίπτωση του δεύτερου αποκλείονται οι χώρες του Νότου, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και ολόκληρα τα Βαλκάνια.
  • Αποφεύγονται το κατά δύναμιν η Γαλλία, το Βέλγιο και η Ρωσία και προτιμάται φυσικά η Γερμανία.
  • Το βιβλίο πρέπει να το έχω διαβάσει εγώ πρώτα (δεν ισχύει για τους γονείς μου).
  • Προτιμούνται γνωστοί εκδοτικοί οίκοι με κάποια παράδοση στη λογοτεχνία της συγκεκριμένης χώρας.
  • Στο βιβλίο δεν μπαίνει ποτέ κάρτα αλλαγής.
  • Κατά περίπτωση γράφεται αφιέρωση με σημασία (και όχι «Χρόνια Πολλά γλυκουλίνι μου!») με στυλό στη σελίδα με τον τίτλο.

Για τους δίσκους ακολουθώ την εξής συλλογιστική:

  • Προτιμάται η μορφή του βινυλίου.
  • Η μουσική θα είναι στυλ και καλλιτέχνη που θα αρέσουν πρώτα σε ‘μένα.
  • Ο δίσκος θα έχει θέμα που θα ταιριάζει σε κάποια πρόσφατη περίσταση.
  • Τον δίσκο κατά προτίμηση δεν θα τον έχω (ακούσει) εγώ.
  • Δεν μπαίνει κάρτα αλλαγής.
  • Η αφιέρωση γίνεται (αν γίνεται) με μαρκαδόρο πάνω στο πλαστικό περίβλημα, αν ο δίσκος είναι αυτής της μορφής.

Ειδική περίπτωση: Puzzle

  • Δωρίζεται σε υπομονετικούς ή σχιζοφρενείς ανθρώπους.
  • Απεικονίζει κάποιον κλασικό πίνακα ζωγραφικής που αρέσει σε εμένα.
  • Ο αριθμός των κομματιών είναι συνήθως 1500.
  • Προτιμάται η μάρκα Clementoni.
  • Δεν μπαίνει κάρτα αλλαγής.