παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Στην Αθανασία

08η 09ου της χρονιάς 2011 · ιδιοφωνίες

Φύγαμε κι από το φετινό καλοκαίρι και το μόνο που έμεινε για να μάς το θυμίζει είναι κάτι μικροεκδρομές τα Σαββατοκύριακα για τους προνομιούχους και κάτι εκνευριστικοί τύποι στα social media που διατυμπανίζουν ότι πηγαίνουν καλοκαιρινές διακοπές το Σεπτέμβρη, για να μην συναγελάζονται με την πλέμπα, και που το μόνο που εύχεσαι γι’ αυτούς είναι να πάθουν σύντομα τυμπανισμό εξαιτίας κατάποσης αντιηλιακού λαδιού για μαύρισμα.

Τα τελευταία καλοκαίρια μού κάνουν εντύπωση δύο παιδιά που βλέπω συχνά, σχεδόν καθημερινά στην παραλία που κάνω μπάνιο. Το μόνο σίγουρο που γνωρίζω γι’ αυτά είναι τα ονόματά τους.

(κι άλλο)

Μια τεράστια έκταση γρασιδιού, επίπεδη και άψογα κουρεμένη

12η 08ου της χρονιάς 2011 · βιβλιόφωνο

Είναι αδύνατον να περιγράψω το σοκ του επαναπατρισμού. Θυμάμαι ότι στάθηκα για ώρα ατελείωτη κοιτάζοντας μια στρωτά βαμμένη κίτρινη γραμμή δίπλα στη στροφή ενός τσιμεντένιου πεζοδρομίου. Κίτρινη κίτρινη γραμμή γραμμή. Στοχάστηκα επάνω στο ανθρώπινο έργο, την μπογιά, το φορτηγό με το στιμέντο και τα καλούπια που χρησιμοποιήθηκαν, όλα τα εφόδια που χρειάστηκαν γι’ αυτή την απλή στροφή του δρόμου. Προς τι; Δεν μπορούσα να βρω ακριβώς την απάντηση. Για να μην παρκάρει εκεί κανένα αμάξι; Υπάρχουν τόσο πολλά αυτοκίνητα που η Αμερική πρέπει να χωριστεί σε μέρη όπου μπορούν και μέρη όπου δεν μπορούν να πάνε; Ήταν πάντα έτσι, ή πολλαπλασιάστηκαν απίστευτα, μαζί με τα τηλέφωνα και τα καινούργια παπούτσια και τα ραδιόφωνα τρανζίστορ και τις τομάτες τις τυλιγμένες σε σελοφάν, κατά τη διάρκεια της απουσίας μας;

(κι άλλο)

Δεν γράφω πια. Γιατί;

25η 07ου της χρονιάς 2011 · ιδιοφωνίες

Δεν γράφω πια. Στην αρχή νόμιζα ότι δεν έγραφα επειδή δεν είχα τι να γράψω, επειδή στο στρατό έμεινα πολύ καιρό μακριά απ’ την καθημερινότητα κι από την απόλυση ως τώρα δεν έχω καταφέρει να ξαναμπώ στο ρυθμό αυτό. Δεν ήταν αυτό. Μετά νόμιζα πως έχω σταματήσει να μπορώ να γράφω σχετικά ωραία, όπως θεωρούσα ότι έγραφα, μιας που (πάλι) στο στρατό διάβασα ελάχιστα και τώρα ακόμα δεν διαβάζω και πολύ κι είμαι της άποψης ότι όποιος δεν διαβάζει δεν μπορεί και να γράψει. Η άποψη αυτή είναι σωστή αλλά δεν είναι ούτε αυτό. Τις τελευταίες δυο-τρεις μέρες σκέφτομαι τι μπορεί να είναι και ως τώρα δεν βρίσκω γιατί να μην είναι αυτό: δεν σε έχω ανάγκη.
(κι άλλο)

Ο Χριστός, ο θάνατος κι η απόγνωση

27η 03ου της χρονιάς 2011 · βιβλιόφωνο

Ήταν αναγκασμένοι να κείτονται σιωπηλοί στο κρεβάτι τους, υποταγμένοι στους σωματικούς πόνους, που τους κατασπάραζαν ζωντανούς. Και για να χλευάσει, θαρρείς, τα πάθη τους, για να τους θυμίζει αδιάκοπα την αδυναμία τους, κρεμόταν στην κάτω άκρη κάθε κρεβατιού ο ετοιμοθάνατος Χριστός πάνω σ’ έναν πελώριο λευκό σταυρό μπροστά από έναν σκοτεινιασμένο ουρανό. Ο φτωχός Χριστός, αυτός που είχε σηκώσει θλιμμένα τους ώμους, όταν οι Ιουδαίοι του ζήτησαν να κάνει το θαύμα του: «Ει υιός ει του Θεού, κατάβηθι από του σταυρού». Και από τα τσακισμένα του μάτια, που είχαν αντικρίσει αμέτρητους αρρώστους πάνω σε όλα αυτά τα κρεβάτια, από το στόμα του, που, παραμορφωμένο από τον πόνο, είχε εισπνεύσει αναρίθμητες φορές το άρωμα των φριχτών πληγών, από τον κάθε πόρο αυτού του σταυρωμένου ληστή, ανάβλυζε μια νοσηρή εξάντληση, βουτώντας στο σκοτάδι τις ψυχές των αρρώστων και πνίγοντας όλα όσα δεν είχαν αποτελειώσει ακόμη ο θάνατος και η απόγνωση.

του Georg Heym από τον Ιωνάθαν (αφήγημα στο βιβλίο Ο Κλέφτης: Επτά αφηγήματα)· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νεφέλη