παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Γύρω στον ένα μήνα και κάτι ψιλά πριν έκλεισα ένα μήνα ακόμα αποκριάτικες διακοπές μεταμφιεσμένες σε μαθήματα γερμανικών στο Ντύσσελντορφ, με τη σκέψη πως μετά τη Λειψία είναι η σειρά και μιας δυτικογερμανικής πόλης να φιλοξενήσει τη μεγαλειότητά μου. Κατά τα φαινόμενα, όπως υποστηρίζει κι ο σοφός (=ελληνικός) λαός, λέγε-λέγε μαλακίες, κάποια στιγμή θα την πληρώσεις.

Το Ντύσσελντορφ είναι μια πόλη που μπορεί να χρησιμεύσει άνετα ως παράδειγμα της γερμανικής δυτικής κουλτούρας: κάτι αιώνες πριν, άγνωστο και αδιάφορο πόσοι, μια μούτζα τσομπάνηδες βοσκάγανε τα ζωντανά τους γύρω από τον ποταμό Ντύσσελ, του οποίου το όνομα ελλείψει φαντασίας χρησιμοποίησαν για να ονομάσουν το χωριό που ίδρυσαν γύρω του, μιας που το να το πουν «Ρηνοχώρι» δεν θα το όριζε ξεκάθαρα στο χάρτη. Έκτοτε επιδόθηκαν με ζήλο στο άθλημα του να βγάζουν χρήματα, κάνοντας μόνο μια-δυο στάσεις όταν το Ντύσσελντορφ ισοπεδώθηκε και χρειαζόταν να το ξαναχτίσουν για να συνεχίσουν ακάθεκτοι. Όσοι από εσάς παίζετε βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής, θα βρείτε σίγουρα πολλές ομοιότητες με μονάδες όπως π.χ. οι peons του Warcraft. Με μια σύντομη επίσκεψη σ’ αυτήν την καταβόθρα του πολιτισμού, θα διαπιστώσετε πως οι κάτοικοι φέρνουν στη συμπαθή, αμόρφωτη, βλαμμένη, γκρινιάρα τάξη του παιχνιδιού της Blizzard πρωτίστως εξωτερικά αλλά και εσωτερικά: είναι βρωμιάρηδες, φωνακλάδες, πίνουν μπύρα ανεξαρτήτως ώρας της ημέρας, ρεύονται μπύρα ανεξαρτήτως συνοδεύουσας παρέας, και επιπλέον στην τηλεόραση βλέπουν μόνο και σταθερά ποδόσφαιρο ενώ διαβάζουν καθημερινά κι ανελλιπώς τη Bild (για όσους αγνοούν, πρόκειται για την κωλοτρυπίδα του καθημερινού τύπου). Όποια σκατογνώμη κι αν έχετε σχηματίσει για τους Γερμανούς, οι Ντυσσελντόρφιοι την επιβεβαιώνουν στο διπλάσιο με δύο επιπρόσθετα σημαντικά χαρακτηριστικά.

(more…)

Μάρτιος 1953. Ο Στάλιν είναι νεκρός. Το ξέρουμε από την προηγούμενη το βράδυ. Η θλίψη στο οικοτροφείο είναι υποχρεωτική. Πλαγιάζουμε χωρίς να μιλάμε. Το πρωί ρωτάμε:
― Έχουμε σχολείο σήμερα;
Η επιτηρήτρια λέει:
― Ναι. Θα πάτε στο σχολείο όπως συνήθως. Αλλά δεν θα τραγουδάτε.
Πηγαίνουμε στο σχολείο όπως συνήθως, στοιχισμένες, χωρίς να τραγουδάμε. Στα κτήρια κυματίζουν σημαίες κόκκινες και σημαίες μαύρες.
Ο καθηγητής μας μάς περιμένει. Λέει:
― Στις ένδεκα θα χτυπήσει το κουδούνι του σχολείου. Θα σηκωθείτε και θα κρατήσετε ενός λεπτού σιγή. Εν τω μεταξύ θα γράψετε μια έκθεση με θέμα: «Ο θάνατος του Στάλιν». Σ’ αυτήν την έκθεση θα γράψετε όλα όσα ο σύντροφος Στάλιν ήταν για σάς. Πατέρας πρώτα κι έπειτα φάρος τηλαυγής.
Μια από τις μαθήτριες ξεσπάει σε λυγμούς.
― Συγκρατηθείτε, δεσποινίς. Είναι για όλους μας μια υπέρμετρη δοκιμασία. Ας προσπαθήσουμε όμως να δαμάσουμε την οδύνη μας. Οι εκθέσεις σας δεν θα βαθμολογηθούν, δεδομένου ότι βρίσκεστε υπό το κράτος του κλονισμού.
Ο καθηγητής πηγαίνει πάνω-κάτω στην τάξη, με τα χέρια πίσω στην πλάτη.
Χτυπά ένα κουδούνι, σηκωνόμαστε. Ο καθηγητής κοιτάζει το ρολόι του. Περιμένουμε. Έπρεπε να σφυρίξουν επίσης και οι σειρήνες της πόλης. Ένα κορίτσι, δίπλα στο παράθυρο, κοιτάζει στον δρόμο και λέει:
― Ήταν το κουδούνι του σκουπιδιάρη.
Ξανακαθόμαστε στα θρανία, και μάς πιάνει ένα νευρικό γέλιο.
Αμέσως μετά χτυπά το κουδούνι του σχολείου και οι σειρήνες σφυρίζουν, σηκωνόμαστε πάλι, αλλά εξαιτίας του σκουπιδιάρη εξακολουθούμε να γελάμε. Μένουμε έτσι όρθιες για ένα ολόκληρο λεπτό, ενώ όλες τρανταζόμαστε από ένα σιωπηλό γέλιο, ο καθηγητής γελάει επίσης.

της Agota Kristof από το Η Αναλφάβητη· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα.