Ο Neil Postman έγραφε (κι εγώ θα παραθέσω με τελείως αντιακαδημαϊκό τρόπο) πως πρώτα οι ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδες, έπειτα η τηλεόραση και τέλος το διαδίκτυο ως μέσα ενημέρωσης, τοποθετημένα στη σειρά αυτή λόγω χρονικής ακολουθίας αλλά και έντασης του χαρακτηριστικού τους, παρουσιάζοντας εικόνες και γεγονότα από διάφορα μέρη του κόσμου, δημιουργούν στους αναγνώστες των κειμένων τους μια ελλιπέστατη εικόνα για τον κόσμο. Μιας που το πιθανότερο είναι ο αναγνώστης να μην τήν επαληθεύσει ή τή διαψεύσει ποτέ (αφού, ακόμη κι αν επισκεφθεί μια «ξένη» χώρα για την οποία μαθαίνει εδώ και χρόνια, η κοινωνική πραγματικότητα δεν θα τόν αγγίξει πέρα από το ελάχιστο, θα παραμείνει ένας επισκέπτης με ημερομηνία αποχώρησης), η μοναδική του πηγή ενημέρωσης παραμένει το εκάστοτε παρεισφρυτικό μέσο (ή συνδυασμός αυτών), απαραίτητο πια για τον ίδιο ως το μοναδικό μέσο τροφοδότησης με εικόνες-παυσίπονα της περιέργειας. Πληροφορίες, ειδήσεις και γεγονότα, που είτε τα ξέρεις είτε όχι δεν θα αλλάξει τίποτα στη ζωή σου, πέρα απ’ το να γίνεις ίσως λιγότερο παραγωγικός και να καταντήσεις να εξαρτάσαι σαν πρεζόνι απ’ τη δόση σου, που είναι είτε οι εικόνες απ’ τον εμφύλιο στο Κονγκό, είτε η αναπαραγωγή των κανγκουρό της Αυστραλίας, είτε η τελευταία έκδοση του iPhone. Πέρα από το ότι η διαλογή των προς προβολή γεγονότων εναπόκειται στην κρίση μερικών ανθρώπων ανά μέσο, έρχεσαι μόνιμα μπροστά σε μια εικόνα ζωής την οποία είτε θα ήσουν πολύ ηλίθιος αν επέλεγες να ακολουθήσεις είτε δεν έχεις αρκετά λεφτά για να τήν ακολουθήσεις σαν ηλίθιος. Η ηλιθιότητα παραμένει και στα δύο στοιχεία ως μεταβλητή είτε εξαρτημένη είτε ανεξάρτητη.
(more…)
...
