παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Γύρω στον ένα μήνα και κάτι ψιλά πριν έκλεισα ένα μήνα ακόμα αποκριάτικες διακοπές μεταμφιεσμένες σε μαθήματα γερμανικών στο Ντύσσελντορφ, με τη σκέψη πως μετά τη Λειψία είναι η σειρά και μιας δυτικογερμανικής πόλης να φιλοξενήσει τη μεγαλειότητά μου. Κατά τα φαινόμενα, όπως υποστηρίζει κι ο σοφός (=ελληνικός) λαός, λέγε-λέγε μαλακίες, κάποια στιγμή θα την πληρώσεις.

Το Ντύσσελντορφ είναι μια πόλη που μπορεί να χρησιμεύσει άνετα ως παράδειγμα της γερμανικής δυτικής κουλτούρας: κάτι αιώνες πριν, άγνωστο και αδιάφορο πόσοι, μια μούτζα τσομπάνηδες βοσκάγανε τα ζωντανά τους γύρω από τον ποταμό Ντύσσελ, του οποίου το όνομα ελλείψει φαντασίας χρησιμοποίησαν για να ονομάσουν το χωριό που ίδρυσαν γύρω του, μιας που το να το πουν «Ρηνοχώρι» δεν θα το όριζε ξεκάθαρα στο χάρτη. Έκτοτε επιδόθηκαν με ζήλο στο άθλημα του να βγάζουν χρήματα, κάνοντας μόνο μια-δυο στάσεις όταν το Ντύσσελντορφ ισοπεδώθηκε και χρειαζόταν να το ξαναχτίσουν για να συνεχίσουν ακάθεκτοι. Όσοι από εσάς παίζετε βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής, θα βρείτε σίγουρα πολλές ομοιότητες με μονάδες όπως π.χ. οι peons του Warcraft. Με μια σύντομη επίσκεψη σ’ αυτήν την καταβόθρα του πολιτισμού, θα διαπιστώσετε πως οι κάτοικοι φέρνουν στη συμπαθή, αμόρφωτη, βλαμμένη, γκρινιάρα τάξη του παιχνιδιού της Blizzard πρωτίστως εξωτερικά αλλά και εσωτερικά: είναι βρωμιάρηδες, φωνακλάδες, πίνουν μπύρα ανεξαρτήτως ώρας της ημέρας, ρεύονται μπύρα ανεξαρτήτως συνοδεύουσας παρέας, και επιπλέον στην τηλεόραση βλέπουν μόνο και σταθερά ποδόσφαιρο ενώ διαβάζουν καθημερινά κι ανελλιπώς τη Bild (για όσους αγνοούν, πρόκειται για την κωλοτρυπίδα του καθημερινού τύπου). Όποια σκατογνώμη κι αν έχετε σχηματίσει για τους Γερμανούς, οι Ντυσσελντόρφιοι την επιβεβαιώνουν στο διπλάσιο με δύο επιπρόσθετα σημαντικά χαρακτηριστικά.

(more…)

Μένω στη φοιτητική εστία της Λειψίας. Το κτήριο, σκατομπέζ χρώματος με σκατομπλέ αποχρώσεις σε αντίθεση με τα υπόλοιπα της περιοχής που είναι σκατομπέζ με σκατοκιτρινί ή σκατορόζ αποχρώσεις, βρίσκεται στην οδό Gärtnerstraße, αριθμός 181, ταχυδρομικός κώδικας 04209, πόλη Λειψία, Bundesκρατίδιο της Σαξονίας, χώρα Γερμανία, αν θέλετε να μου στείλετε κάτι. Κάτι για το οποίο αμφιβάλλω. Η οδός μου είναι τριχασμένη προσωπικότητα: η περιοχή αποτελείται από τρεις παράλληλους δρόμους-αδιέξοδα με κοινή είσοδο και έξοδο σε κανονικό δρόμο, οι οποίες έχουν όλες την ονομασία Gärtnerstraße. Αν το ξέρεις, το διασκεδάζεις. Αν περπατάς με βαλίτσες και τσάντα πλάτης στο χιόνι, όχι. Α, ναι, και δωμάτιο 103. Βασικό, αν θέλετε να με ληστέψετε, μιας που είμαι στο ισόγειο και κάθε πρωί αφήνω ανοιχτά τα παράθυρα. Για το τελευταίο μου έκανε μια φορά παρατήρηση ο επιστάτης ή ―πιο πιστά από άποψη μετάφρασης και μόνο― ο γαμιάς του κτηρίου.

Ο περί ου ο λόγος ονομάζεται Herr Κ(άτι) Lange κι εγώ τον αποκαλώ κύριο Μακρή, αλλά μιας που δεν υπάρχει κανείς να μοιραστώ το αστείο μου, γελάω μόνος μου. Ο κύριος Μακρής είναι μεσήλικας, απ’ αυτούς που διατηρούνται σε φόρμα, κάτι το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι κυριολεκτικό, μιας που φοράει μονίμως φόρμες μάρκας Μέκαψμπουργκ σε διάφορες αποχρώσεις του μπλε σκούρου, όπως και το φούτερ του οργανισμού Studentwerk Leipzig σε μια σπάνια απόχρωση του μπλε, απ’ αυτές που ψάχνεις μία εβδομάδα για να βρεις πού αλλού την έχεις δει στον πλανήτη. Σκεφτείτε την εξής σκηνή από το «Finding Nemo 2: Ressurection» (βρίσκεται σε στάδιο post-production): ο μπαμπάς του Nemo έχει κάτσει κανονικότατα στην Doris, μόνο που κάτι η φλωριά που τον δέρνει, κάτι ο μαστροΚάβουρας δυο φύκια πιο κάτω που την έχει μεγάλη, το ετεροθαλές αδελφάκι του σκασμένου Nemo βγαίνει μπλε με μια ιδέα καβουρί και δυο άσπρες ρίγες για ξεκάρφωμα (στο τέλος της ταινίας μπαλαμουτιάζεται με τον ιππόκαμπο). Τέτοιο είναι και το χρώμα. Είναι αθλητικός τύπος (o κύριος Μακρής), μοιάζει με απόστρατος χαμηλόβαθμος της DDR και κάτι τέτοιο θα τον έκανε σίγουρα μαλάκα αν δεν ήταν μαλάκας πριν την άνοδό του στην ιεραρχία του υπαρκτού σοσιαλισμού (πλασματική ιεραρχία, αφού όλοι είναι ίσοι).

(more…)