παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Δυσοίωνα σενάρια κοινωνικής και οικονομικής καταστροφής. Βία στους δρόμους και μια αναπόφευκτη κηδεμονία που ευρίσκεται προ των πυλών. Επικείμενη διάλυση του κοινωνικού ιστού. Χάος και ανασφάλεια. Αυτή είναι η σημερινή εικόνα της Ελλάδας. Αυτό βλέπω στους δρόμους. Αυτό βλέπει και ο υπόλοιπος κόσμος. Και πιστέψτε με, η εικόνα που αναμεταδίδεται είναι χειρότερη από την πραγματική (το ξέρετε το απόφθευγμα: …η τρίχα…τριχιά).

Ποιά είναι η αλήθεια; Το ΔΝΤ είναι κακό, τελικά; Πόσα λεφτά έχουν σπαταληθεί μέσα στο διεφθαρμένο κράτος μας; Θα πτωχεύσουμε; Θα γίνουμε Αργεντινή; Θα δεσμευτούν οι καταθέσεις στις Τράπεζες; Θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή; Γιατί προωθούνται τόσο σκληρά μέτρα; Ακόμα και η Ουγγαρία (!) τη γλίτωσε με ευνοϊκότερα μέτρα.

Ας μιλήσουμε λοιπόν, για το υπόδειγμα της Ουγγαρίας: η Ουγγαρία επλήγη από τη διεθνή οικονομική κρίση του 2008 (εν αντιθέσει με μας, που το πρόβλημά μας είναι χρόνιο και δισεπίλυτο). Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Φέρεντς Γκιουρτσάνι, είχε τονίσει (τότε) ότι ενδεχόμενη λήψη οικονομικής χορήγησης από το ΔΝΤ θα αποτελούσε λύση τελευταίας επιλογής, αλλά φυσικά καλωσόρισε την προσφορά βοήθειας από τον διεθνή οργανισμό και άμεσα της χορηγήθηκε δάνειο 12,5 δις ευρώ από, το κατά τα άλλα αγαπητό, ΔΝΤ, 6,5 δις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και 1 δις ευρώ από την Παγκόσμια Τράπεζα (για εμάς η βοήθεια κυμαίνεται από 120 έως 135 δις, έχει μια απόκλιση, δε βρίσκετε;). Σαφώς, αυτά δεν ήταν τσάμπα, έτσι; Στους όρους αναφερόταν ξεκάθαρα ότι το …αγαπητό ΔΝΤ θα αναλάμβανε την παρακολούθηση του προϋπολογισμού και τον πλήρη έλεγχο των μεγάλων Τραπεζών.

Φυσικά, έγιναν και οι απαραίτητες νομοθετικές ρυθμίσεις από την κυβέρνηση, τα κλασσικά τώρα, τα ξέρετε: μείωση μισθών στο δημόσιο τομέα, περικοπή επιδομάτων, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, αναπροσαρμογή των επιδομάτων ασθενείας, αύξηση ΦΠΑ και έμμεσεων φόρων (τσιγάρα, ποτά, ξενύχτια), αύξηση άμεσων φόρων και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά. Δεν θυμάμαι να είχε αναφερθεί τίποτα για τον ιδιωτικό τομέα – λάκος φάβας πρώτος.

Η Ουγγαρία έχει δικό της νόμισμα – λάκος φάβας δεύτερος (όταν υπάρχει τοπικό νόμισμα, τα πράγματα είναι ευκολότερα για το ΔΝΤ – τραβάνε μια υποτίμηση και μαζί και μια σημαντική μείωση του ελλείμματος).

Η Ουγγαρία δεν θα δεχθεί την τελευταία δόση του δανείου του ΔΝΤ – λάκος φάβας τρίτος. Η αλήθεια είναι ότι τα μακροοικονομικά στοιχεία της είναι καλύτερα, αλλά κανείς δε μιλάει για το πραγματικό κόστος επί του κοινωνικού συνόλου. Μια χώρα δεν είναι μόνο αριθμοί – είναι και οι άνθρωποί της. Και κατά πόσο ευημερούν. Η εσωτερική ζήτηση και κατανάλωση της χώρας είναι ακόμα μειωμένη, άρα..; Όλοι μιλάνε για τους αριθμούς και κανείς για το τι συμβαίνει μέσα στη χώρα, το οποίο ούτε η γράφουσα γνωρίζει.

Βασικός άξονας της οικονομικής πολιτικής είναι η διατήρηση της εμπιστοσύνης των διεθνών αγορών και η δημιουργία φιλικού οικονομικού περιβάλλοντος για τους επενδυτές, καθώς η οικονομία της Ουγγαρίας είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τις ξένες επενδύσεις και τις εξαγωγές. 
Οπότε, η Ουγγαρία προσπαθεί να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των αγορών για να εξυπηρετήσει μόνη το χρέος της αλλά και να θωρακίσει το νόμισμά της απέναντι στις συναλλαγματικές διακυμάνσεις. Επίσης, τα χαμηλά επίπεδα πληθωρισμού (περί το 4,2%) επιτρέπουν στην κεντρική τράπεζα να προβαίνει σε σταδιακές μειώσεις των επιτοκίων, αποσκοπώντας στην αναθέρμανση της αγοράς.
Το επόμενο βήμα, είναι φυσικά να ενταχθεί στην Ευρωζώνη το συντομότερο δυνατό (έλα κι εσύ, να δεις τι θα σε κάνει η Μέρκελ, μετά!).

Συμπέρασμα; Γιατί στην Ελλάδα προωθούνται τόσο σκληρά μέτρα; Το κοινό νόμισμα αποτελεί πρόβλημα; Ή μήπως, προετοιμάζεται το έδαφος για να ξεπουληθούμε οριστικά; Δεν θα ήταν άσχημη επένδυση. Ήλιος, θάλασσα, εύκρατο κλίμα, φυσικός (αναξιοποίητος) πλούτος. Γιατί, όχι; Αφού εμείς δε μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τη χώρα μας, θα το κάνουν εκείνοι για μας. Με το αζημίωτο φυσικά, και με ό,τι συνεπάγεται για τους πολίτες αυτού του ταλαίπωρου έθνους που επέζησαν Τουρκοκρατίας και Κατοχής και Εμφυλίων. Τώρα ήρθε η ώρα της οικονομικής υποδούλωσης. Για το φαινόμενο της Αργεντινής, λέγεται ακόμα και σήμερα, ότι ο κόσμος είχε υποδεχθεί την έλευση των τεχνοκρατών, ως σανίδα σωτηρίας για τη χώρα και μάλιστα πανηγύριζαν κιόλας. Η συνέχεια τους διέψευσε πανηγυρικά, όταν επαναστάτησαν, ζητώντας τη χώρα τους και την εθνική τους υπερηφάνεια πίσω.

Δεν υποστηρίζω την κηδεμονία, ως κάτι καλό, κραταιό και καγαθό, αλλά δεν την απορρίπτω κιόλας. Είναι η μόνη λύση για την πάταξη της διαφθοράς και της αναποτελεσματικότητας του δημοσίου τομέα. Είναι ο τρόπος να αποδεσμευτεί η πολιτική βούληση από το ρουσφέτι. Συμφωνούμε στο συμμάζεμα του Δημοσίου. Συμφωνούμε στην κατάργηση της μονιμότητας στο Δημόσιο (όποιος δε δουλεύει σπίτι του, όχι όμως εν ψυχρώ απολύσεις 350.000 ανθρώπων). Είμαι σαφώς κατά των μέτρων του ιδιωτικού τόμεα, και όχι επειδή εργάζομαι σε αυτόν, αλλά γιατί θεωρώ ότι η ανάπτυξή του θα φέρει την πολυπόθητη μακροοικονομική ευτυχία. Η συρρίκνωσή του θα φέρει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα και μαζί την κοινωνική δυστυχία για όλους μας. Άντε να συμφωνήσουμε και με κάποια από τα μέτρα του ιδιωτικού τομέα – αν και βρωμάει η δουλειά: γιατί ξαφνικά να μειώνεται το κόστος των επιχειρήσεων; Γιατί ο εργοδότης να έχει την ευχέρεια να απολύει ευκολότερα από πριν και χωρίς ο εργαζόμενος να έχει το δικαίωμα να προσφύγει σε μια δίκαιη διαιτησία;

Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση: η Μέρκελ δε θέλει να βοηθήσει φοβούμενη το πολιτικό κόστος. Επίσης, ακούγεται ότι θέλει τα πετρέλαια του Αιγαίου, γι’ αυτό μας υποδουλώνει στο ΔΝΤ και ότι θέλει να αγοράσει την Κέρκυρα. Η Μέρκελ και το ΔΝΤ προωθούν τις διαρθρωτικές αλλαγές που δεν κάναμε εμείς τόσα χρόνια, τρώγοντας και χορεύοντας συρτάκι. Πώς το έλεγε εκείνο το άσμα; Κάπου σε κάποια χώρα, τώρα μπορεί να βρέχει, κι εμένα τι με νοιάζει, εδώ έχει πάντα ήλιο; Ακριβώς. Αυτή είναι η νοοτροπία του Έλληνα: “ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΤΙ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ;”. Αφού λοιπόν δε σας νοιάζει και σας έτσουξε τώρα που μας κόβουν το μισθό, ενώ έπρεπε, ταγάρια, να είχατε ξυπνήσει εδώ και 30 χρόνια, σκάστε και κολυμπήστε (μαζί κι εγώ). Και φωνάξτε όσο θέλετε. Και κάντε πορείες. Και σπάστε τα όλα. Και σκοτώστε αθώους. Και κάψτε και τη Βουλή (άχρηστη είναι ούτως ή άλλως). Ο κύβος ερρίφθη. Καλημέρα ΔΝΤ.

Τα άπλυτά μας στη φόρα. Αυτό έγινε. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Λες και δεν το ξέραμε.

Ξαφνικά, αντιληφθήκαμε ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα με πρασιτική οικονομία και διογκωμένο δημόσιο τομέα. Δεν γνωρίζαμε για το πρωτογενές έλλειμμα, το δημόσιο χρέος ή το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Δεν είχαμε ιδέα. Γουί ντίντεν’τ χεβ ε κλου.

Θεωρούσαμε τους εαυτούς μας μάγκες που τόσα χρόνια τρώγαμε τζάμπα από τους κοινοτικούς κορβανάδες και δεν ανησυχούσαμε για τίποτα. Να τα πακέτα Ντελόρ, να οι χρηματοδοτήσεις του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, να οι επιχορηγήσεις των Ταμείων Ανταγωνιστικότητας και Προαγωγής της Ελληνικής Ρεμαλοσύνης. Κύριος οίδε πόσο κοινοτικό και εθνικό χρήμα (γιατί κοντά στο βασιλικό…ποτίζεται και η γλάστρα, δηλαδή μαζί με των ευρωπαίων ας φάμε και τα ελληνικά) έχει κατασπαταληθεί τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Και να σου οι βίλες, οι μίζες και τα κότερα (για τους πολιτικούς άρχοντες). Να σου τα επιδόματα, οι αυξήσεις και οι προσλήψεις στο δημόσιο. Κάπου εδώ κολλάνε και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 (γιατί πάνω από όλα είμαστε και εθνικόφρονες και άξιοι απόγονοι των αρχαίων ελλήνων) και έρχεται όλο και γίνεται μια ομορφιά. Γιατί, σου λέει μέχρι το 2000 είμασταν πολύ κοντά στα πλαίσια της Ευρωζώνης. Από το 2004 και μετά, μας πήρε και μας σήκωσε.

Θεωρούσαμε ότι λαμβάνουμε δωρεάν χρήμα, αλλά οι Ευρωπαίοι το μόνο που έκαναν ήταν να μας δανείζουν για να χρηματοδοτήσουμε με τη σειρά μας τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους (ανοιχτές αγορές, γαρ). Οι καλοί μας οι εταίροι, μας έδιναν λεφτά για να βελτιώσουμε την ανταγωνιστικότητα, να εκσυγχρονίσουμε και να εξυγιάνουμε τη δημόσια διοίκηση, να αναμορφώσουμε το εκπαιδευτικό σύστημα, το ασφαλιστικό σύστημα, να λάβουμε μέτρα υπέρ του κοινωνικού συνόλου, να αναβαθμίσουμε τέλος πάντων, αυτή την καημένη χώρα ώστε να μπορεί να σταθεί αντάξια δίπλα στο λήμμα «ευρωπαϊκή».

Κάποια στιγμή όμως, όλα τα ωραία τελειώνουν και μαζί τους οι μάσες. Το κοινοτικό χρήμα κάποια στιγμή άρχισε να στερεύει (you know, υπάρχουν κι αλλού…πορτοκαλιές, κοινώς χώρες που χρήζουν οικονομικής και όχι μόνο βοήθειας με στόχο την αειφόρο και συμμετρική ανάπτυξη (λέγε με Ανατολική Ευρώπη). Αλλά ο Ελληνάρας, ο σωστός, ο πρόστυχος δε μάσησε φυσικά. Σου λέει «δε μου δίνεις ευρωπαίε φίλε μου; Σκασίλα μου! Θα δανειστώ από τις αγορές». Και κάπως έτσι ξεκινάει ο φαύλος κύκλος μας, από τον οποίο Θεού και Δου-Νου-Του θέλοντος, θα αργήσουμε να βγούμε.

Τα επιμέρους κοινωνικά προβλήματα ουδέποτε μας απασχόλησαν – χαμηλές μαθησιακές επιδόσεις των ελληνόπουλων, ανυπαρξία κράτους πρόνοιας και δικαίου, ανισότητες στην κατανομή του πλούτου, εξαιτίας της ελλειπούς λειτουργίας των εισπρακτικών μηχανισμών – αυτό θα πει να έχεις σκατώσει το αξιακό σου σύστημα. Καλά, δεν το συζητώ για τα ελλείμματα…αυτά υπήρχαν μόνο στην αρρωστημένη φαντασία όσων έκρουαν των κώδωνα του κινδύνου εδώ και καιρό. Μέχρι το σήμερα… Πού βρισκόμαστε σήμερα; Πουθενά.

Ναι, ναι καλά ακούσατε, δεν κάνουν πουλάκια τα αυτιά σας. Πουθενά. Δεν ανήκουμε ούτε στην πρώτη, ούτε στη δεύτερη ταχύτητα της Ευρωζώνης. Δεν είμαστε ούτε στο Βορρά, ούτε στο Νότο. Ούτε καν στα Βαλκάνια (και ερωτώ: ξέρετε ποιά είναι η μοναδική χώρα, όχι μόνο στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο που δεν έχει δημόσιο χρέος; Σας αφήνω με την απορία, για να διαβάσετε όλο το κείμενο).

Είμαστε μια ειδική κατηγορία εντός της νομισματικής ένωσης – πρωτοπόροι και σε αυτό, τρομάρα μας! Και η σύμπραξη της Ε.Ε. με το Δ.Ν.Τ. γίνεται για πρώτη φορά στα χρονικά. Και σας παρακαλώ πολύ να μη φαντάζεστε το Δ.Ν.Τ. ως τίποτα αιμοβόρους δράκουλες που ήρθαν να μας πιουν το αίμα. Όόόόχι, όχι. Τεχνοκράτες είναι οι άνθρωποι. Να βοηθήσουν ήρθαν. Και όχι αμισθί. Μας δανείζουν με χαμηλό κόστος, ναι, αλλά θέλουν να διασφαλιστούν ότι θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Και αν με ρωτάτε, είμαι υπέρ. Δε διαφωνώ με τις προβλέψεις περί των μέτρων που θα επιβάλλουν (είπαμε, δεν είναι φιλόπτωχο), ότι θα είναι σκληρά και όλοι θα υποφέρουμε, αλλά πιστέψτε με, είναι αναγκαίο. Πρέπει αυτή η χώρα να αλλάξει πρόσωπο και πορεία πλεύσης. Ο Γεώργιος Σουρής (και Υδροχόος, παρακαλώ) είχε γράψει κάποιους στίχους πριν εκατό και πλέον χρόνια:

Ποιός είδε κράτος λιγοστό, σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να ξοδεύει και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά’χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά’χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Και δεν ήταν καν Γερμανός! Να πεις ότι είχε και προηγούμενα μαζί μας. Και δεν καταλαβαίνω δηλαδή, γιατί ο Γερμανός, και ο κάθε Γερμανός ή Γάλλος να πρέπει να πληρώνει για το μάγκα τον Ελληνάρα που χαλβαδιάζει τα μπούτια των Γερμανίδων και των Γαλλίδων τους τρεις καλοκαιρινούς μήνες στα νησιά και κοπροσκυλιάζει τους υπόλοιπους εννιά;

Δύο έργα σεξ, η αίθουσα κλιματίζεται.

Δε θέλετε Δ.Ν.Τ.; Με γειά σας, με χαρά σας. Μαζί σας. Διακανονισμός του χρέους (αποπληρωμή των ελληνικών περιπαθών ομολόγων στο 70% και ουχί στο 100% – έτσι για να σπάσουνε και λίγο τα μούτρα τους οι κερδοσκόποι) και άντε γεια. Κλαμπ Παρισιού, αγκαλιά με το Αφγανιστάν. Εκτός Ευρωζώνης, εκτός Ε.Ε., εκτός…γενικότερα. Μη σας πω ότι θα μας αλλάξουν και ήπειρο.

Γι’ αυτό να μην ακούω αηδίες του στυλ «πω, πω, ήρθαν αυτοί οι ΔΝΤ-δες και θα μας πιουν το αίμα». Οι πολιτικοί που ψηφίζατε τόσα χρόνια σας το έπιναν.

Και by the way, η χώρα με μηδενικό δημόσιο χρέος είναι η Αλβανία. Για να μάθετε να κοροιδεύετε τους Αλβανούς, που παρεπιπτόντως δουλεύουν σαν τα σκυλιά, ενώ οι δικοί μας οι ρεμπεσκέδες είναι μόνο φραπέ και χωρίστρα με τζελ. Ουστ!

(*βέβαια, πήρε το αυτί μου ότι σκοπεύει και η Αλβανία να εισέλθει στις διεθνείς αγορές, σχεδιάζοντας να λάβει δάνειο ύψους 400 εκ. Ευρώ με το οποίο θα χρηματοδοτήσει ένα μέρος του κρατικού προϋπολογισμού και ορισμένες άλλες λειτουργικές δαπάνες).

[ Το παρόν κείμενο αποτελεί πόνημα της pennystock83 ]