παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Φύγαμε κι από το φετινό καλοκαίρι και το μόνο που έμεινε για να μάς το θυμίζει είναι κάτι μικροεκδρομές τα Σαββατοκύριακα για τους προνομιούχους και κάτι εκνευριστικοί τύποι στα social media που διατυμπανίζουν ότι πηγαίνουν καλοκαιρινές διακοπές το Σεπτέμβρη, για να μην συναγελάζονται με την πλέμπα, και που το μόνο που εύχεσαι γι’ αυτούς είναι να πάθουν σύντομα τυμπανισμό εξαιτίας κατάποσης αντιηλιακού λαδιού για μαύρισμα.

Τα τελευταία καλοκαίρια μού κάνουν εντύπωση δύο παιδιά που βλέπω συχνά, σχεδόν καθημερινά στην παραλία που κάνω μπάνιο. Το μόνο σίγουρο που γνωρίζω γι’ αυτά είναι τα ονόματά τους.

(more…)

Κάτι που θεωρείται αυτονόητο στην εξοχή, η σιγαλιά της νύχτας, παραμένει θαύμα για τις πόλεις. Όποιος φεύγει απ’ την πόλη για να πάει στο εξοχικό του σπίτι, στον τόπο όπου γεννήθηκε, και στέκεται το πρώτο βράδυ στο παράθυρο ή μένει ξαπλωμένος στο κρεβάτι, αισθάνεται τη σιγαλιά να τον τυλίγει σαν δώρο της πατρίδας του, σαν βάλσαμο. Νιώθει πως βρίσκεται κοντά στην πηγή της υγείας και της γνησιότητας. Η αιωνιότητα φυσάει πάνω του σαν απαλό αεράκι.
Η σιωπή αυτή δεν είναι απόλυτη, είναι γεμάτη ήχους, σκοτεινούς, υπόκωφους, μυστικούς ήχους της νύχτας, ενώ στην πόλη οι ήχοι της νύχτας δεν διαφέρουν σχεδόν καθόλου από εκείνους που ακούγονται τη μέρα. Στην εξοχή οι ήχοι της νύχτας είναι το τραγούδι των βατράχων, η μελωδία του ανέμου στα φυλλώματα των δέντρων, το νερό που κυλάει στο ποτάμι, ένα νυχτοπούλι ή κάποια νυχτερίδα που πετάει. Κι αν καμιά φορά τύχει να περάσει κάποια αργοπορημένη άμαξα και στις αυλές αρχίσουν να γαβγίζουν τα σκυλιά, οι ήχοι αυτοί είναι ασπασμοί της ζωής, πάντα καλόδεχτοι, που σβήνουν αργά και μεγαλόπρεπα στην απεραντοσύνη του διαστήματος.

(more…)