Πόσες φορές την έχω πει αυτήν τη φράση; (βλέμμα προς τα πάνω, βαθιά ανάσα και αναστεναγμός)
Στην πραγματικότητα δύο. Ο δραματικός τόνος του παρόντος δημοσιεύματος απέτυχε παταγωδώς. Να θυμηθώ μόλις τελειώσω τη δακτυλογράφηση να διαγράψω από τη λίστα των πιθανών μελλοντικών επαγγελμάτων το «θεατρικός συγγραφέας» (στην ίδια λίστα μετά τις διαγραφές πρώτη επιλογή φιγουράρει το «βοθρατζής»).
Και τις δυο φορές ο στόχος μου ήταν να χωρίσω, την πρώτη φορά τον πέτυχα και τη δεύτερη με πέτυχε αυτός κι αντί για το σημάδι στο λαιμό μου απ’ τα φιλιά σου, που άδει κι ο αοιδός, μου έμεινε το σημάδι στο γόνατό μου απ’ τα κλειδιά σου (δικά σου μεν, της δικής μου πόρτας δε).
Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις, όπως συμβουλεύει κι ο ποιητής, φαντάσου όμως τη διαφορά της ιστορίας, αγαπητή αναγνώστρια, αν η πόρτα μου ήταν ασφαλισμένη από πίσω με το παραπάνω σκεύασμα. Φαντάσου το ομόφυλό σου πρόσωπο να στρέφει την πλάτη της στον «εγωίσταρο του κερατά» και νεύουσα την κεφαλήν ες πέδον να προσπαθεί με το ένα χέρι να κουμαντάρει τα δάκρυα και με το άλλο να ανοίξει την παραπάνω κλειδαριά. Δεδομένης της σύγχυσης των αυτών και των σχετικών με αυτές ερωτικών στιγμών, μπορώ να φανταστώ μερικά σενάρια, τα οποία κατατάσσω από το πλέον στο λιγότερο πιθανό:
α) κάπου στη μέση του παραπάνω λαβυρίνθου η σύγχυση την καταβάλλει και αρχίζει να ανοιγοκλείνει υστερικά την πόρτα ουρλιάζοντας και καταλήγοντας στο πάτωμα με νευρικό κλονισμό· την ξυπνάς με σφαλιάρες και κρύο νερό, την ηρεμείς με ένα χαμομήλι και καταλήγετε στο κρεββάτι.
β) πριν αρχίσει καν να προσπαθεί, αντικρύζει την κλειδαριά κι αναλογίζεται τις πιθανότητες ο επόμενος σύντροφος να αντέχει τις υστερίες της, να την ακούει με την ίδια προσοχή και να αδιαφορεί για τις ανεπαίσθητες σωματικές της ιδιαιτερότητες· γυρνάει, σε αγκαλιάζει και καταλήγετε στο κρεββάτι.
γ) είναι αποφασισμένη, ήδη γέρνει από τη μία πλευρά του τεντωμένου σχοινιού στο οποίο βάδιζε τον τελευταίο μήνα, θα λύσει το γρίφο, θα βγει έξω και δεν θα σε ξαναδεί· χρειάζεται όμως ένα μικρό άγγιγμα ώστε η ταραγμένη της φύση που ακροβατεί να γύρει από την αντίθετη πλευρά· έχεις όλον τον καιρό για να αποφασίσεις πού θα κάνεις αυτό το άγγιγμα. Στο μεσοδιάστημα, ανάλογα με το μέγεθος της σύγχυσης και της κλειδαριάς, μπορείς να θαυμάσεις τα οπίσθια χαρίσματά της (πλάτη, πόδια και το άλλο που σκέφτηκες) σε πλήρη ένταση, να σχεδιάσεις προσεκτικά την επόμενή σου κίνηση, να ελέγξεις ότι η αναπνοή σου δεν έχει αποξηραθεί από την τρίωρη απνευστί κουβέντα, να κάνεις ένα ξύρισμα ή ένα μπάνιο ή να τελειώσεις εκείνο το βιβλίο που άφησες όταν ήρθε «για να μιλήσετε». Και φυσικά να καταλήξετε στο κρεββάτι.
Το φετιχιστικό αυτό και εκ του αποτελέσματος άκρως ερωτικό προϊόν ασφαλείας κατασκευάζεται από το στούντιο σχεδιαστών Art. Lebedev από τιτάνιο και αντέχει σε δυνάμεις μέχρι 700 λίβρες (ήτοι 317,5 και κάτι ψιλά κιλά). Οπότε, εκτός κι αν τα έχετε με επαγγελματία σωματικής διάπλασης που παίρνει κινέζικα, το κρεββάτι το έχετε σίγουρο. Με την αγορά δε δύο εξ αυτών παίρνετε δώρο την ετήσια προμήθεια σε προφυλακτικά.
...
Αποφάσισα να γράψω ένα μυθιστόρημα. Αισθάνθηκα την απατηλή ανάγκη να εκφράσω κάτι απ’ τη δυστυχία που ένιωσα σε σχέση με τη Λουίζα· κι εδώ είναι πια ολοφάνερη η ανικανότητά μου να εκπληρώσω τις προθέσεις μου, μιας και θά ‘πρεπε να έχω καταλάβει απ’ την ανάλυση του Ντιντερό για την υποκριτική πως μπορείς να γράψεις καλά μονάχα για κάτι που δεν σημαίνει τίποτε για σένα· ότι την «έκφραση» καλύτερα να την αφήνουμε για τους ερασιτέχνες ή για τις σχολές δημιουργικού γραψίματος. Παρόλ’ αυτά άρχισα να γράφω αυτό που τελικά θα με έκανε να συστήσω τον εαυτό μου ως «συγγραφέα», την ώρα που οι πρωκτικές εξερευνήσεις ενός γαστρεντερολόγου εγκαινίαζαν την καριέρα μου ως ετοιμοθάνατου.
