παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Δημοσιεύματα σχετικά με ‘ρυθμός’

Αδέξιες μα αξιόλογες

04η 12ου του σωτηρίου έτους 2017 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

Εκείνος με τη σειρά του, έφερε στην Οξφόρδη μια συλλογή από δίσκους που ήθελε να την κάνει να τους αγαπήσει. Κάθισε εντελώς ακίνητη και άκουσε υπομονετικά, με κλειστά μάτια και υπερβολική συγκέντρωση, τον Τσακ Μπέρι. Εκείνος πίστευε ότι δεν θα της άρεσε το «Roll over Beethoven», μα εκείνη το βρήκε ξεκαρδιστικό. Της έπαιξε τις «αδέξιες μα αξιόλογες» διασκευές των τραγουδιών του Τσακ Μπέρι από τους Μπιτλς και τους Ρόλινγκ Στόουνς. Προσπάθησε να πει κάτι επαινετικό για όλα, μα χρησιμοποιούσε λέξεις όπως ζωηρό, εύθυμο ή εγκάρδιο, και ο Έντουαρντ κατάλαβε ότι προσπαθούσε απλώς να φανεί ευγενική. Όταν της είπε ότι δεν «έπιανε» πραγματικά το ροκ εντ ρολ, κι ότι δεν υπήρχε λόγος να συνεχίσει να προσπαθεί, παραδέχτηκε ότι αυτό που δεν άντεχε ήταν τα ντραμς. Όταν οι μελωδίες ήταν τόσο στοιχειώδεις, κυρίως σε απλό ρυθμό τεσσάρων τετάρτων, προς τι αυτός ο ανηλεής πάταγος, κρότος και ορυμαγδός προκειμένου να κρατηθεί το τέμπο; Ποιος ήταν ο λόγος, τη στιγμή που υπήρχε ήδη μια ρυθμική κιθάρα και συχνά πιάνο; Εάν οι μουσικοί είχαν ανάγκη να ακούν το ρυθμό, γιατί δεν έπαιρναν ένα μετρονόμο; Τι θα γινόταν εάν το Κουαρτέτο Ένισμορ έπαιρνε έναν ντράμερ; Τη φίλησε και της είπε ότι πρέπει να ήταν το πιο παρωχυμένο άτομο σε ολόκληρο το δυτικό πολιτισμό.
«Όμως μ’ αγαπάς», του είπε.
«Γι’ αυτό σ’ αγαπώ».

του Ίαν ΜακΓιούαν από το Στην Ακτή· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

...

Κατάλληλη

04η 18ου του σωτηρίου έτους 2010 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

Είναι ακόμα στο κρεβάτι να μελετά πάνω στον τοίχο τις διαδρομές που κάνουν οι ακτίνες του ήλιου καθώς φιλτράρονται από το τζάμι, όταν χτυπάει το τηλέφωνο. Είναι εκείνος και δεν το πιστεύει ότι της τηλεφωνεί τόσο νωρίς, μόλις είκοσι τέσσερις ώρες από την τελευταία τους συνάντηση. Είναι βιαστικός και κόβει τις λέξεις του με έναν τρόπο που επιτρέπει να διακρίνει ότι είναι αγχωμένος. Αναμφίβολα, είναι εξαιτίας του πουλόβερ. Η Ανζ δε θα πρέπει να εκτίμησε το γεγονός ότι ένα κομμάτι πλαστικό έχει μείνει κρεμασμένο στο πλεκτό, και τώρα εκείνος θα τη διατάξει να βρει έναν τρόπο να βγάλει αυτό το γαμημένο αντικλεπτικό. Θα πρέπει να βασανίστηκε ήδη όλο το πρωινό υπό τη διεύθυνση των πυρετωδών διαταγών της Ανζ. Όχι, δεν κοιμάμαι. Σε παίρνω για χτες βράδυ. Έχει την εντύπωση ότι νιώθει άσχημα, κι αυτό την κάνει να νιώσει άσχημα κι εκείνη. Θα μπορούσε να του ομολογήσει την κλοπή που έκανε με γυμνά χέρια στο Προμό, αλλά φοβάται την εντύπωση που θα του προκαλούσε η αποκάλυψη αυτού του αυθόρμητου εγκλήματος. Είναι γι’ αυτά που κάθισες και είπες. Λέει ότι οι φίλοι του πίστεψαν όλοι πως είναι στ’ αλήθεια πόρνη. Δεν πρέπει να τους πείραξε που γνώρισαν μια πόρνη. Νομίζεις ότι έκανες εξυπνάδα; Του φαίνεται περίεργο να λέει κανείς ψευτιές έτσι στα καλά καθούμενα. Αυτό είναι το παράδοξο του ψέματος. Ο καθένας είναι έτοιμος να το δεχτεί όσο ενσωματώνεται στην πραγματικότητα, αλλά από τη στιγμή που το εντοπίζει το θεωρεί κάτι σαν προσωπική προσβολή. Γιατί να χρειάζονται πάντα περίπλοκοι λόγοι για να πει κανείς ψέματα; Η αλήθεια, αυτή η διαρκής ενατένιση της αβύσσου, δεν έχει τίποτα το θελκτικό. Απόδειξη ότι πάντα κρύβει κανείς κάποιο κομμάτι της. Το ψέμα τουλάχιστον έχει το καλό ότι είναι πάντα ολόκληρο και πολύ πιο λογικό από το αντίθετό του. Προφανώς είχε καταφέρει να αποθαρρύνει τον τύπο που είχε βάλει υποψηφιότητα για τη θέση του γκόμενού της. Αυτοί είναι που με πίστεψαν, θα πρέπει να έχω φάτσα κατάλληλη για τη δουλειά. Από την ήχο της αναπνοής του στο ακουστικό νιώθει ότι λίγο χαλάρωσε. Κι αυτή η αλλαγή διάθεσης τη βεβαιώνει πως κατάλαβε. Η καρδιά της γυρίζει στον τόπο της, κάτι συρρικνώνεται και μεγαλώνει ταυτόχρονα μέσα στο στήθος της. Δε μιλά κανείς τους. Περιμένει να της πει εκείνος τις συνηθισμένες λέξεις, αυτές που θα την περιορίσουν σε μια ξεκάθαρη κατηγορία: της φίλης. Αλλά αυτήν τη φορά η σιωπή δεν φτάνει να τον ωθήσει να προφέρει τη σειρά από τις συνηθισμένες του φράσεις, τις σχηματισμένες. Σωπαίνουν σαν να θέλουν να μετρήσουν την αλλαγή που λαμβάνει χώρα. Και με αυτήν τη διακοπή του μηχανικού ρυθμού των λεκτικών ανταλλαγών τους έχει το συναίσθημα ότι πλησιάζονται για πρώτη φορά. Για πρώτη φορά, το νιώθει, η ιδέα μιας σχέσης μαζί της του διαπερνά το νου. Τέλος λέει, με φωνάζει η Ανζ, πρέπει να πάω.

της Céline Curiol, από τη Φωνή χωρίς ήχο· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ποταμός.

...

Έξι ερωτικά αποσπάσματα

09η 03ου του σωτηρίου έτους 2008 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

Κάτι που θεωρείται αυτονόητο στην εξοχή, η σιγαλιά της νύχτας, παραμένει θαύμα για τις πόλεις. Όποιος φεύγει απ’ την πόλη για να πάει στο εξοχικό του σπίτι, στον τόπο όπου γεννήθηκε, και στέκεται το πρώτο βράδυ στο παράθυρο ή μένει ξαπλωμένος στο κρεβάτι, αισθάνεται τη σιγαλιά να τον τυλίγει σαν δώρο της πατρίδας του, σαν βάλσαμο. Νιώθει πως βρίσκεται κοντά στην πηγή της υγείας και της γνησιότητας. Η αιωνιότητα φυσάει πάνω του σαν απαλό αεράκι.
Η σιωπή αυτή δεν είναι απόλυτη, είναι γεμάτη ήχους, σκοτεινούς, υπόκωφους, μυστικούς ήχους της νύχτας, ενώ στην πόλη οι ήχοι της νύχτας δεν διαφέρουν σχεδόν καθόλου από εκείνους που ακούγονται τη μέρα. Στην εξοχή οι ήχοι της νύχτας είναι το τραγούδι των βατράχων, η μελωδία του ανέμου στα φυλλώματα των δέντρων, το νερό που κυλάει στο ποτάμι, ένα νυχτοπούλι ή κάποια νυχτερίδα που πετάει. Κι αν καμιά φορά τύχει να περάσει κάποια αργοπορημένη άμαξα και στις αυλές αρχίσουν να γαβγίζουν τα σκυλιά, οι ήχοι αυτοί είναι ασπασμοί της ζωής, πάντα καλόδεχτοι, που σβήνουν αργά και μεγαλόπρεπα στην απεραντοσύνη του διαστήματος.

(more…)

...