παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Δημοσιεύματα σχετικά με ‘θάνατος’

Η αντιγραφή

11η 26ου του σωτηρίου έτους 2015 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

Στερέωσα την ομπρέλλα όρθια και σκούπισα τα πόδια μου καλά στο χαλάκι. Παρόλα αυτά τα ένιωσα να γλιστράνε ελαφρά στο ξύλινο πάτωμα, όταν έκλεισα την πόρτα πίσω μου.
Άναψα το φως, γιατί δεν είχε καν ξημερώσει καλά-καλά. Το γραφείο φωτίστηκε σαν να ήταν απόγευμα, αλλά χωρίς επισκέπτες στον καναπέ να περιμένουν. Σαν ένα απόγευμα, περασμένη η ώρα, κάποια Παρασκευή του Ιούλη ας πούμε. Αλλά ήταν Κυριακή, σε λίγες μέρες Χριστούγεννα και πελάτες δεν θα ξανάμπαιναν.
Άναψα τον υπολογιστή και περιμένοντας να ξεκινήσει έριξα μια ματιά στα κάδρα στον τοίχο. Ανάμεσά τους και το πιστοποιητικό θανάτου. Έξι χρόνια τώρα δεν κίνησε σε κανέναν την περιέργεια. Από όσους μπήκαν κανείς δεν ρώτησε, γιατί κανείς δεν το πρόσεξε. Θα μπορούσε να είναι άλλο ένα πτυχίο, μια άδεια ή μια διάκριση. Ο σκληρός δίσκος του υπολογιστή αντήχησε στο άδειο γραφείο με το χαρακτηριστικό του, γρήγορο χρουτς χρουτς και η οθόνη έριξε ένα επιπλέον φως στον πίσω τοίχο. Ξεκρέμασα το πιστοποιητικό, το έβγαλα από την κορνίζα και το ακούμπησα στο γραφείο, πάνω στο ειδοποιητήριο της κατάσχεσης. (more…)

...

Ξύλινα σκαλοπάτια

08η 31ου του σωτηρίου έτους 2015 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

Έκανε κρύο στην αυλή της φυλακής. Οι νιφάδες του χιονιού έπεφταν μέσα στην απόλυτη άπνοια σαν χιλιάδες αλπινιστές αλεξιπτωτιστές που έπαιρναν μέρος σε μια τεράστια εισβολή στη Σοβιετική Ένωση από τον αέρα. Κάλυψαν σιωπηλά τις κρεμάλες και μετέτρεψαν το απλό γκρίζο γεωμετρικό σχήμα τους σε κάτι σχεδόν καλοκάγαθο, σαν λευκό μάλλινο ύφασμα στη χριστουγεννιάτικη φάτνη μιας ήσυχης επαρχιακής εκκλησίας ή μια στρώση σαντιγί σε μια τούρτα μπλακ φόρεστ. Οι δυο θηλιές που κρέμονταν από το παγωμένο σαν ζαχαρωτό δοκάρι θα μπορούσαν να είναι διακοσμητικό στοιχείο ενώ, από κάτω, τα λίγα ξύλινα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στο θάνατο έμοιαζαν να έχουν φτιαχτεί πονόψυχα για ένα παιδάκι που δεν έφτανε να πλύνει τα χέρια του στο νιπτήρα.
Παρά το γεγονός που επρόκειτο να ακολουθήσει, ήταν δύσκολο να μη σκεφτείς τα παιδιά. Η φυλακή ήταν τριγυρισμένη από ρωσικά σχολεία ―ένα στη Φελντ, ένα στην Κίεβ και ένα στην Κράσνι Στράσε― και όπως πάρκαρα το αμάξι απέξω τα παιδιά έπαιζαν χιονοπόλεμο και τα γέλια τους γέμιζαν τον παγωμένο αέρα σαν φωνές αποδημητικών πουλιών. Στους δύο που περίμεναν να εκτελεστούν θα πρέπει να προκάλεσε επώδυνες αναμνήσεις πιο ευτυχισμένων στιγμών. Ακόμη και εγώ το βρήκα καταθλιπτικό και μου θύμισε τον άνθρωπο που ήμουν κάποτε και δεν θα γινόμουν ποτέ ξανά.

του Philip Kerr από τον Άνθρωπο χωρίς ανάσα· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

...

Ο Χριστός, ο θάνατος κι η απόγνωση

03η 27ου του σωτηρίου έτους 2011 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

Ήταν αναγκασμένοι να κείτονται σιωπηλοί στο κρεβάτι τους, υποταγμένοι στους σωματικούς πόνους, που τους κατασπάραζαν ζωντανούς. Και για να χλευάσει, θαρρείς, τα πάθη τους, για να τους θυμίζει αδιάκοπα την αδυναμία τους, κρεμόταν στην κάτω άκρη κάθε κρεβατιού ο ετοιμοθάνατος Χριστός πάνω σ’ έναν πελώριο λευκό σταυρό μπροστά από έναν σκοτεινιασμένο ουρανό. Ο φτωχός Χριστός, αυτός που είχε σηκώσει θλιμμένα τους ώμους, όταν οι Ιουδαίοι του ζήτησαν να κάνει το θαύμα του: «Ει υιός ει του Θεού, κατάβηθι από του σταυρού». Και από τα τσακισμένα του μάτια, που είχαν αντικρίσει αμέτρητους αρρώστους πάνω σε όλα αυτά τα κρεβάτια, από το στόμα του, που, παραμορφωμένο από τον πόνο, είχε εισπνεύσει αναρίθμητες φορές το άρωμα των φριχτών πληγών, από τον κάθε πόρο αυτού του σταυρωμένου ληστή, ανάβλυζε μια νοσηρή εξάντληση, βουτώντας στο σκοτάδι τις ψυχές των αρρώστων και πνίγοντας όλα όσα δεν είχαν αποτελειώσει ακόμη ο θάνατος και η απόγνωση.

του Georg Heym από τον Ιωνάθαν (αφήγημα στο βιβλίο Ο Κλέφτης: Επτά αφηγήματα)· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νεφέλη

...

Ο θάνατος του Στάλιν

04η 13ου του σωτηρίου έτους 2008 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

Μάρτιος 1953. Ο Στάλιν είναι νεκρός. Το ξέρουμε από την προηγούμενη το βράδυ. Η θλίψη στο οικοτροφείο είναι υποχρεωτική. Πλαγιάζουμε χωρίς να μιλάμε. Το πρωί ρωτάμε:
― Έχουμε σχολείο σήμερα;
Η επιτηρήτρια λέει:
― Ναι. Θα πάτε στο σχολείο όπως συνήθως. Αλλά δεν θα τραγουδάτε.
Πηγαίνουμε στο σχολείο όπως συνήθως, στοιχισμένες, χωρίς να τραγουδάμε. Στα κτήρια κυματίζουν σημαίες κόκκινες και σημαίες μαύρες.
Ο καθηγητής μας μάς περιμένει. Λέει:
― Στις ένδεκα θα χτυπήσει το κουδούνι του σχολείου. Θα σηκωθείτε και θα κρατήσετε ενός λεπτού σιγή. Εν τω μεταξύ θα γράψετε μια έκθεση με θέμα: «Ο θάνατος του Στάλιν». Σ’ αυτήν την έκθεση θα γράψετε όλα όσα ο σύντροφος Στάλιν ήταν για σάς. Πατέρας πρώτα κι έπειτα φάρος τηλαυγής.
Μια από τις μαθήτριες ξεσπάει σε λυγμούς.
― Συγκρατηθείτε, δεσποινίς. Είναι για όλους μας μια υπέρμετρη δοκιμασία. Ας προσπαθήσουμε όμως να δαμάσουμε την οδύνη μας. Οι εκθέσεις σας δεν θα βαθμολογηθούν, δεδομένου ότι βρίσκεστε υπό το κράτος του κλονισμού.
Ο καθηγητής πηγαίνει πάνω-κάτω στην τάξη, με τα χέρια πίσω στην πλάτη.
Χτυπά ένα κουδούνι, σηκωνόμαστε. Ο καθηγητής κοιτάζει το ρολόι του. Περιμένουμε. Έπρεπε να σφυρίξουν επίσης και οι σειρήνες της πόλης. Ένα κορίτσι, δίπλα στο παράθυρο, κοιτάζει στον δρόμο και λέει:
― Ήταν το κουδούνι του σκουπιδιάρη.
Ξανακαθόμαστε στα θρανία, και μάς πιάνει ένα νευρικό γέλιο.
Αμέσως μετά χτυπά το κουδούνι του σχολείου και οι σειρήνες σφυρίζουν, σηκωνόμαστε πάλι, αλλά εξαιτίας του σκουπιδιάρη εξακολουθούμε να γελάμε. Μένουμε έτσι όρθιες για ένα ολόκληρο λεπτό, ενώ όλες τρανταζόμαστε από ένα σιωπηλό γέλιο, ο καθηγητής γελάει επίσης.

της Agota Kristof από το Η Αναλφάβητη· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα.

...