παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Δημοσιεύματα σχετικά με ‘αίμα’

Μόλις φτάσαμε.

08η 07ου του σωτηρίου έτους 2015 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

«Πάω να ετοιμάσω το δωμάτιο της μικρής» σου φωνάζω και ανεβαίνω πάνω.
Ανοίγω τα παράθυρα να μπει λίγος αέρας και το φως του φεγγαριού του Σεπτέμβρη και νιώθω την κλεισούρα να διαλύεται. Όταν ανοίγω και τη σκαλιστή ντουλάπα, η μυρωδιά προσπαθεί να παλέψει με ελαφρώς αλλαγμένη μορφή, αλλά δεν τα καταφέρνει.
Ξεσκεπάζω το κρεβάτι και παίρνω να διπλώνω το σκέπασμα, όταν παρατηρώ την κηλίδα του αίματος στο στρώμα, σε ένα κόκκινο τόσο σκούρο που πήγαινε για μαύρο. Από τα σεντόνια είχε φύγει με τα πλυσίματα, αλλά στο στρώμα παρέμενε.

Έντεκα χρόνια πριν, τον Αύγουστο, μια νύχτα λίγα βράδια μετά το μπλε φεγγάρι, καθόμουν και την άκουγα στο τηλέφωνο να μου λέει πως δεν αντέχει άλλο, πως δεν είναι πια ο εαυτός της και πως θέλει να μείνει μόνη της για να τον ξαναβρεί. Όλην αυτήν την ώρα την άκουγα σιωπηλός και έκοβα με τα δόντια μου κομμάτια πέτσα από το νύχι του δεξιού μου δείκτη. Όταν μου είπε ότι αυτό θα μου έκανε καλό κι ας μην το καταλάβαινα τότε, θύμωσα κι έσφιξα τα δόντια και για να μην της φωνάξω τράβηξα με δύναμη την παρανυχίδα. Αυτή βγήκε μέχρι πιο πάνω από την πρώτη κλείδωση κι άρχισε να στάζει αίμα, αλλά εγώ συνέχισα να ακούω. Ο πόνος με είχε ξεθυμάνει, δέχτηκα όσα μου είπε, συμφώνησα, της ευχήθηκα καληνύχτα κι έκλεισα το τηλέφωνο.
Το σεντόνι είχε ποτίσει σε εκείνο το σημείο και το αίμα πέρασε στο στρώμα. Το έπλυνα την επόμενη μέρα στο χέρι, έτριψα και το στρώμα δυνατά σε εκείνο το σημείο με ένα πανί με χλωρίνη ακούγοντας Μπιλλ Έβανς κι έπειτα έφυγα για τη θάλασσα.

Το ξεθωριασμένο σεντόνι πάει από κάτω. Βάζω τη μαξιλαροθήκη με τα κίτρινα λουλούδια που της αρέσει και αρέσει και σε σένα. Στρώνω από πάνω το παιδικό μου σεντόνι και διπλώνω στο πλάι την πικεδένια κουβέρτα, μήπως κρυώνει τη νύχτα η μικρή. Είναι Σεπτέμβρης και δεν είναι καιρός για απροσεξίες. Τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς, έχουν αλλάξει. Τώρα είσαι εσύ.

Σ’ ακούω να τακτοποιείς τις τσάντες στην κουζίνα και σου φωνάζω από πάνω «Ξύπνησέ την να πλύνει τα δόντια της, για να τη βάλω στο κρεβάτι». Στο αυτοκίνητο μάς είπε ότι ένα της δόντι άρχισε να κουνιέται σήμερα κι εγώ της είπα ότι τέλειωσαν τα ψέματα κι ότι έπρεπε να παίρνει πια στα σοβαρά τη στοματική υγιεινή. Όπως και μερικά άλλα ζητήματα, σκεφτόμουν από μέσα μου, όσο εσύ χαμογελούσες με τον τρόπο που της μίλαγα.

...

Charlie, είναι η θρησκεία το όπιο των ηλιθίων;

01η 09ου του σωτηρίου έτους 2015 · Στην κατηγορία ετεροφωνίες

charlie1

Κάποιοι πίστεψαν πως μπορούν να εξευμενίσουν τον άνθρωπο. Κάποιοι πίστεψαν πως μπορούν να αναδείξουν την γύμνια της θρησκείας όπως εξασκείται πάνω στους πειθήνιους πιστούς. Κάποιοι πίστεψαν πως μπορούν να κάνουν τον κόσμο να γελάσει αναδεικνύοντας τα στραβά του κόσμου. Κάποιοι πίστεψαν πως είναι καλύτερο να πεθάνεις όρθιος παρά να ζεις γονατιστός. Κάποιοι πίστεψαν πως η βία δεν αντιμετωπίζεται με βία και δέχθηκαν τη βία. Και είδαν το αίμα τους να κυλά. Είχαν δίκιο. Δεν πέθαναν ποτέ.

Γιατί έζησαν για να εργάζονται για τον άνθρωπο. Έζησαν να εργάζονται για εκείνον που τους σκότωσε. Για να μην σκοτώσουν και τα παιδιά του φονιά τους. Για να σώσουν μια γενιά ή να φτιάξουν μια μερίδα που θα αντισταθεί στη μισαλλοδοξία. Τους λες και αυτόχειρες ενός ματαιωμένου ιδεολογικά κόσμου. Τους λες ρομαντικούς και Ήρωες, Δονκιχώτιδες του σήμερα. Μα πάντα υπήρχε ένας Δον Κιχώτης, διαφορετικά δεν θα τον είχε εμπνευστεί ο Θερβάντες.

(more…)

...

μόνος

07η 07ου του σωτηρίου έτους 2008 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

λίγο από το αίμα σου

Πριν από λίγο, ενώ έπεφτε η νύχτα ―2 Ιανουαρίου 1968―, στάθηκα όρθιος μπροστά στο παράθυρο και, κοιτώντας έξω, έκλαψα. Είμαι ένας μοναχικός άνθρωπος που δεν περιμένει τίποτα από τον εξωτερικό κόσμο: όλα συμβαίνουν μέσα μου· ό,τι αλλάζει, αλλάζει μέσα μου. Συχνά με φαντάζομαι όρθιο σε μια έρημη αποβάθρα, σαν έναν ταξιδιώτη που έφτασε στην πόλη έχοντας χάσει το μνημονικό του: κι όμως είμαι γεμάτος από αναμνήσεις ευωδιάς και μουσικής, αναμνήσεις προσδοκίας και πόνου· και μόνος. (Λύντια, νομίζεις πως εσύ είσαι η αιτία; Τι αυταρέσκεια!) Καμιά φορά φοβάμαι ότι θα καταντήσω σαν τον Μπέντοκ Σκοτ, τον δούκα του Πόρτλαντ, που, μόλις κληρονόμησε το αββαείο Γουέλμπεκ στο Νότινγκχαμσάιρ, βάλθηκε να χτίζει μια υπόγεια σήραγγα μέσα στην οποία πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Δεν μένω σε υπόγεια σήραγγα: μένω σε μια έπαυλη από ουαλική πέτρα δίπλα στο γήπεδο του κρίκετ, στο Σαιντ Τζον’ς Γουντ· σ’ ένα σπίτι που μπορεί να φιλοξενήσει σαράντα άτομα, αλλά που δεν φιλοξενεί κανέναν. Και ο Μπέντοκ Σκοτ διέθετε χώρο για φιλοξενία ―στο κάστρο του η αίθουσα μπιλιάρδου χωρούσε μια ντουζίνα τραπέζια―, όμως δεν φιλοξενούσε ποτέ κανέναν.

της Σώτης Τριανταφύλλου από το λίγο από το αίμα σου· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

...