Ο σκατοδημοσιογράφος

Το βασικό στοιχείο στη συλλογιστική μου είναι ότι ο κακός δημοσιογράφος δεν μεταδίδει μια είδηση αλλά την αναπαράγει με δικό του τρόπο, ώστε η πλειοψηφία του κοινού να κατανοήσει συγκεκριμένο νόημα σύμφωνα με τις ανάγκες τις δικές του ή του αφεντικού του. Υπάρχουν άνθρωποι (άρχισε από αριστερά και πήγαινε…) που πιστεύουν ότι αυτή η πρακτική […]

Από τη Νυρεμβέργη στη Νυρεμβέργη

Μάλλον επειδή δεν μού αρέσει να με υπηρετούν, δεν κατανόησα ποτέ πλήρως την έννοια του σερβιτόρου. Από όταν ήμουν μικρός θεωρώ πιο λογικό σε ένα εστιατόριο να παραλάβω το φαγητό που μού μαγείρεψαν από τα χέρια του μάγειρα παρά από κάποιον άνθρωπο που πηγαινοέρχεται κουβαλώντας άδεια και γεμάτα πιάτα χωρίς να κάνει τίποτα το δημιουργικότερο […]

We don’t need no water / let the motherfucker burn!

Οδηγίες συμμετοχής στο παρόν εθνικό πένθος (για τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν διαφορετικές οδηγίες εν ευθέτω χρόνω): Αν είστε πολιτικός της κυβερνούσας κομματικής παράταξης ράψτε το και κάντε την πάπια. Αν είστε πολιτικός των υπολοίπων παρατάξεων προσπαθείστε να εκμεταλλευτείτε το γεγονός υπέρ σας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: βγείτε στην τηλεόραση και κατηγορείστε την κυβέρνηση, μιλήστε […]

Σβιννν…!

Αν και όχι ορθά, την έννοια του τυχαίου την ανακάλυψα πρώτη φορά με ένα τραγούδι του Σαββόπουλου (το οποίο αυτή τη στιγμή λησμονώ) και στο οποίο ο καλλιτέχνης έλεγε «Και καθώς άλλαζα βρακί, μού ήρθε αυτός ο στίχος». Βρισκόμενος λοιπόν στη σελίδα του Gmail (γκλιν γκλιν γκλιν, ο ήχος απ’ τα κέρματα για τη διαφήμιση) […]

Τα δύο δάχτυλα ενός ποδιού

Μια ένδειξη συντηρητισμού για μένα είναι η ερώτηση “Από πού είσαι;” και πολύ περισσότερο όταν τίθεται στα αρχικά στάδια της γνωριμίας με κάποιο πρόσωπο. Θέλοντας να αποφύγω την κουβέντα, απαντούσα “Από πουθενά”, αλλά μετά από προσωπική έρευνα διαπίστωσα πως τότε οι άνθρωποι ρωτούσαν ακόμη περισσότερα. Οπότε υιοθέτησα την απάντηση “Από την Αθήνα”. Όταν έχω διάθεση […]