Αστεράκι

Υπάρχει ψηλά ένα αστέρι, το πιο λαμπερό τ’ ουρανού· Μαζί του μιλάω και παίζω αν θέλω τα βράδια. Αν νιώθω μονάχος το ξέρει κι ανοίγει τις πόρτες του νου. Γλυκά με χαϊδεύει με φως και μου δείχνει σημάδια. Καληνύχτα αστέρι, να μου γνέφεις πού πας, να ‘σαι πάντα ψηλά, φωτεινό κι από ‘κεί να με […]

Μεθώντας με τον πόνο

Ξέρω πως είναι κάτι που πολλοί άνθρωποι αποφεύγουν να μιλήσουν για αυτό ή ακόμα και το αρνούνται, επειδή φοβούνται τυχόν κατηγορίες και χλευασμούς. Δεν θα μιλήσω για αυτούς, θα μιλήσω για μένα. Υπάρχουν μερικών ειδών πόνοι που, όταν συμβαίνουν, δεν σου αφήνουν το απευκτέο και ανεπιθύμητο αίσθημα που σου αφήνουν οι λοιποί πόνοι. Δεν έχω […]

Οι τράγοι

Μια σχολή σαν τη νομική δεν είναι για μένα. Το σίγουρο είναι ότι δεν κάνω για δικηγόρος, πόσο μάλλον για δικαστής. Κι αυτό γιατί είναι κάμποσα ζητήματα στα οποία μού στρίβει και μού είναι αδύνατον να σκεφτώ λογικά. Για παράδειγμα, σεξουαλική κακοποίηση (πραγματικού) ανηλίκου. Αν μπορούσα να συνηγορήσω κάπως ώστε ο ένοχος να κρεμαστεί από […]

ctrl+alt+del

Μ’ αρέσουν τα κόμικς κι αυτός πρέπει να ήταν ο πιο ηλίθιος τρόπος να αρχίσει ένα δημοσίευμα. Σπανίως όμως απολαμβάνω, προτιμώ και εν τέλει αγοράζω ένα κόμικ. Για να το κάνω αυτό χρειάζεται να ταυτιστώ με κάποιον από τους χαρακτήρες ή γενικότερα να βρω εκεί μέσα ένα κομμάτι από τη δική μου μίζερη ζωή. Σήμερα […]

Μουστάκια στο Λεβερκούζεν

Ένα από τα τρία μεγάλα ερωτήματα που δεν έχω ακόμα καταφέρει να απαντήσω σχετίζεται με την μεγαλύτερη μορφή στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, τον Φοίβο. Ο Φοίβος είναι για την μουσική ότι ήταν ο Γιάννης Ιωαννίδης για το ελληνικό μπάσκετ τις δεκαετίες 80-90. Είναι ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα, the man, the nigga, και δεν […]