παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

1. Αφήστε το φωτοαντιγραφικό μηχάνημα ρυθμισμένο στη 200% σμίκρυνση, τέρμα ένταση μαύρου, ορίστε να τυπώνει σε χοντρό χαρτί 99 αντίγραφα. Έπειτα κλειδώστε τις ρυθμίσεις με κωδικό.

2. Ρυθμίζετε το tint στις τηλεοράσεις που χρησιμοποείτε, ώστε οι άνθρωποι να φαίνονται πράσινοι και επιμένετε πως έτσι δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό.

3. Επαναλαμβάνετε πολλές φορές μέσα σε μια κουβέντα με τρομοκρατημένο ύφος την ερώτηση: «ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΣ ΑΥΤΟ;». Στην αντερώτηση «Ποιο;» απαντάτε ήρεμα: «Ξέχνα το, πάει τώρα…».

4. Αγοράστε μια μεγάλη ποσότητα από ριγέ πορτοκαλί-λευκούς κώνους και τοποθετήστε τους έτσι, ώστε να κλείσετε όλες τις εξόδους και τις εισόδους σε μια πλατεία, αφήνοντας μόνο μία.

(more…)

Τι σημασία έχει αν τα δέκα καλύτερα βιβλία της χρονιάς που πέρασε γράφτηκαν στο πόδι για να πουλήσουν ή είναι γεμάτα από ασυνταξίες και ορθογραφικά λάθη; Τι σημασία έχει αν μοναχά ένα από τα δέκα καλύτερα gadget του 2007 θα σε κάνει να βγάλεις έκτο δάχτυλο στο δεξί χέρι και ένα έξτρα αυτί στο κούτελο; Τι σημασία έχει αν τα δέκα πιο hot μέρη που άνοιξαν φέτος θα έχουν κλείσει την ίδια μέρα του επόμενου χρόνου; Τι σημασία έχει αν οι δέκα ωραιότερες γυναίκες είναι ξανθές με τεχνητά ανορθωμένο στήθος και οι δέκα ωραιότεροι άνδρες πάσχουν από προβλήματα στύσης ή πρόωρη εκσπερμάτωση; Τι σημασία έχει αν τα δέκα πιο in στέκια της πόλης δεν φτιάχνουν τίποτα πολιτισμικά κατώτερο από καφέ φίλτρου με πιπερόριζα Μασσαλίας και δεν το χρεώνουν κάτω από δεκάρικο; Τι σημασία έχει αν οι δέκα καλύτεροι δίσκοι του περασμένου έτους είναι ένας σωρός από παραφωνίες και φαλτσαρίσματα, ενώ από μουσική αξία είναι υποδεέστερα ενός φτερνίσματος; Τι σημασία έχει αν αντί για τα δέκα διασημότερα κοκταίηλ θα απολάμβανες με δύο φορές περισσότερη ευχαρίστηση ένα δροσιστικό ποτήρι νερό από κάποιον υπερχειλισμένο υπόνομο;

Τέτοιες λίστες προϊόντων και υπηρεσιών είναι από τα ευκολότερα και προσφιλέστερα θέματα των μέσων μαζικής ενόχλησης τις άγιες αυτές μέρες του καταναλωτισμού: καλύπτουν τα κενά των (αναντικατάστατων) δημοσιογράφων που ξεκουράζουν μετ’ αποδοχών το πνεύμα τους στην Αράχωβα και στο Μαρόκο και ταυτόχρονα λειτουργούν αφενός ως επιβράβευση για όσους υπήρξαν οι πλέον πιστοί και ηλίθιοι καταναλωτές και αφετέρου ως επίπληξη για όσους δεν υπήρξαν. Το τελευταίο φέρνει πικρία και απογοήτευση και αυτές με τη σειρά τους οδηγούν στην κλασική απόφαση-σταθμό «Το Χ θα είναι καλύτερο από το Χ-1» (όπου Χ ο αριθμός της νέας χρονιάς), που μεταφράζεται σε περισσότερη δουλειά, περισσότερα χρήματα, περισσότερα προϊόντα να αγοράσεις, λιγότερο χρόνο για να τα χρησιμοποιήσεις και λιγότερους ανθρώπους για να τα μοιραστείς. Αν είναι έτσι, προτίμησε να αγοράσεις ένα τσεκούρι και να αυτοαποκεφαλιστείς: το κέρδος για την ανθρωπότητα και για σένα θα είναι πολλαπλάσιο.

Αν δεν είναι έτσι και ψάχνεις υλικό για τις δικές σου λίστες της χρονιάς που πέρασε, το παυσίφωνο μοιράζεται μαζί σου το ψυχικά διαταραγμένο top δέκα του:

10. Οι δέκα πολιτικοί του 2007 που θέλω να σπρώξω από μπαλκόνι έβδομου ορόφου. (Στην εποχή της τηλεδημοκρατίας ο κάθε πολιτικός εμφανίζεται και εξαφανίζεται μέσα στον ίδιο μήνα)
9. Τα δέκα εννέα δώρα του 2007 που θέλω να κοπανήσω στο κεφάλι όσων μού τα αγόρασαν. (Δεν νομίζω βέβαια να μού έκαναν ποτέ τόσα δώρα)
8. Oι δέκα οκτώ άνθρωποι που γνώρισα το 2007 και θέλω να γαργαλήσω μέχρι θανάτου. (Αναφέρομαι πραγματικά στο γαργάλημα, το οποίο θεωρώ από τα πλέον επιτυχή βασανιστήρια)
7. Τα δέκα επτά τραγούδια που θέλω να ακούω κάθε φορά που έχω οργασμό. («Aυτό είναι μπουφές, η γυναίκα είναι αυτό που στέκεται δίπλα»)
6. Τα δέκα έξι sites που θέλω να χακάρω. (Ή να δω να χακάρονται that is)
5. Tα δέκα πέντε εκατομμύρια ευρώ που θέλω να αποκτήσω. (Μου αρκεί και ένα πάντως)
4. Οι δέκα τέσσερις άνθρωποι που θέλω να ξεχάσω. (Πουτ@να μνήμη)
3. Τα δέκα τρία σπίτια όπου θέλω να ζήσω. (Hint: είναι όλα στο Βερολίνο)
2. Tα δέκα δύο ζώα στα οποία θέλω για πλάκα να μετεμψυχωθώ. (Ένα απ’ αυτά είναι ο «Καθηγητής ΕΚΠΑ ο κοινός»)
1. Τα δέκα μέρη Το ένα και μοναδικό μέρος που θέλω να φιληθώ με τη γυναίκα της ζωής μου.

Για αρκετούς αυτές είναι οι καλύτερες μέρες του χρόνου. Αφήνω στην άκρη τον δέκατο τρίτο μισθό, τον υπερκαταναλωτισμό και το ξεκώλωμα στο φαγητό: τα Χριστούγεννα και το Πάσχα οι άνθρωποι χαίρονται επίσης που βρίσκονται μεταξύ τους. Για πέντε διάσπαρτες μέρες έως ―με λίγη τύχη― δυόμιση γεμάτες εβδομάδες, το πρόγραμμα είναι περίπου το ίδιο και περιλαμβάνει οικογενειακές συνεστιάσεις για φαγητό και συζητήσεις τύπου «πόσο μεγάλωσες, Κωστάκη» και «η Μαρία απέναντι παντρεύτηκε» και έπειτα συγκεντρώσεις με φίλους για ποτό, μουσική, χορό, ξεφάντωμα και λοιπές κραιπάλες.

Το δικό μου πρόβλημα είναι ότι αφενός η ευρύτερη οικογένειά μου είναι μιάμιση χούφτα μισητών και βαρετών ανθρώπων, με τους οποίους δεν αισθάνομαι την παραμικρή σύνδεση, εγγύτητα ή οικειότητα, και αφετέρου για λόγους που αγνοώ τα σχέδια των φίλων μου ή ακόμη και των φιλικά προσκείμενων σε μένα ανθρώπων για τις γιορτές ποτέ δεν φαίνεται να περιλαμβάνουν εμένα. Κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου αισθάνομαι συχνά πολύ καλύτερα, καθώς γνωρίζω ότι όλοι είναι μόνοι και αποξενωμένοι ο ένας απ’ τον άλλο ―και οι αρρωστημένες διασκεδάσεις των σαββατόβραδων εντείνουν παρά ακυρώνουν τους χαρακτηρισμούς αυτούς· οι γιορτές όμως είναι το τελευταίο προπύργιο της προνεωτερικότητας ενάντια στην αλλοτρίωση από το συνάνθρωπό σου, κάτι που εγώ προσωπικά έχω συνειδητοποιήσει από μωρό, αφού η πρώτη λέξη που είπα ποτέ ήταν το όνομά μου (που ακούστηκε σαν συμπερασματικός σύνδεσμος) και όχι η προσφώνηση κάποιου από τους γονείς μου.

Και το Πάσχα πάει στο διάολο: μπορείς να πας μια εκδρομή, να ξαμολυθείς στη φύση, να φωτογραφήσεις… τα Χριστούγεννα αν θες να βγεις πρέπει να ντυθείς σαν κρεμμύδι και η οποιαδήποτε βόλτα μετφράζεται σε κρύο, βροχή και λάσπη, δηλαδή σε τέσσερα πλυντήρια στο τέλος της ‘βδομάδας. Ακόμη, ίσως το σημαντικότερο, αξιωματικά δεχόμαστε το ότι είναι πολύ πιο εύκολο να κοροϊδεύεις κάποιον επειδή λυπάται για το θάνατο ενός άγνωστου παρά επειδή χαίρεται για τη γέννησή του.

Είμαι ένας όχι μοναχικός αλλά μόνος άνθρωπος. Ο πατέρας μου επιτυχώς με κράτησε μουσικά μακριά από τους Doors σε ηλικίες που τα παιδιά αυτοκτονούν από τη μοναξιά και, μέχρι να φτάσω την ηλικία που θα πεθάνω όπως η Eleanor Rigby, θα ψάχνω αυτό το κουμπί που να βάζει την ψυχή και την καρδιά μου σε νάρκη τέτοιες μέρες. Σε περίπτωση που και κάποιος/α ακόμη το αναζητά, ορίστε μερικές συνταγές εν είδει παυσίπονου (ή παυσίφωνου).

Efficiency first λοιπόν και πρώτες μπαίνουν όλες εκείνες οι δουλειές που αφήνουμε για τις διακοπές. Ανάλογα με τη ζωή και τις ασχολίες μας οι δουλειές αυτές ποικίλουν και νομίζω πως δεν υπάρχει κάποιος τρόπος ή λόγος να τις συμπεριλάβω όλες. Μερικά παραδείγματα είναι: βάψιμο τοίχων, αλλαγή σπασμένων ή φθαρμένων τζαμιών παραθύρων, αλλαγή καμμένων λαμπτήρων, σφίξιμο κλειδαριών που τρίζουν, διόρθωση καζανακίου, αλλαγή κουρτινών, λάδωμα σε μεντεσέδες και ένας σωρός από μερεμέτια που μπορεί να χρειάζεται το σπίτι σας. Παραμένοντας στο σπίτι είναι καιρός να κάνετε ένα γενικό καθάρισμα, εννοώντας όχι απλά το εβδομαδιαίο, αλλά να φτάσετε εκεί που σπανίως ή ποτέ δεν φτάνει το μάτι ήτοι κάτω από βιβλιοθήκες που θα μετακινήσετε, στο πίσω μέρος από τα ράφια, πίσω απ’ τα σώματα του καλοριφέρ, πάνω από το κλιματιστικό, να πλύνετε τα παντζούρια, να βγάλετε τις λάμπες από τα φωτιστικά και να μετακινήσετε ψυγείο, κουζίνα και λοιπές συσκευές και έπιπλα αντίστοιχου μεγέθους και (συντηρητικής συνήθως, πολιτικής) τοποθέτησης. Ειδικές περιπτώσεις: καθάρισμα λυχνιών ενισχυτή, καρπυρατέρ μοτοσυκλέτας, πληκτρολογίου, φίλτρου αέρα αυτοκινήτου/μοτοσυκλέτας, εσωτερικού συσκευών ήχου και εικόνας, άδειασμα σταθερής μολυβοξύστρας, εγκατάσταση νέου λειτουργικού συστήματος στον υπολογιστή σας, (ανα)ταξινόμηση των δίσκων/βιβλίων σας και αναβάθμιση της μηχανής του site σας.

Ο χρόνος που χρειάζεται για τις παραπάνω εργασίες είναι αντιστρόφως ανάλογος με το πόσο μόνος αισθάνεστε, οπότε, σε περίπτωση που τις τελειώσετε όλες πριν καταλήξουν οι ημέρες των γιορτών, θα χρειαστείτε κάτι για να περάσετε την ώρα σας. Το σημείο αυτό είναι το πλέον καίριο γιατί βλέποντας πίσω όσα κάνατε θα ενθουσιαστείτε με τον εαυτό σας, αλλά αν του δώσετε ελάχιστο χρόνο να καταλάβει πόσο μόνος είναι θα καταπέσετε χειρότερα από πριν. Χρειάζεστε συνεπώς κάτι που να σάς κρατήσει δημιουργικά μονάχο για κάμποσες ημέρες ακόμα. Μπορεί να είναι μια από τις συνηθισμένες καθημερινές ασχολίες που κρατούν το νου σας μακριά από την καθημερινότητα, απλά στη συγκεκριμένη περίπτωση συντελείται ως βασική και όχι ως «τσόντα». Tέτοιες είναι να διαβάσετε μερικά καλά βιβλία (κατά προτίμηση μεγέθους Αθλίων ή Πολέμου και Ειρήνης), να φτιάξετε ένα ωραίο παζλ περίπου χιλίων πεντακοσίων κομματιών, να αρχίσετε το (single player) gaming ή να θυμηθείτε παλιά βιντεοπαιχνίδια και φυσικά εννοείται να κάνετε όλων των ειδών τις ασκήσεις και τις εργασίες που έχετε για τυχόν σχολεία, φροντιστήρια ή πανεπιστήμια. Αποφύγετε σε γενικές γραμμές όλες εκείνες τις ασχολίες που θα αφήσουν το νου σας λίγο ως πολύ ελεύθερο γιατί είναι σχεδόν σίγουρο πως θα καταλήξει να σκέφτεται πόσο μόνος είναι. Τέτοιες είναι η ακρόαση μουσικής (με ή χωρίς τη συνοδεία ποτού), οι βόλτες, το multiplayer gaming καθώς και το να μάθετε να μαγειρεύετε.

Μέχρι να τα τελειώσετε όλα αυτά θα έχουν περάσει οι γιορτές και θα είστε πάλι μόνος μεταξύ μόνων άρα δεν θα νιώθετε μονάχος. Καλές γιορτές λοιπόν και του χρόνου σπίτια μας! (Εμένα η φυλακή είναι το σπίτι μου, ισοβίτη…)

Περίπτωση ένα: Ερωτεύτηκες πρόσφατα. Συγχαρητήρια! Ο έρωτας όμως είναι σαν το θάνατο: δεν έχει ωράριο. Μόλις τελειώνεις τα προκαταρκτικά και γίνεται το γνωστό ολιγοδευτερόλεπτο διάλειμμα στη διάρκεια του οποίου ένα από τα τέσσερα (ή περισσότερα) χέρια τεντώνεται προς το κομοδίνο. Τυχαία η ματιά πέφτει στο παράθυρο και βλέπεις τον ήλιο να σκάει μύτη. «Φτου! Πάλι μάς πήρε το βράδυ, αγάπη μου! Και σού ‘πα να αρχίσουμε πιο νωρίς…» Κι από ‘κεί που κάθε μέρα ξύπναγες στις 7:00, έπαιρνες το πρωινό σου διαβάζοντας τη φρέσκια φρέσκια Καθημερινή και τα Σαββατοκυριακόβραδα έμενες στη γλυκειά θαλπωρή του σπιτιού σου, να σου τα απογευματινά ξυπνήματα, να σου τα ξεπορτίσματα ως το πρωί, να σου οι κραιπάλες!

Λύση: Μαγικά τα φτερά του έρωτα, αλλά πετάει καλύτερα όποιος πετάει τελευταίος. Το συμπαθητικό αυτό ρολογάκι μπορεί να φαίνεται αθώο μα το ανεμιστηράκι που έχει από πάνω δεν είναι για να σε δροσίζει στα διαλείμματα του παθιασμένου σεξ αλλά για να σε κάνει να θυμηθείς πραγματικά ότι έκλεισες το ξυπνητήρι και να σου κόψει κάθε όρεξη να ξαναλιώσεις στον ύπνο. Τη δεδομένη ώρα το ξυπνητήρι αρχίζει να χτυπάει γιαπωνέζικα, δηλαδή με τον πιο εκνευριστικό ήχο που θα μπορούσε, ενώ η έλικα εκτοξεύεται και αιωρείται στον αέρα ωθούμενη από μικρή μπαταρία. Δεν υπάρχει turn off ούτε snooze: το ξυπνητήρι σταματάει να χτυπάει μοναχά όταν καταφέρεις να την πιάσεις και την ξαναβάλεις στη θέση της! Δεν σου φτάνει; Κάνε ελεύθερους συνδυασμούς με τις περιπτώσεις ψηλοτάβανου σπιτιού, απουσίας σκάλας, βιβλιοθήκης που φτάνει ως το ταβάνι ή ανοιχτού παραθύρου.

Περίπτωση δύο: Σπουδάζεις σε συγκεκριμένο μεταπτυχιακό πρόγραμμα γνωστού πανεπιστημίου της Αθήνας. Ενώ μπορείς να επιλέξεις μαθήματα, ακολουθείς τη μάζα. Έτσι καταλήγεις (=καταντάς) να σού κάνει μάθημα γνωστός γλοιώδης καθηγητής που στη λέει, σε βρίζει, αυτοϊκανοποιείται αυτοεξαιρόμενος, σε βάζει να κάνεις εργασία για να τη δημοσιεύσει ο ίδιος αργότερα, σε βάζει να γράψεις εξετάσεις και ―last but not least― σού δίνει και homework. Προσπερνάμε το βλακώδες της επιλογής και στεκόμαστε στο καθημερινό σου πρόγραμμα που αρχίζει να τον πίνει με μικρές γουλίτσες. Τι ωραία που κάθε βράδυ έλιωνες στο MSN και στο FaceBook, έβλεπες ταινίες αγκαλιά με τη φίλη σου και ξεραινόσουν γύρω στις 4:00 για να ξυπνήσεις κατά το μεσημεράκι, ε;

Λύση: Υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξυπνήσεις από μια πρωινή καρδιακή προσβολή; Τρία λεπτά πριν από τη δεδομένη ώρα το συγκεκριμένο ξυπνητήρι αρχίζει να μετράει αντίστροφα και να κάνει ήχους γενικού συναγερμού. Αν δεν άκουσες ποτέ σειρήνες πολέμου, ήρθε η ώρα. Όπως ήρθε η ώρα να πιάσουν τόπο τα μαθήματα έκτακτης ανάγκης. Ανάλογα με το λαμπάκι που ανάβει δίπλα, εσύ πρέπει να αποσυνδέσεις το καλώδιο αντίστοιχου χρώματος (το πρωί που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το άσπρο από το μαύρο, στην απίθανη περίπτωση που καταφέρεις να ανοίξεις το ένα σου μάτι) και να το κάνεις αυτό τρεις φορές ανά λεπτό μέχρι τη δεδομένη ώρα, just in case που σε ξαναπάρει ο ύπνος. Αποτυχία να εκτελέσεις την αποστολή σου, soldier, θα οδηγήσει σε έναν ήχο έκρηξης από το ενσωματωμένο ηχείο που θα διαρκέσει αρκετά για να σε κάνει να δεις ανθρώπινα μέλη να πετάνε στον αέρα. Αποκάλυψη τώρα!

Περίπτωση τρία: World of Warcraft. Όλος ο κόσμος γύρω σου το σταματά, αλλά εσύ συνεχίζεις ακάθεκτος.  Έχεις cooking skill 300 αλλά παραγγέλνεις delivery, ταΐζεις το pet σου φραουλίτσες ή μηλόπιττες απ’ το gnome που κόβει βόλτες στην Ironforge, έχεις μάθει να κοιμάσαι τα λίγα λεπτά που περιμένεις στο queue για την Alterac Valley, πηγαίνεις στην τουαλέτα κρυμμένος στη γωνιά του Warsong Gulch για να μη σε πιάνουν τα βέλη και το Auction House είναι μια καλή ευκαιρία να βγάλεις το τασάκι μέσα από το λοφίσκο με τις γόπες δίπλα στο πληκτρολόγιό σου. Μια μικρή λεπτομέρεια: είσαι φαντάρος και έχεις έξοδο τρεις μέρες. Πότε να προλάβεις να κοιμηθείς;

Λύση: Αν θες να μάθεις λοιπόν πώς είναι να προλαβαίνεις και δεν το έμαθες ακόμα δέκα μήνες στο στρατό, αυτό το ξυπνητήρι είναι για σένα. Την πρώτη νύχτα θα σκεφτείς πως είναι αρκετά μεγάλο και δεν μπορεί να σταθεί στο κομοδίνο σου, άρα θα το αφήσεις στο πάτωμα, χωρίς να σού περάσει απ’ το νου σε τι μπορεί να χρησιμεύουν οι δυο μεγάλες ρόδες εκατέρωθεν αυτού του πλαστικού πατημένου ροδάκινου. Μέχρι να έρθει η ώρα που ρύθμισες να χτυπήσει. Τότε, όχι απλά θα χτυπήσει και θα συνεχίσει να χτυπάει σαν τρελό, αλλά θα αρχίσει και να τρέχει μέσα στο δωμάτιο σαν δαιμονισμένο! Κι ενώ εσύ σηκώνεσαι αναλογιζόμενος από ποιον πλανήτη σάς κάνουν επίθεση, αυτό βρίσκει τοίχο, αλλά αν νομίζεις ότι θα σταματήσει είσαι γελασμένος: αλλάζει κατεύθυνση με εκπληκτική ταχύτητα και οδεύει προς ακαθόριστες κατευθύνσεις ακολουθώντας τα αξιώματα μια της υπερβολικής και μια της ελλειπτικής γεωμετρίας, όσο το μυαλό σου προσπαθεί να εναρμονιστεί με τη θεωρία του χάους και να καταπνίξει τα δολοφονικά σου ένστικτα. Δες την καλή του πλευρά: eventually μπορεί να σε οδηγήσει στις πύλες του στρατοπέδου σου, όπου βέβαια θα χρειαστεί να αμυνθείς καθώς κατά πάσα πιθανότητα ο σκοπός θα ανοίξει πυρ χωρίς προειδοποίηση.

Καλά ξυπνητούρια!

Υπάρχουν δύο προγράμματα στο Mac OS, τα οποία αν αφήσεις ελεύθερα να αλωνίζουν μπορεί να κάνουν τον υπολογιστή σου τόσο αργό και ασταθή που, αν δεν γνωρίζεις από Terminal και εντολές Unix, η μόνη σου λύση θα είναι να τον κλείσεις από το κουμπί που τον ανάβεις. Το Stuffit Expander είναι μια εφαρμογή που ξεσυμπιέζει τα (προφανώς) συμπιεσμένα αρχεία με κατάληξη .sit. Φυσικά, αν υπάρχει κάποιος που έχει αγοράσει την έκδοση του προγράμματος που τα δημιουργεί, τότε μιλάμε για ένα χρήστη Mac των 80s που τρώει γαριδάκια για πρωινό, πίτσες για μεσημεριανό και χάμπουργκερς για βραδυνό και πλένεται μια φορά τη δεκαετία πιο πολύ για να καθαρίσει τα γυαλιά του και όχι για να βγάλει τα μανιτάρια που έχουν φυτρώσει στο σώμα του. Το EyeTV είναι μια (κατά πολλούς η μόνη) εφαρμογή που συνοδεύει οποιοδήποτε TV tuner για Mac. Δεν έχει επιλογή για χειροκίνητη σάρωση συχνοτήτων, οπότε αναγκαστικά όλοι το ρυθμίζουν στην επιλογή του Βελγίου που έχει τα μικρότερα διαστήματα ανάμεσα στα κανάλια. Όχι, ευτυχώς δεν υπάρχει επιλογή για Ελλάδα. Αυτό που με τρομάζει είναι οι τηλεθεατές του Βελγίου. Αν έχετε ένα από αυτά τα προγράμματα εγκατεστημένο και ο υπολογιστής σας σταματήσει να αποκρίνεται, ο σκληρός δίσκος σπινάρει υπερωρίες και δεν μπορείτε να κάνετε κλικ πουθενά γιατί ο δείκτης έχει γίνει spinning pizza, αυτό είναι σημάδι ότι άρχισαν πάλι να κάνουν τα δικά τους. Αν πραγματικά χρειάζεστε αυτές τις εφαρμογές γιατί βαριέστε να κατεβάσετε άλλες (που είναι και καλύτερες και δωρεάν), τουλάχιστον φροντίστε να απενεργοποιήσετε κάθε επικοινωνία τους με κάθε server στον αιώνα τον άπαντα, να μην επιλέξετε την αυτόματη αναβάθμιση μέσω Internet και, αν είστε όσο υπερβολικός είμαι εγώ, να τους αφαιρέσετε δικαιώματα.

Μένω σε μια γειτονιά της Αθήνας που δεν είναι και πολύ crowded, στον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας στα θεμέλια της οποίας υπάρχει θαμμένη η παιδική μου αθωότητα (ναι ναι, ήμουν κάποτε αθώος: δεν είχα Internet και νόμιζα ότι αυτά τα δύο μπαλάκια ανάμεσα στα πόδια μου ήταν κατασκευαστικό σφάλμα του μεγαλοδύναμου, μεγάλη η χάρη του). Από το παράθυρο του τρίτου ορόφου βλέπω αρκετές, σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας τον ήλιο (δεν έχει πάντα συννεφιά η εθνική μας μοναξιά). Λόγω δυο πολυκατοικιών που βρίσκονται ανατολικά του παραθύρου μου, ο ήλιος αρχίζει να φαίνεται κάθε μέρα από τις 9:15, ανεξαρτήτως εποχής. Κάθε χρόνο αρχίζω να σκέφτομαι να ανοίγω το πάνω μέρος της ντουλάπας μου με τα πουκάμισα και τα μακρυμάνικα αφού λάβω ένα συγκεκριμένο σημάδι: για μια εβδομάδα του φθινοπώρου (τέλη Σεπτέμβρη, αρχές Οκτώβρη) ο ήλιος κατά τις πρώτες του ώρες εμφανίζεται πίσω από τη μέση των δύο παραπάνω πολυκατοικιών. Έτσι, περίπου στις 7:30 κάθε πρωί, το φως του περνάει μέσα από ένα πολύ μικρό χώρισμα ανάμεσα από δύο πιάτα δορυφορικής, το οποίο υπό κανονικές συνθήκες δεν γνωρίζεις ότι υπάρχει, και πέφτει φαρδύ πλατύ όχι απλά πάνω στο κρεββάτι μου αλλά πάνω στο μαξιλάρι μου! Κάποιος που κοιμάται εκεί (ο γνωστός μαλάκας) δεν είναι δυνατόν να ξεφύγει ούτε αλλάζοντας πλευρό, καθώς η ζέστη τού κάνει το κεφάλι καζάνι, ούτε αν μετακινηθεί δεξιά ή αριστερά, καθώς η δέσμη του φωτός πιάνει ολόκληρο τον πάνω χώρο του μαξιλαριού. Έτσι καταλαβαίνω εγώ ότι άλλο ένα καλοκαίρι τελείωσε και ενίοτε και άλλα πράγματα ανάλογα με την περίσταση (πχ ότι έπρεπε να κόψω το World of Warcraft: δεν φαντάζεστε τι είναι να παίζεις ως τις 5:00, να κοιμάσαι στις 6:00 από την υπερένταση και να ξυπνάς στις 7:30 απ’ τον ήλιο). Τι; Να κλείσω το πατζούρι; Φυσικά και όχι… τι μπασκλασαριές είναι αυτές;

Μπορώ να ονειρευτώ ένα σωρό μαλακίες που καταλήγω ακόμα και μέσα στο ίδιο το όνειρο να σκυλοβαριέμαι. Τα δύο καλύτερα όνειρά μου όμως είναι το πρώτο να πετάω πάνω από τις πολυκατοικίες και τους ανθρώπους κάνοντας πρόσθιο στον αέρα και το δεύτερο να πέφτω μέσα σε μια μαυρίλα χωρίς να σταματάω ή να βρίσκω πάτο πουθενά. Μετά το πρώτο ξυπνάω με απίστευτη όρεξη για δουλειά και μετά το δεύτερο ξυπνάω έχοντας χάσει όσες θερμίδες χάνω με μία ώρα κολύμβηση. Όταν όμως αρχίσω, όπως τις τελευταίες μέρες, να βλέπω στον ύπνο μου ξανά τη μέρα που πέρασε ακριβώς όπως την έζησα, ξυπνάω χαμένος, μαλάκας και κενός· είναι σημάδι ότι η ζωή μου πάει κατά διαόλου.

Το iLike είναι μια μεγάλη κοινότητα που αυτή τη στιγμή αριθμεί πάνω από οκτώ εκατομμύρια χρήστες. Το αντικείμενό της είναι μοναχά η μουσική. Λειτουργεί όπως και άλλες γνωστές υλοποιήσεις «social network»: φτιάχνεις ένα λογαριασμό με λίγα στοιχεία, προσκαλείς φίλους, γνωστούς και συγγενείς και μαζί τους μοιράζεσαι ―εκτός των άλλων― τη μουσική που ακούς. Παρόλα αυτά το iLike παρέχει μερικές ευκολίες που δεν βρίσκονται σε καμιά άλλη σχετική κοινότητα.

Αρχικά είναι απλό. Είναι μάλλον απίστευτα απλό! Δεν έχει περίπλοκα γραφικά, δεν έχει παράξενη πλοήγηση, δεν έχει καν διαφημίσεις. Ολόκληρο το site είναι σχεδιασμένο με την απλότητα κατά νου: ελάχιστα χρώματα, ελάχιστα γραφικά, καθόλου popups και άλλες κινούμενες εξυπνάδες που σε τελική ανάλυση μπερδεύουν και αποπροσανατολίζουν τον επισκέπτη. Όλα είναι εκεί ακριβώς που είναι αναμενόμενο να είναι: βρίσκεις τις πληροφορίες που θέλεις και κάνεις τις ρυθμίσεις που επιθυμείς άμεσα και χωρίς να χρειαστεί να διαβάσεις FAQ, Help και οδηγίες.

Κατά δεύτερον ―κι εδώ είναι αυτό που πραγματικά με ενθουσίασε― η ενσωμάτωσή του με το λειτουργικό σας σύστημα είναι σχεδόν μοναδική στο είδος της! Κατεβάζετε απλά ένα plug-in για το iTunes (ή για το Windows Media Player, αν δουλεύετε σε Windows) το οποίο εγκαθίσταται με ένα διπλό κλικ και ενεργοποιείται και απενεργοποιείται από μια εντολή στο View μενού του iTunes. Όταν είναι ενεργοποιημένο, εμφανίζει μια μικρή ή μεγάλη μπάρα στο δεξί ή στο αριστερό μέρος του προγράμματος, η οποία πρώτον σάς εμφανίζει το προφίλ σας με ρυθμίσεις που μπορείτε να κάνετε και μηνύματα που έχετε δεχθεί, δεύτερον σάς δείχνει τι έχουν ακούσει πρόσφατα οι φίλοι σας και τρίτον βλέπει τι τραγούδι παίζεται αυτή τη στιγμή και σε ένα δευτερόλεπτο σάς εμφανίζει μια λίστα αφενός με preview μουσικής που μπορείτε να κατεβάσετε από το iTunes Store και αφετέρου με ολόκληρα κομμάτια που μπορείτε νόμιμα να κατεβάσετε και να προσθέσετε στην Music Library σας.

Αυτό το τελευταίο είναι ακριβώς και το τρίτο μέρος που το κάνει να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες σχετικές υλοποιήσεις. Το iLike έχει σύνδεση με την πληρέστατη μουσική βάση δεδομένων, Garageband.com, ανεξάρτητων μουσικών παραγωγών που διατίθενται δωρεάν προς κατέβασμα χωρίς καμία δέσμευση και κανένα DRM με ένα κλικ!

Σημεία που μού άρεσαν:

• Πατώντας το κουμπάκι της προεπισκόπησης για να ακουστεί κάποιο κομμάτι από τις λίστες του iLike, το κομμάτι που παίζει στο iTunes ή στο Windows Media Player γίνεται αυτομάτως pause και τούμπαλιν.
• Το iLike καταναλώνει μοναχά 1,3% επεξεργαστική ισχύ! Δεν κολλάει, δεν καθυστερεί τον υπολογιστή και μπορεί και να απενεργοποιηθεί τελείως.
• Είναι γρήγορο· πολύ γρήγορο! Με 12 torrents ενεργοποιημένα να ανεβοκατεβαίνουν στο παρασκήνιο, το iLike χρειάστηκε μοναχά ένα δευτερόλεπτο για να μού προτείνει μουσικά κομμάτια να ακούσω και να αγοράσω ή να κατεβάσω!
• Ταιριάζει σχεδιαστικά με το iTunes και δεν μοιάζει για παραφωνία, όπως άλλα plug-ins.

Σημεία που δεν μού άρεσαν:

• Τουλάχιστον σε Mac OS X και iTunes που το δοκίμασα εκτενώς, δεν φαίνεται να είναι συμβατό με ελληνικούς χαρακτήρες. Δεν είναι ότι εμφανίζει το κομμάτι ή τον καλλιτέχνη και απλά δεν βρίσκει σχετικούς: είναι ότι παραμένει …απτόητο στο προηγούμενο κομμάτι που έπαιζε.
• Από την άλλη πλευρά, τα κομμάτια κλασικής μουσικής τα εμφανίζει, αλλά σπανίως βρίσκει σχετικά να προτείνει. Γι’ αυτό φυσικά δεν φταίει το iLike αλλά η μουσική κοινότητα, οι εταιρείες παραγωγής και ο καπιταλισμός.

Επιπλέον πληροφορίες:

• Τo iLike μπορεί να συγχρονιστεί με το λογαριασμό σας στο myspace αλλά και στο facebook, προσθέτοντας απλά τη σχετική εφαρμογή.
• Για να βρει και να προτείνει σχετικά κομμάτια, χρησιμοποιεί το όνομα του καλλιτέχνη/συγκροτήματος και όχι το όνομα του μουσικού κομματιού που παίζει.
• Αν είναι καλοκαίρι (που τώρα πέρασε), μπορεί να σάς ενημερώνει για την επόμενη στάση για συναυλία του αγαπημένου σας καλλιτέχνη/συγκροτήματος κοντά στον τόπο διαμονής σας.
• Έχει μια μικρή ασυμβατότητα με το rsync: συγκεκριμένα προτείνει, αν το χρησιμοποιείτε για backup, να προτιμάτε το “rsync -l” και όχι το “rsync -L”, λόγω κάποιας δυσκολίας του τελευταίου με τα μεγάλα symbolic links.
• Αν θέλετε να αρχίσετε και ψάχνετε φίλο, αρχίστε με μένα.