παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Περίπτωση ένα: Ερωτεύτηκες πρόσφατα. Συγχαρητήρια! Ο έρωτας όμως είναι σαν το θάνατο: δεν έχει ωράριο. Μόλις τελειώνεις τα προκαταρκτικά και γίνεται το γνωστό ολιγοδευτερόλεπτο διάλειμμα στη διάρκεια του οποίου ένα από τα τέσσερα (ή περισσότερα) χέρια τεντώνεται προς το κομοδίνο. Τυχαία η ματιά πέφτει στο παράθυρο και βλέπεις τον ήλιο να σκάει μύτη. «Φτου! Πάλι μάς πήρε το βράδυ, αγάπη μου! Και σού ‘πα να αρχίσουμε πιο νωρίς…» Κι από ‘κεί που κάθε μέρα ξύπναγες στις 7:00, έπαιρνες το πρωινό σου διαβάζοντας τη φρέσκια φρέσκια Καθημερινή και τα Σαββατοκυριακόβραδα έμενες στη γλυκειά θαλπωρή του σπιτιού σου, να σου τα απογευματινά ξυπνήματα, να σου τα ξεπορτίσματα ως το πρωί, να σου οι κραιπάλες!

Λύση: Μαγικά τα φτερά του έρωτα, αλλά πετάει καλύτερα όποιος πετάει τελευταίος. Το συμπαθητικό αυτό ρολογάκι μπορεί να φαίνεται αθώο μα το ανεμιστηράκι που έχει από πάνω δεν είναι για να σε δροσίζει στα διαλείμματα του παθιασμένου σεξ αλλά για να σε κάνει να θυμηθείς πραγματικά ότι έκλεισες το ξυπνητήρι και να σου κόψει κάθε όρεξη να ξαναλιώσεις στον ύπνο. Τη δεδομένη ώρα το ξυπνητήρι αρχίζει να χτυπάει γιαπωνέζικα, δηλαδή με τον πιο εκνευριστικό ήχο που θα μπορούσε, ενώ η έλικα εκτοξεύεται και αιωρείται στον αέρα ωθούμενη από μικρή μπαταρία. Δεν υπάρχει turn off ούτε snooze: το ξυπνητήρι σταματάει να χτυπάει μοναχά όταν καταφέρεις να την πιάσεις και την ξαναβάλεις στη θέση της! Δεν σου φτάνει; Κάνε ελεύθερους συνδυασμούς με τις περιπτώσεις ψηλοτάβανου σπιτιού, απουσίας σκάλας, βιβλιοθήκης που φτάνει ως το ταβάνι ή ανοιχτού παραθύρου.

Περίπτωση δύο: Σπουδάζεις σε συγκεκριμένο μεταπτυχιακό πρόγραμμα γνωστού πανεπιστημίου της Αθήνας. Ενώ μπορείς να επιλέξεις μαθήματα, ακολουθείς τη μάζα. Έτσι καταλήγεις (=καταντάς) να σού κάνει μάθημα γνωστός γλοιώδης καθηγητής που στη λέει, σε βρίζει, αυτοϊκανοποιείται αυτοεξαιρόμενος, σε βάζει να κάνεις εργασία για να τη δημοσιεύσει ο ίδιος αργότερα, σε βάζει να γράψεις εξετάσεις και ―last but not least― σού δίνει και homework. Προσπερνάμε το βλακώδες της επιλογής και στεκόμαστε στο καθημερινό σου πρόγραμμα που αρχίζει να τον πίνει με μικρές γουλίτσες. Τι ωραία που κάθε βράδυ έλιωνες στο MSN και στο FaceBook, έβλεπες ταινίες αγκαλιά με τη φίλη σου και ξεραινόσουν γύρω στις 4:00 για να ξυπνήσεις κατά το μεσημεράκι, ε;

Λύση: Υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξυπνήσεις από μια πρωινή καρδιακή προσβολή; Τρία λεπτά πριν από τη δεδομένη ώρα το συγκεκριμένο ξυπνητήρι αρχίζει να μετράει αντίστροφα και να κάνει ήχους γενικού συναγερμού. Αν δεν άκουσες ποτέ σειρήνες πολέμου, ήρθε η ώρα. Όπως ήρθε η ώρα να πιάσουν τόπο τα μαθήματα έκτακτης ανάγκης. Ανάλογα με το λαμπάκι που ανάβει δίπλα, εσύ πρέπει να αποσυνδέσεις το καλώδιο αντίστοιχου χρώματος (το πρωί που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το άσπρο από το μαύρο, στην απίθανη περίπτωση που καταφέρεις να ανοίξεις το ένα σου μάτι) και να το κάνεις αυτό τρεις φορές ανά λεπτό μέχρι τη δεδομένη ώρα, just in case που σε ξαναπάρει ο ύπνος. Αποτυχία να εκτελέσεις την αποστολή σου, soldier, θα οδηγήσει σε έναν ήχο έκρηξης από το ενσωματωμένο ηχείο που θα διαρκέσει αρκετά για να σε κάνει να δεις ανθρώπινα μέλη να πετάνε στον αέρα. Αποκάλυψη τώρα!

Περίπτωση τρία: World of Warcraft. Όλος ο κόσμος γύρω σου το σταματά, αλλά εσύ συνεχίζεις ακάθεκτος.  Έχεις cooking skill 300 αλλά παραγγέλνεις delivery, ταΐζεις το pet σου φραουλίτσες ή μηλόπιττες απ’ το gnome που κόβει βόλτες στην Ironforge, έχεις μάθει να κοιμάσαι τα λίγα λεπτά που περιμένεις στο queue για την Alterac Valley, πηγαίνεις στην τουαλέτα κρυμμένος στη γωνιά του Warsong Gulch για να μη σε πιάνουν τα βέλη και το Auction House είναι μια καλή ευκαιρία να βγάλεις το τασάκι μέσα από το λοφίσκο με τις γόπες δίπλα στο πληκτρολόγιό σου. Μια μικρή λεπτομέρεια: είσαι φαντάρος και έχεις έξοδο τρεις μέρες. Πότε να προλάβεις να κοιμηθείς;

Λύση: Αν θες να μάθεις λοιπόν πώς είναι να προλαβαίνεις και δεν το έμαθες ακόμα δέκα μήνες στο στρατό, αυτό το ξυπνητήρι είναι για σένα. Την πρώτη νύχτα θα σκεφτείς πως είναι αρκετά μεγάλο και δεν μπορεί να σταθεί στο κομοδίνο σου, άρα θα το αφήσεις στο πάτωμα, χωρίς να σού περάσει απ’ το νου σε τι μπορεί να χρησιμεύουν οι δυο μεγάλες ρόδες εκατέρωθεν αυτού του πλαστικού πατημένου ροδάκινου. Μέχρι να έρθει η ώρα που ρύθμισες να χτυπήσει. Τότε, όχι απλά θα χτυπήσει και θα συνεχίσει να χτυπάει σαν τρελό, αλλά θα αρχίσει και να τρέχει μέσα στο δωμάτιο σαν δαιμονισμένο! Κι ενώ εσύ σηκώνεσαι αναλογιζόμενος από ποιον πλανήτη σάς κάνουν επίθεση, αυτό βρίσκει τοίχο, αλλά αν νομίζεις ότι θα σταματήσει είσαι γελασμένος: αλλάζει κατεύθυνση με εκπληκτική ταχύτητα και οδεύει προς ακαθόριστες κατευθύνσεις ακολουθώντας τα αξιώματα μια της υπερβολικής και μια της ελλειπτικής γεωμετρίας, όσο το μυαλό σου προσπαθεί να εναρμονιστεί με τη θεωρία του χάους και να καταπνίξει τα δολοφονικά σου ένστικτα. Δες την καλή του πλευρά: eventually μπορεί να σε οδηγήσει στις πύλες του στρατοπέδου σου, όπου βέβαια θα χρειαστεί να αμυνθείς καθώς κατά πάσα πιθανότητα ο σκοπός θα ανοίξει πυρ χωρίς προειδοποίηση.

Καλά ξυπνητούρια!

Η μούρη

Είμαι γνωστός και καταξιωμένος άνθρωπος στην κοινωνία, συνήθως δημοσιογράφος ή γενικότερα άνθρωπος των μέσων (ενημέρωσης παύλα επικοινωνίας). Στο σχολείο ήμουν πρόεδρος της τάξης από το δημοτικό, είχα μέτριους βαθμούς, στο πανεπιστήμιο ήμουν γραμμένος στην ΠΚΣ όταν ήταν πλειοψηφία στις σχολές, συμμετείχα στα γεγονότα του Πολυτεχνείου τρέχοντας να σώσω το τομάρι μου, στη μεταπολίτευση έφυγα εξωτερικό ―όσο πιο δυτικά γίνεται― για σπουδές και γύρισα αμέσως μετά που υπήρχε δουλειά για όλους. Από τότε πηδάω από το ένα μέσο στο άλλο, γράφοντας, μιλώντας, συζητώντας και καμιά φορά βγαίνοντας στα παράθυρα (της τηλεόρασης) για να πουλήσω μούρη για όλα τα παραπάνω. Δεν με ξέρουν όλοι, μόνο οι αρτιμελείς Μαρίες, όσοι δηλαδή χρειάζεται να με ξέρουν, ώστε να μού είναι δυνατόν να ζω από τα προϊόντα της σκέψης μου που άλλοι πληρώνουν για να αγοράσουν και να καταναλώσουν, αφού δεν έχουν δικά τους, όσο κι αν προσπαθώ να τούς πείσω για το αντίθετο.

Το κακό είναι ότι τώρα με τα blogs ο καθένας μπορεί να γράψει κι έτσι μπορεί να εμφανιστούν εκατοντάδες σαν εμένα που να στέκονται δίπλα μου και να τρώνε από εκεί που τρώω εγώ. Θεωρητικά. Γιατί στην πράξη, αν έχεις διαβάσει λίγο Μαρξ, Γκράμσι, Αντόρνο, Πόππερ και Χέγκελ ―όπως έχω διαβάσει εγώ, θα μπορούσες να σκεφτείς πως όσο περισσότεροι φτιάχνουν blogs και γράφουν τις βλακείες τους τόσο το επίπεδο πέφτει και τόσο πιο βολικό είναι αυτό για εμένα, τον καταξιωμένο, να συνεχίσω να έχω τη θέση που είχα και στο παρελθόν. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο, που έλεγε και η διαφήμιση στην τηλεόραση που εγώ δεν βλέπω γιατί είναι σκουπίδια. Άρα, αν εγώ ανοίξω ένα blog, έχω σίγουρη την επιτυχία. Δεν το έχω ξανακάνει, αλλά δεν θα είναι δα και δύσκολο.

Το πρώτο βήμα είναι να ρωτήσουμε τον καημενούλη τον τεχνικό της εφημερίδας ή του σταθμού που δουλεύω, ο οποίος παίρνει τρεις κι εξήντα, καπνίζει σα φουγάρο, φοράει γυαλιά, είναι άσπρος και έρχεται χειμώνα καλοκαίρι με το ίδιο t-shirt. Σε δέκα λεπτά το έμαθα! Έφτιαξα το blog μου, διάλεξα κατάλληλο χρώμα, έναν τίτλο αντάξιο του ονόματός μου, έβαλα μια μουράτη φωτογραφία και ακόμα μια μουράτη περιγραφή δίπλα στη φωτογραφία και αρχίζω να γράφω. Στο πρώτο δημοσίευμα καλοσωρίζω τον εαυτό μου στην ελληνική ιστολογιόσφαιρα και του υπόσχομαι πως δεν θα αποκλίνω σε καμία περίπτωση από το στόχο μου, να είμαι δηλαδή ο εαυτός μου.

Τα κείμενά μου έχουν νόημα και ουσία και είναι γραμμένα όπως και τα άρθρα μου. Έχω το know-how τόσα χρόνια και δεν μπορεί να μου τη βγει κανείς. Κι άμα καμιά φορά στερεύω από σκέψη ―συμβαίνει και στους καλύτερους― αναδημοσιεύω τα άρθρα που έδωσα στην εφημερίδα, μια μέρα μετά. Από τα πρώτα μου δημοσιεύματα τα σχόλια είναι πάμπολλα, αφού φρόντισα να διαφημίσω το ιστολόγιό μου στην εφημερίδα και φυσικά στα υπόλοιπα blogs. Οι μισοί με θαυμάζουν και οι άλλοι μισοί με ζηλεύουν, όλοι όμως θέλουν να αφήσουν το σχόλιό τους κάτω από το κείμενό μου, και μάλιστα κάποιοι από αυτούς τολμούν ακόμα και να διαφωνήσουν! Απαντάω σε όλους φυσικά, σε ξεχωριστό σχόλιο για τον καθένα, και στους καημένους δήθεν ήρωες πετάω κι ένα quotation κάποιου στοχαστή (στα ελληνικά φυσικά, εγώ τα έχω διαβάσει και δεν τα παίρνω από τη wikipedia), πάντα αφήνοντας να εννοηθεί ότι εγώ δεν ξέρω τίποτα και τα έχουν πει όλα άλλοι πιο πριν από μένα.

Θα μπορούσα να βγάλω λεφτά από κάτι τέτοιο, αλλά δεν βάζω διαφημίσεις στο blog μου γιατί έτσι α) φαίνομαι υπεράνω χρημάτων και β) γιατί στο κανάλι με πληρώνουν περισσότερο τώρα που τούς φέρνω περισσότερη πελατεία χάρη στο Internet. Ζήτω λοιπόν το Διαδίκτυο και τα Νέα Μέσα και νά ‘ναι καλά τα θύματα που χάβουν ό,τι τούς πετάξω και χάρη σ’ αυτό ζούμε κι εμείς, οι ταπεινές μούρες.

Το ψώνιο

Εγώ από την άλλη δεν έχω τίποτα από τα παραπάνω, αλλά έχω ένα σκοπό: να γίνω μούρη· να με καλούν στην τηλερόαση, να με διαβάζουν στις εφημερίδες, το blog μου να ξεπεράσει σε επισκεψιμότητα το cnn.com, να με χαιρετάνε στο δρόμο και σιγά σιγά να εκπληρωθούν τα ελληνικά μου όνειρα: να αλλάζω αυτοκίνητο κάθε χρόνο, να έχω μεγάλο σπίτι, εξοχικό στο Ζούμπερη/Λούτσα/Nueva Makri, δέκα γκόμενες, μία σχέση και μια σίγουρη και ακριβοπληρωμένη θέση εργασίας από την οποία θα μπορώ να τα ξύνω απρόσκοπτος. Δηλαδή να φτάσω τη μούρη και να την ξεπεράσω. Για όλα αυτά φυσικά από κάπου πρέπει να αρχίσω.

Μιας που η παιδεία μου είναι ελλιπέστατη (στο τσακ έβγαλα το σχολείο, πέρασα σε ένα ΤΕΙ ιχθυοκομμωτικής, τέλειωσα κουτσά στραβά κι από τότε δουλεύω σα μαλάκας δεξιά κι αριστερά), ακολουθώ ένα δημιουργικό συγκερασμό των «όπου φυσάει ο άνεμος», «από ‘δώ παν κι άλλοι» και «είδα φως και μπήκα». Μιας που ξέρω λοιπόν «από υπολογιστές» (who doesn’t πια;), έφαγα μόλις δέκα λεπτάκια να φτιάξω το blog μου, ένα μισαωράκι για να το ομορφύνω και να του δώσω λειτουργικότητα με διάφορες μικροσαχλαμάρες και δύο ‘βδομάδες για να του βρω όνομα.

Αλλά τώρα γράφω. Μπλογκάρω. Ασταμάτητα. Λες και μού ‘χουν βάλει νέφτι …στα δάχτυλα. Κάθε μέρα ανεβάζω τουλάχιστον δέκα ποστς. Η λογική είναι απλή: οι περισσότεροι πια έχουν RSS-ο-ρουφήχτρες για να τα βγάζουν πέρα, οπότε βλέπουν το κάθε κείμενο που ανεβάζω τη στιγμή που ανεβαίνει και όχι όλα μαζί πχ στο τέλος της μέρας. Έτσι για δέκα ποστς έχω δέκα επισκέψεις, που σημαίνει τουλάχιστον 10 σεντς από τα GoogleAds. Γράφω επίσης σχόλια του τύπου «Ναι», «Συμφωνώ απόλυτα!», «Υπέροχο ποστ!» σε όσα περισσότερα blogs μπορώ, γιατί όλο και κάποιος που δεν με ξέρει ακόμα θα δει το blog μου κλικάροντας το όνομά μου. Όπως καταλάβατε, στόχος μου είναι η υψηλή επισκεψιμότητα. Γιατί; Γιατί τα ποστς μου είναι πιο ρηχά κι απ’ το ρέμα της Πικροδάφνης. Καμία συνοχή, καμία ουσία, τίποτα νέο, τίποτα καινούργιο να προσφέρω. Τις περισσότερες φορές είναι της μορφής: «Διάβασα εδώ (link) αυτό και έχω να πω ότι συμφωνώ». Μπορεί όμως και να γράφω για το τι είδα στην τηλεόραση. Επίσης είναι και ανορθόγραφα.

Τα ενδιαφέροντά μου (και τα θέματα για τα οποία γράφω) είναι: τεχνολογία, gadgets, τεχνολογία, τεχνολογία, γυναίκες, τεχνολογία, αυτοκίνητα και τεχνολογία. Μιλώντας για τεχνολογία, καταλαβαίνετε ότι ο μόνος λόγος ύπαρξής μου στην ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι το engadget και το gizmodo, από όπου κατά βάση αντιγράφω τα θέματά μου. Πού και πού παίρνει το μάτι μου κάνα μπούτι ή κάνα αμάξι και γράφω τρεις τέσσερις γραμμές αλλά τότε κυρίως ανεβάζω φωτογραφίες. Είπαμε, «από υπολογιστές ξέρω» άρα για τεχνολογία μπορώ να γράψω, άντε και καμιά γραμμή για αυτοκίνητα· αφού όμως μένω ακόμα με τη μαμά μου, από γυναίκες δεν έχω ιδέα. Ξέρω πάντως ότι είναι μαλακές και μυρίζουν ωραία (σαν το μαξιλάρι μου).

IRL πηγαίνω γυμναστήριο, χρησιμοποιώ ταξί και μετρό (ποτέ λεωφορεία, γιατί αργούν), δεν ξέρω τι είναι αυτά τα κρεμασμένα χαρτιά στα περίπτερα, αλλά η τηλεόραση λέει πως είναι εφημερίδες, άρα έτσι θα είναι. Ψήφισα Φιλελεύθερη Συμμαχία γιατί είδα τις διαφημίσεις της στο youtube, έχουν ωραίο site και τα λένε σωστά, δηλαδή απλά και κατανοητά: ανταγωνισμός, διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας, αυξημένος μισθός, ελεύθερη αγορά, κατάργηση συντάξεων και άλλα σχετικά. Επίσης βγαίνω με τους φίλους μου για σινεμά (μόνο Village και Ster), μπύρες (μόνο Mall) και κουβέντα (γκόμενες, βυζιά, κώλοι, σεξ, η Μακεδονία είναι ελληνική και ποδόσφαιρο). Επίσης είμαι οικολόγος: πετάω τα πάντα στους κάδους ανακύκλωσης και φυτεύω κάθε μήνα από ένα δεντράκι στο μπαλκόνι μου γιατί το προηγούμενο δεν έπιασε. Επίσης δεν καπνίζω και πιστεύω πως όσους καπνίζουν θα έπρεπε να τους ρίξουμε στη λίμνη με βαρίδια στα πόδια.

Μπορεί να μην καταλαβαίνω τη χρησιμότητα του τυπωμένου χαρτιού και την πρώτη φορά που μού έκαναν δώρο ένα βιβλίο (στα 25 μου) να έψαχνα να διαβάσω τις οδηγίες χρήσης, αλλά πιστεύω ότι κάποια μέρα θα καταφέρω να κάνω κάτι στη ζωή μου, δηλαδή κάπου να χωθώ. Στο μεταξύ ελπίζω να μην έχουν ξυπνήσει το Google και η μαμά μου γιατί δεν ξέρω τι θα κάνω.

βλ. επίσης: Πρώτο μέρος και Δεύτερο μέρος 

Η μαλακοξύστρα

Μπορεί οι αρχαίοι Έλληνες να εξήραν (ή, αναλόγως τη διάθεση, να ηδονίζονταν με) τη μεσότητα, όμως στη νεωτερικότητα ―και δη στην ύστερη― προτιμάται να σού βρίσουν τη μάνα παρά να σε εντάξουν στην κατηγορία του «μετρίου» ή του «μέσου». Ο μέσος Έλληνας, άντρας, οδηγός και στην περίπτωσή μας blogger (πάντα στον ενικό αριθμό) είναι ένας τύπος που λέει και νομίζει ότι έχει γνώσεις από πολλά πεδία της πραγματικότητας, αλλά στην ουσία δεν ούτε δράμι από κανένα· ο τελευταίος homo universalis την έκανε για τόπο χλοερό εδώ και αρκετές δεκαετίες.

Αν ήξερε τι θέλει, θα ήξερε ότι θέλει αναγνώριση: αφού αυτό που κάνει δεν (θα μπορούσε να) τον ικανοποιεί, το μόνο που τού μένει είναι να ζητάει την ικανοποίηση από τους υπόλοιπους. Για τι όμως δεν έχει ιδέα. Γι’ αυτό μπλογκάρει ασταμάτητα, γεμίζοντας τον παγκόσμιο ιστό με σκουπίδια και ταλαιπωρώντας όλες τις RSS-ο-ρουφήχτρες στις οποίες έχει γραφτεί. Άδειος από γνώσεις, ευαισθησίες, δημιουργικότητα και ενδιαφέροντα, σπαταλάει αμέτρητες ώρες μπροστά στον υπολογιστή του για να δημοσιεύει ένα σωρό μαλακίες που τις περισσότερες φορές δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Αυτές μπορεί να κυμαίνονται από την πορεία μιας μύγας μέσα στο δωμάτιό του ως το πόσα μυρμήγκια αντίκρυσε σήμερα στο δρόμο· σε γενικές γραμμές η σημαντικότητα αυτών που γράφει δεν ξεφεύγει από το επίπεδο του εντόμου.

Στη ζωή του δεν κάνει απολύτως τίποτα ή αυτό που κάνει είναι ένα τίποτα. Μένει με τους γονείς του ή, αν μένει μόνος του, η μαμά του τού πλένει τα ρούχα και τού μαγειρεύει, αφού ένα τετράγωνο μακριά. Έχει VPN με τον υπολογιστή του σπιτιού των γονιών του και μοιράζεται με τον πατέρα του τα bookmarks και τη history με τις τσόντες. Γι’ αυτό και τόσα χρόνια έχει κολλήσει στις φωτογραφίες, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των αδελφών Lumière. Για όλα τα παραπάνω δεν ντρέπεται να γράψει και στο blog του. Και, ειλικρινά, δεν θεωρώ πως του έχουν μείνει και πολλά πράγματα για να ντραπεί. Τυπολογικά είναι ό,τι πιο κοντά υπάρχει στον ορισμό του blogger, αφού γράφει τα πάντα σαν να έγραφε στο ημερολόγιό του, αλλά δυστυχώς τα δημοσιεύει κιόλας.

Συνεχίζει παρόλα αυτά να μπλογκάρει γιατί του έχουν πει ότι έτσι κάνει ο καλός μπλόγκερ και γιατί πιστεύει πως «όταν αλλάξουν τα πράγματα, θα αναγνωριστεί η αξία του», κατί που φαίρνει κατά το ένα τρίτο στις αλκοολούχες ρήσεις των συνασπιστών που αρχίζουν με το «όταν έρθουμε στα πράγματα», κατά το άλλο τρίτο στις πίπες των holy bookz («και οι τελευταίοι έσονται πρώτοι») και κατά το τρίτο τρίτο στην παροιμία του σοφού περιούσιου λαού «θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει κι ο φτωχός». Συνεχίζεις παρόλα αυτά να τον διαβάζεις γιατί τέσσερα δευτερόλεπτα από το χρόνο σου δεν κοστίζουν και πολλά μπροστά στην πιθανότητα να έχει ένα ενδιαφέρον δημοσίευμα ανάμεσα στα δεκαεπτά χιλιάδες. Εξάλλου μπορείς να το κάνεις κι από τον RSS-reader σου.

βλ. επίσης: Πρώτο μέρος και Τρίτο μέρος 

Εισαγωγή

Κενός ευχάριστων αισθημάτων και συναισθημάτων, θα επιδοθώ εδώ στο μεγαλεπίβολα αγαπημένο μου σπορ της κριτικής, της γκρίνιας και της κατηγοριοποίησης των ανθρώπων σε στεγανές κατηγορίες ανάλογα με το έργο του καθενός, για να ικανοποιήσω με τον τρόπο αυτό τη δίψα μου για μίσος και αλληλοσπαραγμό καθώς και τα προσωπικά μου (ατομικά τε και κοινωνικά) συμπλέγματα. Οι κατηγορίες των bloggers που αναφέρονται παρακάτω παραδόξως δεν είναι απόλυτες, καθώς στην ελληνική πραγματικότητα (ένσωμη ή ψηφιακή) παρατηρείται συχνά το φαινόμενο ένας άνθρωπος να φέρει στοιχεία από διάφορες ειδεχθείς κατηγορίες. Τα κείμενα βασίζονται σε κάποια παλαιότερά μου που έχασα σαν large τύπος που είμαι (και όμορφος και γυμνασμένος και έξυπνος, με μια ελιά εδώ κάτω).Disclaimer: Τα επόμενα κείμενα δεν στρέφονται κατά ουδενός συγκεκριμένου προσώπου (υπαρκτού ή μη) και όποιος/α δει τον εαυτό του/ης σε αυτά, να πάει να κοιταχτεί σε κάνα γιατρό ή σε κάναν καθρέπτη, όπως άλλωστε κάνω εγώ εδώ και 3,5 χρόνια και κάτι ψιλά.

Μέρος πρώτο: Ο κλάψας

Θυμάστε το παιδάκι που στο νηπιαγωγείο καθόταν μόνο του και σκάλιζε τη μύτη του, στο δημοτικό χάζευε έξω από το παράθυρο, στο γυμνάσιο δεν έβλεπε τσόντες με τους φίλους του ή δεν έκανε πιτζάμα-πάρτυ με τις φίλες του (ανάλογα με το φύλο), στο λύκειο ήταν γεμάτο σπυράκια και την έβγαζε με ακουστικά και Porcupine Tree όταν το υπόλοιπο σχολείο άκουγε Βολάνη; Φανταστείτε αυτό το άτομο 18-25 ετών, μπροστά από οθόνη CRT 15 ιντσών, πληκτρολόγιο Microsoft με 3 στρώσεις μπίχλας, ποντίκι Μεκαψέξ με χαλασμένο το δεξί κουμπί και ιδού ο κλαψοblogger!Στον παγκόσμιο ιστό πια τη βρίσκει με άσκοπα flash games που δεν τελειώνουν ποτέ και personality tests που τού λένε πως δεν ταιριάζει με κανένα άλλο γνωστό είδος σ’ αυτόν το σκατοπλανήτη. Αλλά δεν απογοητεύεται: αφού απέτυχε να κάνει φίλους σε όλες τις social communities (ακόμα και στο ―παναγία βόηθα, μεγάλη η χάρη σου και όλα τα σχετικά― netlog) και να γίνει δεκτός σε οποιαδήποτε ομάδα ή guild σε κάποιο mmorpg, η τελευταία του προσπάθεια για κοινωνική ένταξη είναι το μπλογκάρισμα.Ποστάρει για οτιδήποτε του κινεί τον εσωτερικό κόσμο που μπορεί να είναι από τα σύννεφα ως το ακάρι της σκόνης, καθώς μια τέτοια τόσο αδιάφορη προσωπικότητα μπορεί να (συν)κινηθεί ακόμα και από κάτι τόσο μικρό όσο ένα ηλεκτρόνιο που κόβει βόλτες στο δωμάτιό του προσπαθώντας να αποφύγει τα μόρια της ασκόπως περιρρέουσας σκόνης. Γεμίζει το ιστολόγιό του με κλαψιάρικες δήθεν συναισθηματικές αηδίες που δεν ενδιαφέρουν κανέναν, βάζει πάνω από είκοσι αποσιωπητικά κάθε φορά για να δηλώσει την εσωτερική διαπάλη που διακατέχει και διαπερνά το δύο προτάσεων ασύντακτο δημοσίευμά του και μάταια αφήνει ενεργοποιημένα τα σχόλια σ’ αυτό, αφού οι μόνοι που απαντούν είναι ένας γνωστός του από το MSN που δεν θέλει να τον στεναχωρήσει (περισσότερο) και ο ίδιος με διαφορετικό ψευδώνυμο. Αν αυτοκτονήσει, σκέφτεται να το δηλώσει από πριν στο blog του, αλλά αυτή τη φορά δεν θα έχει καμία ανταπόκριση, καθώς ούτε ο ίδιος θα μπορεί να σχολιάσει ούτε και ο γνωστός του στο MSN, αφού δεν θα μπορεί πια να του στείλει το δημοσίευμα με μήνυμα. βλ. επίσης: Δεύτερο μέρος και Τρίτο μέρος 

Η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα κάποια πράγματα γύρω από τη θεωρία των ηχητικών κυμάτων στη φυσική ήταν, πολύ πριν το διδαχθούμε στο σχολείο, γύρω στη μέση του δημοτικού, όταν ο χειμώνας είχε φτάσει από νωρίς πιάνοντάς μας απροετοίμαστους και αναγκάζοντάς μας σε διάφορες ασθένειες από απλό συνάχι ως πνευμονία για δυο-τρεις εβδομάδες. Τότε χάναμε άνετα το μισό μάθημα κάθε ώρα απλώς και μόνο φυσώντας τη μύτη μας. Η δασκάλα μας, θέλοντας να μάς διδάξει καλούς τρόπους, μάς ανάγκαζε, όταν θέλουμε να προβούμε στη γνωστή ηχηρή ενέργεια να πηγαίνουμε στην άκρη, πάνω από το καλάθι. Το καλάθι όμως, ή έστω αυτή η πλαστική πανωλεθρία που ονομάζαμε «καλάθι», βρισκόταν στη γωνία δίπλα στην πόρτα της αίθουσας. Έτσι κάθε φορά που κάποιος σηκωνόταν για να φυσήξει τη μύτη του ο ήχος αντί να περιορίζεται χτυπούσε στη γωνία και διαμοιραζόταν ομοιόμορφα σε ολόκληρη την τάξη διακόπτωντας ευχάριστα τη ροή του μαθήματος. Και δεν μιλάω μόνο για το αρχικό και δυνατό φύσημα, αλλά και για όλα τα παρελκόμενα, ήτοι τα μικρότερα φυσηματάκια που ακολουθούν για να βγάλεις αυτήν την εκνευριστική μύξα που έχει μαγκώσει σε κάποια τρίχα της μύτης, το πλιτς πλιτς που κάνουν τα ρουθούνια σου όταν τα πατάς για να τα …στραγγίξεις, καθώς και όλοι οι υπόλοιποι σχετικοί ήχοι, τους οποίους διαβάζοντας τώρα μπορεί να αισθάνεστε μια κάποια αηδία, αλλά όταν πραγματοποιείτε τις αντίστοιχες ενέργειες φαντάζομαι πως είναι άκρως ανακουφιστικό.

Ένα από τα πιο χρήσιμα τεχνολογικά επιτεύγματα θα ήταν για μένα χαρτομάντηλα από κάποιο υλικό που να απορροφά πλην της μύξας και τους συνοδευτικούς ήχους, εκτονώνοντας (σ.σ. σωστή η λέξη;) τα ηχητικά κύματα και δρώντας με κάποιο τρόπο όπως οι ηχοφράχτες εκατέρωθεν των μεγάλων αυτοκινητόδρομων που περνούν μέσα από κατοικημένες περιοχές. Όμως κάτι τέτοιο δεν είναι πραγματοποιήσιμο ή τουλάχιστον εμπορεύσιμο ακόμα. Πάντως για όσους φυσούν τη μύτη τους και χρειάζονται κάποιο στυλ ή κάποια έξτρα διακριτικότητα (πχ να μπορούν να τσαλακώσουν το χαρτομάντηλο για να το πετάξουν χωρίς αυτό να κάνει πφλατς), η εταιρεία Arc Fabric Creations δημιούργησε την (ελεύθερα μεταφραζόμενη) «μυτοτσεπούλα». Πρόκειται ούτε λίγο ούτε πολύ για ένα υφασμάτινο συνηθισμένο μαντίλι, πάνω στο οποίο είναι ραμμένη μια τσεπούλα από κάπως πιο ενισχυμένο υλικό που σκοπό έχει να συγκεντρώσει και να προφυλάξει τη μιαρή κωλλώδη ουσία που ενοχλεί τη μύτη μας και εμφανίζεται σε διάφορες αποχρώσεις του κίτρινου. Η εταιρεία το ονομάζει «NosePouch», κοστολογεί το ένα $1,99 και τα δέκα $16,94. Για να αποφύγετε να ζητάτε στο φαρμακείο ασπιρίνες, πουσκοπάν και άλλα χάπια από την αμηχανία, μπορείτε να το παραγγείλετε online και να έρθει στο χώρο σας (ή στην ταχυδρομική σας θυρίδα) με πλήρη εχεμύθεια, ενώ τα έξοδα για κάτι τέτοιο είναι $2,45 αν μένετε στις ΗΠΑ, τον Καναδά ή το όμπρε όμπρε αρίμπα Μεξικό και $6,45 αν μένετε οπουδήποτε αλλού. Θεωρώ ότι αξίζει να παραγγείλετε μόνο και μόνο για να αντικρύσετε τα μούτρα του τελωνειακού όταν θα δει ότι θέλετε να εκτελωνίσετε μυξομάντιλα με τσέπη! Πάντως, αν θέλετε και περισσότερη ενημέρωση πριν το κάνετε, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του.

Καλό φύσημα!

Το βασικό στοιχείο στη συλλογιστική μου είναι ότι ο κακός δημοσιογράφος δεν μεταδίδει μια είδηση αλλά την αναπαράγει με δικό του τρόπο, ώστε η πλειοψηφία του κοινού να κατανοήσει συγκεκριμένο νόημα σύμφωνα με τις ανάγκες τις δικές του ή του αφεντικού του. Υπάρχουν άνθρωποι (άρχισε από αριστερά και πήγαινε…) που πιστεύουν ότι αυτή η πρακτική είναι επίτηδες κατασκευασμένη από τις μεγάλες εταιρείες των μέσων με σκοπό να περάσουν συγκεκριμένη εικόνα και να κατασκευάσουν έτσι συγκεκριμένη ιδεολογία που βολεύει την υφιστάμενη τάξη κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών πραγμάτων. Δεκτό. Επειδή όμως έχει τύχει να γνωρίσω μερικούς δημοσιογράφους, οφείλω να προσθέσω πως ―τουλάχιστον στις μέρες μας― αρκετοί δεν είναι ύπουλοι αλλά απλώς στούρνοι. Φυσικά τα αφεντικά τους μπορεί να τους προσλαμβάνουν με τέτοια κριτήρια. Δεκτό επίσης.

Σε οποιοδήποτε μέσο και αν εργάζεσαι, έχεις πάντα τη δυνατότητα να γίνεις ένας κακός δημοσιογράφος. Το παράδειγμά μας είναι μια απογευματινή είδηση που δημοσιεύθηκε στο in.gr: θυμίζει εφημερίδα και τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων μαζί, ενώ είναι ανεβασμένη σε ιστοσελίδα του Παγκόσμιου (μεγάλη η χάρη του) Ιστού και την έλαβα με RSS. Η προηγούμενη περίοδος είναι το καλύτερο παράδειγμα για τη σύγκλιση των μέσων. Θα κάνω μια μικρή προσπάθεια να την αναλύσω ανά παράγραφο, αναφέροντας κάθε φορά με χιουμοριστικό τρόπο κύρια σημεία της. Το αστείο με τη συγκεκριμένη είδηση είναι ότι για κάθε παράγραφο ισχύουν τα της προηγούμενης συν τα επιπλέον που θα γράφω κάθε φορά. Προχωρώντας και διαπιστώνοντας πως γίνεται συνεχώς και χειρότερη, διαπιστώνεις πόσο τούβλο είναι ο δημοσιογράφος που τη συνέγραψε!

Ένας στους δύο Έλληνες χρησιμοποιεί ΙΧ, αλλά θέλει λιγότερα αυτοκίνητα στην πόλη.

Αυτός είναι ο τίτλος.
- Βλέπουμε πως η είδηση αναφέρεται σε στατιστική έρευνα. Το να ρωτάς τους ανθρώπους στο δρόμο πέντε ερωτήσεις και από αυτές να βγάζεις συμπεράσματα είναι το πιο ασφαλές για τη διατήρηση της κοινωνικής γαλήνης και για την τσέπη σου.
- Συγκεκριμένα το «ένας στους δύο» με κάνει (από μαθητή του Δημοτικού) να φαντάζομαι πως ρώτησαν δύο ανθρώπους και από αυτούς έβγαλαν συμπέρασμα. Και όμως: ποια ήταν η τελευταία φορά που σάς ρώτησαν κάτι στο δρόμο; Αν δεν τη θυμάστε, μην απορείτε. Αν τη θυμάστε, αναρωτηθείτε πόσες φορές έγινε και θα το βρείτε δυσανάλογο προς τον αριθμό των στατιστικών ερευνών που έχουν δημοσιευθεί ως τώρα. Είναι κάτι σαν τα «μηχανάκια της AGB»: υπάρχουν αλλά κανείς δεν έχει ή δεν έχει κάποιο γνωστό που να έχει.
- Η πόλη στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η Αθήνα. Δεν χρειάζεται να δηλωθεί, καθώς η μόνη πόλη της Ελλάδας είναι η Αθήνα. Χαρακτηριστική είναι η γνωστή φοιτητική ερώτηση: «Είσαι από Αθήνα ή από επαρχία;».
- Φυσικά οι Έλληνες είναι πάντα άντρες (sic). Οι Ελληνίδες είτε κάθονται στο σπίτι είτε είναι τόσο κακές στο τιμόνι που δεν υπολογίζονται στους οδηγούς.

Κατά βάθος θέλει αλλαγή.

Αυτός είναι ο υπότιτλος που στη συγκεκριμένη περίπτωση μπαίνει πάνω από τον τίτλο και με πολύ μικρότερα γράμματα. Μεταφράζεται εύκολα ως εξής: «Ο Έλληνας δεν είναι υπεύθυνος πολίτης· τι να κάνουμε: έτσι έχει γεννηθεί. Στο βάθος όμως της ψυχής του τρέχει το αίμα των αρχαίων προγόνων του που τον κάνει να επιθυμεί και να διαλέγει εν τέλει το σωστό δρόμο.»

Σχεδόν ένας στους δύο Έλληνες (48%) δηλώνει πως χρησιμοποιεί το δικό του ΙΧ για να μετακινηθεί, ενώ την ίδια στιγμή παραδέχεται ότι απαιτούνται μέτρα για τον περιορισμό της χρήσης αυτοκινήτων στις πόλεις και δηλώνει έτοιμος να επιβαρυνθεί πρόσθετο κόστος για λιγότερο ρυπογόνα αυτοκίνητα και καλύτερη προστασία του περιβάλλοντος.

- Με την πρώτη παράγραφο έχουμε εν μέρει αναίρεση του τίτλου με το «σχεδόν», αλλά τουλάχιστον το ποσοστό του 48% μάς δείχνει πως τελικά ρώτησαν πάνω από δύο ανθρώπους. Εικάζω πως ήταν γύρω στους δέκα.
- Σύμφωνα με την παράγραφο, καταλαβαίνω πως υπήρχε ένα ερωτηματολόγιο με την εξής ερώτηση: «Χρησιμοποιείτε ΙΧ για να μετακινηθείτε, ενώ την ίδια στιγμή παραδέχεστε ότι απαιτούνται μέτρα για τον περιορισμό της χρήσης αυτοκινήτων στις πόλεις και δηλώνετε έτοιμος να επιβαρυνθείτε πρόσθετο κόστος για λιγότερο ρυπογόνα αυτοκίνητα και καλύτερη προστασία του περιβάλλοντος;» με δυνατές απαντήσεις «Ναι» και «Όχι» (άντε και ένα «ΔΞ/ΔΑ») και το 48% των ερωτηθέντων απάντησαν «Ναι». Brilliant!
- Δεν ξεχνάμε πάνω από όλα πως η μελέτη έγινε στην Αθήνα και στην Αθήνα ζουν, οδηγούν, μετακινούνται, τρώνε, περπατάνε και κάνουν την ανάγκη τους (δηλαδή χέζουν και κατουράνε) μόνο Έλληνες.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας του Ευρωβαρόμετρου για τη συμπεριφορά των Ευρωπαίων απέναντι στις οδικές μεταφορές, μόνο το 26% των Ελλήνων δηλώνει ότι χρησιμοποιεί μέσα μαζικής μεταφοράς, ενώ το 23% δηλώνει ότι είτε περπατάει είτε χρησιμοποιεί ποδήλατο.

- Το αγαπημένο μου θέμα: το Ευρωβαρόμετρο. Για να δείτε τι περίπου σκέφτομαι, κάντε μια έρευνα στο φιλικό και οικογενειακό σας κύκλο ρωτώντας: τι είναι το Ευρωβαρόμετρο, πού είναι, από ποιους δημιουργήθηκε, ποιοι το στελεχώνουν, τι κριτήρια πρέπει να πληροί κάποιος για να εργαστεί εκεί και ποιο είναι το site του. Για να μην εκπλαγείτε, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν έχει ιδέα: απλά το εμπιστεύεται γιατί έχει ως πρώτο συνθετικό το «Ευρο-». Οι άντρες με πολλές τρίχες στο στήθος συγχέουν τη λέξη «βαρόμετρο» με τη λέξη «βαρίδια». Ο ανταγωνισμός είναι μάταιος.
- Η Ευρώπη δεν είναι Ελλάδα. Σωστό; Λάθος! Η Ελλάδα δεν καταδέχεται να γίνει Ευρώπη, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Δηλαδή «Ο τράχηλος του Έλληνος ζυγόν δεν υπομένει» και όλα τα σχετικά, σύγχρονα αποφθέγματα του ελληνικού ταρίφα, βγαλμένα από τη ζωή πίσω από το τιμόνι με την πλαστική επένδυση που φαίνεται δερμάτινη και έκανε 2 ευρώ στο Μαρινόπουλο.
- Άλλα μέσα πέρα από τα ΜΜΜ, το ΙΧ και το ποδήλατο δεν υπάρχουν; Υπάρχουν, αλλά η σύγκριση είναι αθέμιτη. Η Βερολινέζα που πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά απ’ κέντρο της πόλης με την K1200S ντυμένη τούμπανο πού, πώς και με τι φόντα να συγκριθεί με τον ξεκράνωτο Αθηναίο με τις παντόφλες, το σορτσάκι, το κοντομάνικο, το τσιγάρο και το κινητό στα χέρια που πηγαίνει καμαρωτός πάνω στο Innova για φραπέ; Δεν συμφέρει. Άσε που για τους περισσότερους πολίτες οι μοτοσυκλέτες δεν υπάρχουν, οπότε είναι άχρηστη πληροφορία για την είδηση. Είναι σαν να έλεγες σε ένα δημότη Λασιθίου ότι ο νομός Χανίων βυθίστηκε.
- Χρήσιμη πληροφορία όμως είναι οι δέκα σκαλωμένοι που κάθε μέρα παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα οδηγώντας ποδήλατο στα λούκια για το νερό δίπλα στο πεζοδρόμιο εισπνέοντας όλο το καυσαέριο και περνώντας με κόκκινο σε όλα τα φανάρια. Είναι alternative και οικολόγοι κι αυτό τις τελευταίες μέρες πουλάει. Κάτι σαν τον Τσίπρα στις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Της Αθήνας γιατί ο δήμος είναι ένας.
- Το ότι οι ποδηλάτες είναι το 23% των Αθηναίων που μετακινούνται είναι η απόδειξη ότι η έρευνα έγινε έξω από τα γραφεία του ΔΟΛ στη Χρήστου Λαδά και ότι πράγματι τελικά ρωτήθηκαν μοναχά δέκα (άντε δεκαπέντε άνθρωποι). Επίσης 23% των Αθηναίων είναι συγκαμμένοι.

Αναλυτικότερα, το 86% των οικογενειών στην Ελλάδα έχει τουλάχιστον ένα ΙΧ αυτοκίνητο. Επίσης το 6,5% των Ελλήνων δηλώνει ότι έχει μοτοσικλέτα.
Το 49% των Ελλήνων δηλώνει ότι οδηγεί προσωπικά το αυτοκίνητο, ενώ το 35% δηλώνει ότι υπάρχει αυτοκίνητο στην οικογένειά του, αλλά δεν είναι οι ίδιοι προσωπικά οι οδηγοί.

- Α, να και οι μοτοσυκλέτα! Φυσικά στο σημείο και με τον τρόπο που την αναφέρει δεν βγάζεις το παραμικρό νόημα. Το 6,5% των Ελλήνων έχει ΚΑΙ μοτοσυκλέτα ή έχει ΜΟΝΟ μοτοσυκλέτα; Στη δική μας οικογένεια έχουμε τρεις μοτοσυκλέτες και δύο αυτοκίνητα. Τι διάολο απαντάς τότε;
- Στην Ελλάδα ο θεσμός της οικογένειας είναι τόσο τιμημένος που δεν υπάρχουν άνθρωποι να μένουν μόνοι τους. Ή τους έχουν όλους ληστέψει, δείρει και βιάσει οι Αλβανοί. Άρα έγιναν αδερφές και δεν πιάνονται στους Έλληνες.
- Το 51% των Ελλήνων είναι τόσο άρχοντες που έχουν και σωφέρ. Συνήθως είναι συμβοηθούν και μη αμοιβόμενο μέλος της οικογένειας. Αυτός είναι και ο μόνος όρος που θυμάμαι από τις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας της τρίτης Λυκείου.

Στο ερώτημα τι χρειάζεται για να αυξηθεί η μετακίνηση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, το 42% των Ελλήνων απαντά ότι απαιτείται καλύτερος προγραμματισμός και μεγαλύτερη συνέπεια στην τήρηση των δρομολογίων. Στην ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό είναι 29%.

- Στο ερώτημα τι χρειάζεται για να αυξηθεί η μετακίνηση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, το 42% των Ελλήνων φαντάζομαι ότι απαντά ως εξής: «Απαιτείται καλύτερος προγραμματισμός και μεγαλύτερη συνέπεια στην τήρηση των δρομολογίων». Να μην ξεχνάμε ότι το 40% των Ελλήνων έχει τελειώσει με το ζόρι το Γυμνάσιο.
- Τόσα χρόνια που η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΕ ακόμα δεν κατάφερε να της μεταδώσει τα φώτα του πολιτισμού της. Είπαμε: οι Ευρωπαίοι είναι ηλίθιοι, κουτόφραγκοι και αδερφές.

Σε ό,τι αφορά τη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, το 22% των Ελλήνων δηλώνει ότι θα ήθελε καλύτερη και τακτικότερη επικοινωνία ανάμεσα στα αστικά κέντρα και στους διάφορους σταθμούς, το 12% ότι θα επιθυμούσε να έχει στάσεις πλησιέστερα στον τόπο κατοικίας του και το 8% αναφέρει πως θα προτιμούσε μεγαλύτερη ασφάλεια στα μέσα οδικής μεταφοράς.

Από τη συγκεκριμένη παράγραφο καταλαβαίνουμε ότι:
- το 22% των Ελλήνων αντιμετωπίζει την Αθήνα και τον Πειραιά ακόμη ως διαφορετικές πόλεις και για τη μετακίνηση από τη μία στην άλλη παίρνει το ΚΤΕΛ.
- το 12% βαριέται να περπατάει ή μένει σε περιοχές εκτός σχεδίου πόλεως (Αθήνας).
- το 8% το έχουν ληστέψει, δείρει και βιάσει μέσα σε λεωφορείο οι Αλβανοί που ήρθαν από τον τόπο τους να πάρουν τις δουλειές μας.

Σε ό,τι αφορά τον περιορισμό της ατμοσφαιρικής ρύπανσης από τα αυτοκίνητα, το 28% των Ελλήνων τάσσεται υπέρ της παροχής φορολογικών κινήτρων για την αγορά λιγότερο ρυπογόνων αυτοκινήτων.

Το 28% των Ελλήνων θα βρεθεί προ μεγάλης έκπληξης όταν συνειδητοποιήσει πως η Porsche Cayenne οχτώ χιλιάδων κυβικών που καίει επεξεργασμένα σκατά πάει πιο αργά στην πόλη από ένα Smart εξακοσίων κυβικών. Βέβαια αυτό θα το μάθει λίγο πριν πεθάνει δουλεύοντας για να πληρώσει την τράπεζα που θα του έχει ήδη πάρει σπίτι, εξοχικό, σώβρακα, γυναίκα, γκόμενα και την τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας της LG ως εγγύηση για το δάνειο της Cayenne που σημειωτέον ήταν μόνο εκατό ευρώ φτηνότερη από τη βενζινοκίνητη έκδοση.

Επίσης, το 32% των Ελλήνων τάσσεται υπέρ της ελάφρυνσης της φορολογίας στα βιοκαύσιμα, ώστε να προωθηθεί η χρησιμοποίησή τους.
Στο ερώτημα αν «είστε έτοιμος να πληρώσετε περισσότερα για λιγότερο ρυπογόνες μετακινήσεις», το 68% των Ελλήνων απαντά καταφατικά. Μεγαλύτερο ποσοστό εμφανίζεται μόνο στη Σλοβενία, ενώ στην ΕΕ δηλώνουν ότι είναι έτοιμοι να πληρώσουν περισσότερα για λιγότερο ρυπογόνες μετακινήσεις το 54% των ερωτηθέντων.

- Στην περίπτωση που το πρώτο συμβεί, θέλω να δω με τι θα ανακατεύουν τα επεξεργασμένα σκατά οι σκατοπώλες (πρώην βενζινοπώλες) και αν το μεθάνιο από τις κλανιές των αγελάδων θα έχει την ίδια επίδραση με το νίτρο στα καγκουροCivic. Το σίγουρο είναι ότι θα βρωμάει πολύ.
- Η Σλοβενία που συνορεύει με την Τουρκία και το Νεπάλ δεν ενδιαφέρει τους Έλληνες. Έξω οι ξένοι! (κολλάει παντού)

Τέλος, το 62% των Ελλήνων θεωρεί ότι τα δημόσια χρήματα που αφορούν τον τομέα των μεταφορών θα πρέπει να κατευθυνθούν προς τη βελτίωση των οδικών υποδομών και το 25% προς τη βελτίωση των μέσων μαζικής μεταφοράς.

- Το 25% σκέφτεται ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς θα ήταν καλό να πετούν πάνω από την επιφάνεια της γης (και της θάλασσας, γιατί η Ελλάδα έχει τις καλύτερες θάλασσες του κόσμου) ή ακόμα καλύτερα να λειτουργούν με τηλεμεταφορά.
- Το 62% ψηφίζει Νέα Δημοκρατία.

Το καλύτερο από όλα είναι η εικόνα:

Λεζάντα: «Καθημερινή εικόνα στους δρόμους της Αθήνας». Κάθε μέρα στην Αθήνα γίνεται μια συναυλία. Γι’ αυτό και οι Έλληνες είναι οι καλύτεροι συνθέτες κλασικής μουσικής ανά τον κόσμο. Δεν σχολιάζω άλλο.

Εν κατακλείδι, για να είσαι κακός δημοσιογράφος δεν είναι ανάγκη να δουλεύεις ούτε στο Τηλεφώς, ούτε στην Παρασκευή και 13 ούτε σε ραδιοφωνικό σταθμό τύπου «Η Σούλα αφιερώνει στο Μήτσο από Κάτω Πατήσια»: ο κακός δημοσιογράφος και ο κακός επαγγελματίας γενικότερα μπορεί να βρίσκεται σε κάθε δουλειά, σε κάθε πόστο και πίσω από κάθε γωνία… Φυλάξου!

ΥΓ: Για τους κακόπιστους, η είδηση είναι πάντα εδώ «φωτογραφημένη».