…Και ο καιρός περνά. Πιο γρήγορα από ποτέ. Όσο κι αν με παρηγορούν τα θαυμάσια ντοκιμαντέρ με ζώα και ειδικά ο τρόπος που γονιμοποιούνται τα κόκκινα καβούρια των Τροπικών (κι όχι τα γνωστά που ενέπνευσαν τον Τσιτσάνη), ο χρόνος μού αυθαδιάζει ανεπίτρεπτα. Το κακό είναι πως τον συναντώ πλέον παντού. Στο πρωινό ξύπνημα, στα όνειρα [...]
Η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα κάποια πράγματα γύρω από τη θεωρία των ηχητικών κυμάτων στη φυσική ήταν, πολύ πριν το διδαχθούμε στο σχολείο, γύρω στη μέση του δημοτικού, όταν ο χειμώνας είχε φτάσει από νωρίς πιάνοντάς μας απροετοίμαστους και αναγκάζοντάς μας σε διάφορες ασθένειες από απλό συνάχι ως πνευμονία για δυο-τρεις εβδομάδες. Τότε χάναμε άνετα [...]
Το πρώτο παράδειγμα βαθμολόγησης φοιτητικών γραπτών χρονολογείται το 1792 στο πανεπιστήμιο του Cambridge, ύστερα από πρόταση ενός καθηγητή ονόματι William Farish, τον οποίο πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν ακουστά. Κι όμως η άποψή του ότι οι ανθρώπινες σκέψεις θα πρέπει να εκτιμώνται βάσει μιας ποσοτικής αξίας λειτούργησε ως αποφασιστικό βήμα προς τη συγκρότηση μιας μαθηματικής αντίληψης [...]
Τό ‘χω ξαναβάλει και θα το ξαναβάλω και ξανά και ξανά και ξανά…
ΜΑ ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΑΛΛΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΕΤΣΙ;
Υπάρχει ψηλά ένα αστέρι, το πιο λαμπερό τ’ ουρανού·
Μαζί του μιλάω και παίζω αν θέλω τα βράδια.
Αν νιώθω μονάχος το ξέρει κι ανοίγει τις πόρτες του νου.
Γλυκά με χαϊδεύει με φως και μου δείχνει σημάδια.
Καληνύχτα αστέρι, να μου γνέφεις πού πας,
να ‘σαι πάντα ψηλά, φωτεινό κι από ‘κεί να με βλέπεις.
Η μνήμη σαρώνει τη σκέψη [...]
Ένα από τα τρία μεγάλα ερωτήματα που δεν έχω ακόμα καταφέρει να απαντήσω σχετίζεται με την μεγαλύτερη μορφή στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, τον Φοίβο. Ο Φοίβος είναι για την μουσική ότι ήταν ο Γιάννης Ιωαννίδης για το ελληνικό μπάσκετ τις δεκαετίες 80-90. Είναι ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα, the man, the nigga, και δεν [...]
Loading ...
σχολιόφωνο