παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Ο έρωτας, που τόσο υμνήθηκε από τους μεγάλους Έλληνες διανοητές και τραγικούς ποιητές, διώχτηκε και κυνηγήθηκε ανελέητα από εγκληματίες οπαδούς του χριστιανισμού, μεταφέροντας αυτό το μίσος και αυτή την απόμπευση και στις εκάστοτε εξουσίες, στις οποίες πανρεισέφρησε η Εκκλησία τους. Κυνήγησαν δηλαδή ό,τι προσδίδει έκσταση και χαρά στον άνθρωπο, ακρωτηρίασαν το ανθρώπινο σώμα, τη φυσική του ομορφιά, τους σπασμούς της απελευθέρωσής του από τη μικρότητά του.

Δηλητηρίασαν ό,τι προκαλεί την ευθυμία, την υψηλοφροσύνη. Όπως μετά μανίας πυρπόλησαν κάθε τι το εξαιρετικόν: το γέλιο και τον χορό, τους μεγάλους συνοδοιπόρους του έρωτα. Η Εκκλησία και κατά συνέπεια η Εξουσία βεβήλωσαν τη Φύση, το σώμα, το αίμα του, την ταραχή του, την αξιοπρέπειά του.

Δύο χιλιάδες χρόνια τώρα διαπράττεται το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ποινικοποιείται η ελευθερία του έρωτα και η ελευθερία στον έρωτα.

του Γιώργου Σταματόπουλου από το pass to port (τ. 20)

…Και ο καιρός περνά. Πιο γρήγορα από ποτέ. Όσο κι αν με παρηγορούν τα θαυμάσια ντοκιμαντέρ με ζώα και ειδικά ο τρόπος που γονιμοποιούνται τα κόκκινα καβούρια των Τροπικών (κι όχι τα γνωστά που ενέπνευσαν τον Τσιτσάνη), ο χρόνος μού αυθαδιάζει ανεπίτρεπτα. Το κακό είναι πως τον συναντώ πλέον παντού. Στο πρωινό ξύπνημα, στα όνειρα όπου το υποσυνείδητο αδυνατεί να κάνει διακρίσεις μεταξύ ζωντανών και πεθαμένων, στο πεισόμετρο, στις βραδινές ώρες που χάνομαι στις σελίδες των βιβλίων, στη λογιστική πεζότητα του χειμώνα που ξεφτά γρηγορότερα από το καλοκαίρι, στον οικολογικό πανικό των συνειδητοποιημένων μεσοαστών. Άγχομαι και μακάρι να υπερβάλλω με τα φαινόμενα θερμοκηπίου, ίσως γιατί τα καλοκαιρινά ρούχα και η αναζήτηση της ιωδιούχου αύρας με τον τρόπο των ποιητών της αρμύρας και της θάλασσας δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Πάντοτε ήθελα παρατεταμένες γκρίζες ημέρες για να μπορώ να πεθυμώ τον ήλιο. Σκέφτομαι αν θα με προλάβουν αυτά τα αμετροεπή φαινόμενα σ’ αυτόν τον βαρετό κόσμο που απολαμβάνει σαχλαμαρίζοντας, την καταστροφή του.

του Γιάννη Ξανθούλη από την Ελευθεροτυπία, 12/01/08, σελ. 28
για όσες και όσους ακόμη διαβάζουν εφημερίδες

Ένα από τα τρία μεγάλα ερωτήματα που δεν έχω ακόμα καταφέρει να απαντήσω σχετίζεται με την μεγαλύτερη μορφή στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, τον Φοίβο. Ο Φοίβος είναι για την μουσική ότι ήταν ο Γιάννης Ιωαννίδης για το ελληνικό μπάσκετ τις δεκαετίες 80-90. Είναι ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα, the man, the nigga, και δεν μπορώ να κατασταλάξω αν είναι πούστης ή straight. Στην αρχή που είχε ξεκινήσει με Βανδή, Κοκκίνου και λοιπές θεωρούσα ότι ο τύπος την έχει βρει την άκρη και πηδάει top pussy πουλώντας κοπανιστό αέρα. Άλλωστε, 2-3 κομμάτια έχει γράψει όλα και όλα ο άνθρωπος και από εκεί και πέρα αλλάζει ένα Ρε ματζόρε από εδώ και ένα Φα μινόρε από εκεί και voila το νέο hitaκι. Κάπου στην πορεία όμως άρχισε να γράφει τραγούδια και για κάποιους τύπους όπως πχ. ο Πετρέλης, οπότε ίσως οι κυρίες που ανέφερα παραπάνω να ήταν απλά το εισιτήριό του για τους ‘άντρες με τα άσπρα’. Έχει προσέξει κανείς πως όλοι αυτοί οι ‘τραγουδοποιοί΄ μόλις μπει ο μάης και γιορτάσουν την εργατική πρωτομαγιά ανοίγουν τις ντουλάπες τους και φοράνε οτιδήποτε σε άσπρο; Και τι μανία είναι αυτή με τα πορτραίτα. Ψάχνεις μια live φωτογραφία τους στο internet και το μόνο που βρίσκεις είναι γαμημένα πορτραίτα. Ο Freddie Mercury περνούσε λιγότερες ώρες στον καθρέφτη καμαρώνοντας το μουστάκι του από αυτές τις παλιαδερφές.

του evan, από το Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν, για το crackhitler, σίγουρα το καλύτερο ελληνικό blog για τη μουσική που έχω διαβάσει ως τώρα!