παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Αρχείο για ‘ιδιοφωνίες’ Category

Όνειρα στο καζάνι

06η 16ου του σωτηρίου έτους 2007 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

Απόψε ήταν για μένα η πρώτη καλοκαιρινή νύχτα. Ύπνος με κλειστά παράθυρα χωρίς πυτζάμες πάνω απ’ το σεντόνι, ξύπνημα εφτά-οχτώ φορές τη νύχτα για άγνωστους λόγους και περιφορά εαυτού στο δωμάτιο, καμιά δεκαριά γερές γουλιές νερό απ’ τη βρύση με το χέρι, χωρίς ποτήρι. Το ψυγείο απαγορεύεται: σε ξυπνάει το γαμημένο λαμπάκι. Οπότε ή το πίνεις χλιαρό απ’ τη βρύση ή την αφήνεις ανοιχτή στο τέρμα μέχρι να έρθει το κρύο. Οικολογική συνείδηση τη νύχτα δεν υπάρχει. Στη νεωτερικότητα η συνείδησή σου κοιμάται μαζί σου. Πάλι στο κρεββάτι και μετά από καμιά ώρα τα ίδια. Με κάθε ξύπνημα τα γαμοσταυρίδια πληθαίνουν. Τελευταία φορά ξυπνάς κατά την ανατολή· έξι, έξι και κάτι… εκεί που το σκοτάδι αρχίζει να σπάει. Κάθε τέτοια φορά λες από μέσα σου “α, προς τα ‘κεί είναι λοιπόν η ανατολή”. Κάθε πρωί το ξεχνάς.
Το πρωί που ξυπνάς με ένα κεφάλι καζάνι και με τη γεύση γαλότσας στο στόμα, μούσκεμα στον ιδρώτα, θυμάσαι πόσες φορές έχεις αλλάξει πλευρό τη νύχτα, απόδειξη ότι ο ύπνος σου ήτανε μουνί. Τα όνειρα μην τα σκέφτεσαι: καλύτερα που τα ξέχασες.
ga070617.jpeg

Έχω ένα παλιό κλιματιστικό. Το τοποθετήσαμε όταν με πηγαίνανε τετάρτη δημοτικού. Τότε είχαν μπουκάρει μέσα στο σπίτι μας, στον τρίτο, από τα παράθυρα την ώρα που κοιμόμασταν. Δεν τους είχαμε πάρει χαμπάρι. Έκλεψαν ένα ρολόι, το πορτοφόλι της μάνας μου με είκοσι χιλιάδες, ταυτότητα και δυο δεσμίδες εισιτήρια. Στο δρόμο για έξω πήραν ένα τσαμπί μπανάνες που άφησαν τελικά δίπλα στο παράθυρο. Δέκα χρόνια μετά αλλάξαμε σπίτι αλλά πήραμε τα κλιματιστικά μαζί μας. Είναι μάρκας Fujitsu (σκέτο) και έχουν προγράμματα για κρύο, ζέστη, μείωση της υγρασίας και ανεμιστήρα. Επίσης προγραμματίζονται. Τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού προγραμματίζω το κλιματιστικό να κλείσει 50 λεπτά από τη στιγμή που θα πέσω στο κρεββάτι και να ανοίξει πάλι στις 7:30. Είναι απίστευτα θορυβώδες αλλά το έχω συνηθίσει. Έτσι ξεγελάω τον εαυτό μου ότι κοιμήθηκε ωραία. Θέλω το επόμενο κλιματιστικό που θα αγοράσω να σε κάνει να βλέπεις τα όνειρα που του προγραμματίζεις. Έτσι πια δεν θα μπορώ να τον ξεγελάω.

...

Μεθώντας με τον πόνο

06η 11ου του σωτηρίου έτους 2007 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

gaze_opain.jpegΞέρω πως είναι κάτι που πολλοί άνθρωποι αποφεύγουν να μιλήσουν για αυτό ή ακόμα και το αρνούνται, επειδή φοβούνται τυχόν κατηγορίες και χλευασμούς. Δεν θα μιλήσω για αυτούς, θα μιλήσω για μένα.

Υπάρχουν μερικών ειδών πόνοι που, όταν συμβαίνουν, δεν σου αφήνουν το απευκτέο και ανεπιθύμητο αίσθημα που σου αφήνουν οι λοιποί πόνοι. Δεν έχω κάπως καλύτερα να το πω, αλλά αυτοί φαίνεται ότι περισσότερο σου προξενούν πολύ περισσότερο μια αλλοπρόσαλη μέθη. Τους ονομάζω μεθυστικούς πόνους. Είχα σκοπό να γράψω τους τρεις σημαντικότερους για μένα, αλλά συνειδητοποίησα πως μεθυστικοί πόνοι για μένα είναι μοναχά τρεις. Διαβάστε τους με τη σειρά από τον λιγότερο στον περισσότερο σημαντικό. Σημαντικό με την έννοια ότι μαζί με τον εκάστοτε σού προξενούνται συναισθήματα που αλλιώς είναι δύσκολο να λάβεις.

Όσοι με ξέρουν καλά γνωρίζουν πως η συμβουλή μου για ένα σπυρί που προέρχεται από τσίμπημα κουνουπιού είναι να το ξύσεις μανιωδώς ως ότου αυτό ματώσει. Η συγκεκριμένη συμβουλή φαίνεται να πιάνει γιατί το ότι το σημείο εκείνο ματώνοντας μάλλον καθαρίζει από την μόλυνση του κουνουπιού και σταματά να σου προξενεί φαγούρα. Η πληγή δε είναι τόσο μικρή που επουλώνεται αμέσως. Άμα στο παιχνίδι συμπεριλαμβάνεται και επαφή με θαλασσινό νερό, τόσο το καλύτερο. Στην πραγματικότητα το ζήτημα για μένα είναι άλλο. Καταρχάς θεωρώ πως το μόνο που σού προξενεί η ανικανοποίητη φαγούρα είναι ένα αίσθημα κενότητας που μεγαλώνει ανάλογα με τη φαγούρα. Άρα μπορεί να κάνεις καλό στο σώμα σου, αλλά μένεις ανήσυχος για πολλή ώρα. Κατά δεύτερον και σημαντικότερον, ξύνοντας μανιωδώς το σημείο εκείνο της φαγούρας αισθάνομαι ένα θερμό πόνο, μια πληρότητα που σαν να προέρχεται από την καρδιά μου, να με γεμίζει σιγά σιγά αρχίζοντας από το σημείο αυτό και να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο με κάθε κίνηση, ώσπου λήγει απότομα μόλις το δέρμα εκεί ματώσει λίγο. Μοιάζει πράγματι στον οργασμό, αλλά το συναίσθημα είναι τελείως διαφορετικό και με μια λέξη θα το έλεγα απλώς “ζεστό”.

Ο δεύτερος πόνος είναι περισσότερο γνωστός: συμβαίνει όταν σε μια ανοιχτή πληγή (όχι μεγάλη φυσικά) ρίχνεις άφθονο καθαρό οινόπνευμα. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να σας τον περιγράψω. Η μοναδική του ομοιότητα με τον πρώτο είναι πως καταλαμβάνει και πάλι ολόκληρο το σώμα, παρόλα αυτά αυτή τη φορά είναι αντίστροφος: αρχίζει από το σημείο της πληγής και καταλαμβάνει γρήγορα ολόκληρο το μέλος και στη συνέχεια το σώμα. Δυστυχώς κρατά λίγο, αλλά η φύση του είναι πολύ έντονη: μετά το αρχικό τσίμπημα, σε καταλαμβάνει κλιμακωτά ένα ισχυρό μούδιασμα που αισθάνεσαι περίπου σαν να σε καθαρίζει. Και πράγματι, αν έπρεπε να το ονομάσω με μια λέξη, θα το έλεγα “κάθαρση”.

Ο τρίτος πόνος είναι τελείως διαφορετικός. Είναι άλλης φύσης και άλλης προέλευσης. Προέρχεται τις περισσότερες φορές από μια μεγάλη στεναχώρια που έλαβες, από μια μεγάλη αδικία της οποίας έγινες θύμα ή από κάποιο κακό που σού έκαναν. Το σημαντικό είναι πως δεν είναι πόνος σωματικός, είναι πόνος ψυχικός, παρόλο που εντοπίζεται στο σώμα. Είναι κάτι σαν ένας μεγάλος και ατελείωτος λυγμός. Ανεβαίνει σιγά σιγά και βασανιστικά από το στομάχι σου, ενώ εσύ θέλεις να κλάψεις γοερά μα δάκρυα δεν βγαίνουν. Σηκώνεις τότε το κεφάλι και κοιτάς ψηλά προσπαθώντας να φέρεις στην ίδια ευθεία τους αγωγούς του σώματός σου, ώστε να τού δώσεις διέξοδο να βγει. Αλλά φευ, αυτός συγκεντρώνεται όλο και περισσότερο, ώσπου σχεδόν τον αισθάνεσαι με τη μορφή μιας μικρής συμπαγούς σφαίρας που βρίσκεται στο σημείο που ενώνονται μπροστά η αριστερή και η δεξιά συστοιχία οστών του θώρακά σου, ίσως και ελάχιστα πιο πάνω, ακριβώς από πίσω τους. Τόσο δυνατά σε πιέζει που νομίζεις ότι θα σπάσει το στέρνο σου και θα πεταχτεί έξω, γι’ αυτό προσπαθείς μάταια να την πιέσεις προς τα μέσα, για να σταματήσεις να πονάς· μάταια, γιατί δεν υπάρχει καμία σφαίρα.
Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό χάνεις μερικές ώρες από τη ζωή σου. Ή τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι εγώ έπειτα. Είναι ένας πόνος άσχημος, γιατί πάντα προέρχεται από άλλους ή από τη σχέση σου με αυτούς. Νομίζεις πάντα πως κάτι θα πεταχτεί και θα αρχίσει να σε τρώει από μέσα, αλλά ποτέ δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τουλάχιστον όχι όπως το νομίζεις. Κάθε τέτοιος πόνος αφήνει πάντα μέσα σου ένα μικρό σημάδι που μένει εκεί ό,τι κι αν κάνεις για να το διώξεις. Είναι σαν μια ευαίσθητη πληγή που κλείνει επιφανειακά και με την παραμικρή λανθασμένη κίνηση ανοίγει πάλι και χάνεις αίμα. Στην πραγματικότητα όλα αυτά συσσωρεύονται φορά με τη φορά και, είμαι μικρός ακόμα αλλά ακόμα πιστεύω πως, όταν πλησιάζεις προς το τέλος της ζωής σου είναι αυτές οι μικρές σφαίρες, αυτές οι μικρές πληγές, αυτά τα ύπουλα σαράκια που πραγματικά θα κρίνουν πότε ακριβώς αυτή θα τελειώσει. Είναι οι άνθρωποι που σε πλήγωσαν, μα κυρίως ―για μένα τουλάχιστον― οι άνθρωποι που πλήγωσες και δεν σε συγχώρεσαν ποτέ.

...

Οι τράγοι

06η 07ου του σωτηρίου έτους 2007 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

crazyman-01.jpegΜια σχολή σαν τη νομική δεν είναι για μένα. Το σίγουρο είναι ότι δεν κάνω για δικηγόρος, πόσο μάλλον για δικαστής. Κι αυτό γιατί είναι κάμποσα ζητήματα στα οποία μού στρίβει και μού είναι αδύνατον να σκεφτώ λογικά. Για παράδειγμα, σεξουαλική κακοποίηση (πραγματικού) ανηλίκου. Αν μπορούσα να συνηγορήσω κάπως ώστε ο ένοχος να κρεμαστεί από τα πόδια στην πλατεία Συντάγματος, τρία εκατοστά πάνω από το συντριβάνι και να του δίνεται μια φέτα ψωμί και ένα ποτήρι νερό τη μέρα (σημ: να τα τρώει ανάποδα) για πέντε-έξι χρόνια ή μέχρι να ψοφήσει, θα το έκανα μετά περισσής ευχαρίστησης. Αυτά είναι τα απλά. Υπάρχουν και πιο σύνθετα.

Γιατί η δικαιοσύνη μπορεί να είναι μια μεγάλη γκαβούγκλα, αλλά ώρες ώρες το θέμα “αποδίδω δικαιοσύνη” το γουστάρω τρελά, κάτι που θα έχετε αρχίσει να καταλαβαίνετε από το ύφος του δημοσιεύματος. Όσο κι αν θέλω να φανώ λογικός, έχω κατακυριευτεί από ένα (φρούδο φαντάζομαι, αλλά απομένει να αποδειχθεί) συναίσθημα ευφορίας και ικανοποίησης. Θα τα ακούσατε για τα καθίκια που καταδικάστηκαν για τις χρηματικές υπεξαιρέσεις στο Πάντειο: γύρω στα οχτώ εκατομμύρια ευρώ που στα χαρτιά εμφανίζονταν ως μερίδες σίτισης για 177 φοιτητές και στην πραγματικότητα πήγαιναν με τη μορφή χαλιών, τζακιών, μαρμάρων και Φερράρι στις βίλες των αυτών των γλοιωδών τύπων που το έπαιζαν επί δεκαετίες καθηγητές και επιστήμονες. Ποινές από δέκα χρόνια ως ισόβια φυλάκιση και μερικές χωρίς αναστολή για ανθρώπους που μέχρι τώρα έβαζαν υπογραφές σε πτυχία. Ψώνιο!

Η αλήθεια είναι πως έχω ένα …κάτι με τους ιστάμενους σε θέσεις εξουσίας. Κάτι μού πάει στραβά, όταν καταλαβαίνω την ύπαρξή τους, καθώς ιδανικά δεν θα έπρεπε. Άρα κάτι έχουν κάνει, κάτι που δεν σχετίζεται με τη δουλειά τους. Ο διευθυντής που μπαλαμουτιάζει τη γραμματέα, ο πρύτανης που τσιμπουκώνει τον αρχιδαπίτη, ο καθηγητής που στέλνει τα γλυφτρόνια του να κάνουν μάθημα στη θέση του, ο μπάτσος που αφήνει τον κάγκουρα και τσιμπάει τον πάπια που πηγαίνει με δύο (2 km/h) στη δεξιά επειδή το κράνος του από κάτω δεν είναι δεμένο, και άλλα τέτοια μου τη βαράνε. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να μη δίνει σημασία, με τη λογική ότι το πρόβλημα υπάρχει μόνο αν το παρατηρήσεις ως πρόβλημα και πράγματι τα καταφέρνω, αλλά όπως και νά ‘χει μερικές φορές μού τη βιδώνει. Και άσχημα.

Δεν πά’ να κλαίνε και να ωρύονται τα ξεφτιλοδικηγοράκια για πρωτοφανείς αποφάσεις που δεν συνάδουν με το πνεύμα των νόμων; Δεν πά’ να λένε οι καταδικασμένοι ότι δεν ξέρουν γιατί καταδικάστηκαν και να κάνουν τις πάπιες; Δεν πά’ να τραβάνε τα μάγουλά τους και να κλαίνε τα παιδιά τους και οι γυναίκες τους στις κάμερες; Δεν πά’ να τον πίνουν οι παραθυράκηδες δημοσιογράφοι της κακιάς ώρας που τώρα το θυμήθηκαν και τώρα θα το ξεχάσουν; Δεν πά’ να σκάσει απ’ τα σουβλάκια κι ο Πάγκαλος που τούς κάλυπτε πριν από κάτι χρόνια; Εγώ μια φορά φαντάζομαι πρύτανη με άπειρες ομιλίες, συντονισμούς συνεδρίων, πτυχία, συστάσεις, άρθρα και μελέτες στο ενεργητικό του να τον παίρνει από πίσω στη φυλακή και την καταβρίσκω! Φαντάζομαι βολεψάκια υπάλληλο γραμματείας που πάει στο γραφείο στις 12:00 και φεύγει στις 13:00 με μούρη πλισέ από τα μπουκέτα πίσω από τα σίδερα και έχω λόγο να πέσω στο κρεββάτι χαμογελαστός! Σωστό ξεσωστό, λογικό ξελογικό, τουλάχιστον στη φαντασία μου αυτοί τώρα θα την πληρώσουν για όλα όσα περάσαμε και περνάμε στις σχολές μας!

Που να με πάρει ο διάολος, μια φορά ακόμα μόνο είχα χαρεί τόσο πολύ με καταδικαστική απόφαση: όταν παρακολουθούσα πριν από πολλά χρόνια τη δίκη των συνταγματαρχών της χούντας. Όπως και τότε έτσι και τώρα έχω να πω μοναχά ένα και το αυτό: ΤΟΝ ΠΟΥΛΟ, ΚΟΥΦΑΛΕΣ!

...

Μαθήματα πολιτικής

06η 02ου του σωτηρίου έτους 2007 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

Μαθήματα πολιτικής αποφάσισε να παραδώσει για ακόμη μια φορά η εφημερίδα Ελευθεροτυπία, σε αντίθεση με όσα μάς έχει συνηθίσει τόσα χρόνια από την έκδοσή της και εξής.

Η συγκεκριμένη εφημερίδα μέσω του εμφανώς και πολλαπλώς πτυχιούχου και καταρτισμένου αντιπροσώπου της, Χρήστου Μπλέτα, ανακοινώνει τους πλέον σοβαρούς από τους λόγους για τους οποίους σταματάει η συνεργασία της με το περιοδικό Schooligans.

  • Όπως ξέρετε, γίνονται περικοπές.
  • Το Schooligans δεν έφερνε αρκετές διαφημίσεις και δεν υπήρχε αύξηση της κυκλοφορίας.
  • Το Schooligans έχει χάσει τον πολιτικό του χαρακτήρα – δεν παίρνει πια συνεντεύξεις από πρόσωπα όπως τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή την Μπακογιάννη.
  • Το Schooligans απευθύνεται σε πολύ μικρές ηλικίες.

Φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα πως η εφημερίδα, μετά το θάνατο του Τεγόπουλου και την απομάκρυνση του Φυντανίδη, επιχειρεί να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να δώσει τέλος σε όλα τα στοιχεία που τόσα χρόνια την κρατούσαν στον πάτο της ποιότητας αλλά και των πωλήσεων.

Σύμφωνα με πληροφορίες τις τελευταίες μέρες (και νύχτες) το νέο διοικητικό συμβούλιο συνεδριάζει πυρετωδώς για να αποφασίσει ποια θα είναι η πρώτη τσόντα με την οποία η εφημερίδα θα προμηθεύσει τους αναγνώστες της και η οποία θα σημάνει την ποιοτική στροφή της εφημερίδας στα χνάρια άλλων όπως Το Θέμα και Παρασκευή και 13. Προσωπικά θα πρότεινα το κλασικό Liquid Lips με τον ανεπανάληπτο για τα δεδομένα της λευκής φυλής, John Holmes.

“Είναι πάντα ευχάριστο να βλέπεις μια εφημερίδα τόσο παλιά στο χώρο να κάνει τέτοια στροφή στην ποιότητα. Μακάρι να ακολουθούσαν και οι άλλες!”, δήλωσε ένας γείτονάς μου πριν από λίγο. Αυτή τη στιγμή κάθεται στο μπαλκόνι και χειροκροτάει στην τηλεόραση αναφωνώντας “Ομαδάρα, οε οε οε, ομαδάρα!”. Είναι εμφανές πως σε ένα τέτοιο κοινό προσανατολίζεται εδώ και κάμποσο καιρό η περί ου ο λόγος εφημερίδα.

Το παυσίφωνο της εύχεται καλή τύχη στο δύσκολο δρόμο που αποφάσισε να πάρει.

...

Έτσι

06η 01ου του σωτηρίου έτους 2007 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

Έτσι. Άμα είσαι large τύπος δε σε νοιάζουν τα δημοσιευμένα σου κείμενα.
Έτσι. Άμα έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου ξέρεις ότι θα γράψεις κάτι καλύτερο οπότε γιατί να διατηρήσεις κάτι μέτριο;
Έτσι. Άμα είσαι μάγκας και στη βαρέσει, ρίχνεις μια στο site και τα διαλύεις όλα.
Έτσι. Ας πρόσεχες.
Έτσι. Κάνε μόκο και πάμε πάλι απ’ την αρχή.
Έτσι. Γιατί μπορώ.

Καλό βράδυ!

...