παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Αρχείο για ‘ιδιοφωνίες’ Category

Το βιβλιογραφικό σαφάρι

11η 01ου του σωτηρίου έτους 2016 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

Η πρώτη φωτογραφία με βιβλία που βρήκα μπροστά μου.

Η πρώτη φωτογραφία με βιβλία που βρήκα μπροστά μου.


Κάνεις μεταπτυχιακό ή διδακτορικό και τραβάς τα μαλλιά σου από τη διαθεσιμότητα της ξενόγλωσσης βιβλιογραφίας. Ψάχνεις ένα άρθρο, το βρίσκεις, διαβάζεις την περίληψη κι από κάτω «πέσε 25€ να το διαβάσεις όλο». Ψάχνεις ένα βιβλίο, το βρίσκεις στο άμαζον και η τιμή αγοράς είναι η ίδια με το να μετακομίσεις σε μαιζονέτα στη Βαρκελώνη με θέα τη Μεσόγειο. Χωρίς τα μεταφορικά. Αυτά είναι το πρώτο μοχίτο.

Θα σου πω εδώ τέσσερις μεθόδους, πρώτα μια φτηνή κι έπειτα τρεις δωρεάν, για να γλιτώσεις την εργασία σου από γελοιοποίηση και ταυτόχρονα το τρελάδικο, τα εσωτερικά σου όργανα και την ψυχική σου υγεία.

(more…)

...

Η αντιγραφή

11η 26ου του σωτηρίου έτους 2015 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

Στερέωσα την ομπρέλλα όρθια και σκούπισα τα πόδια μου καλά στο χαλάκι. Παρόλα αυτά τα ένιωσα να γλιστράνε ελαφρά στο ξύλινο πάτωμα, όταν έκλεισα την πόρτα πίσω μου.
Άναψα το φως, γιατί δεν είχε καν ξημερώσει καλά-καλά. Το γραφείο φωτίστηκε σαν να ήταν απόγευμα, αλλά χωρίς επισκέπτες στον καναπέ να περιμένουν. Σαν ένα απόγευμα, περασμένη η ώρα, κάποια Παρασκευή του Ιούλη ας πούμε. Αλλά ήταν Κυριακή, σε λίγες μέρες Χριστούγεννα και πελάτες δεν θα ξανάμπαιναν.
Άναψα τον υπολογιστή και περιμένοντας να ξεκινήσει έριξα μια ματιά στα κάδρα στον τοίχο. Ανάμεσά τους και το πιστοποιητικό θανάτου. Έξι χρόνια τώρα δεν κίνησε σε κανέναν την περιέργεια. Από όσους μπήκαν κανείς δεν ρώτησε, γιατί κανείς δεν το πρόσεξε. Θα μπορούσε να είναι άλλο ένα πτυχίο, μια άδεια ή μια διάκριση. Ο σκληρός δίσκος του υπολογιστή αντήχησε στο άδειο γραφείο με το χαρακτηριστικό του, γρήγορο χρουτς χρουτς και η οθόνη έριξε ένα επιπλέον φως στον πίσω τοίχο. Ξεκρέμασα το πιστοποιητικό, το έβγαλα από την κορνίζα και το ακούμπησα στο γραφείο, πάνω στο ειδοποιητήριο της κατάσχεσης. (more…)

...

Γαστρονομικός έρωτας

09η 26ου του σωτηρίου έτους 2015 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

Κάτω στο σοκάκι τσακώνονταν δυο γατιά. Άφησα το βιβλίο στο τραπέζι, τη σήκωσα στην αγκαλιά μου και την πήρα μέσα στο σπίτι.

Έκλεισα την πόρτα με το πόδι μου, για να μη μας τρελάνουν τα κουνούπια, και αμέσως βούλιαξα το κεφάλι μου στο ντεκολτέ της, όπως άρεσε και στους δύο μας. Της έβγαλα το φανελάκι και βούτηξα ακόμα πιο βαθιά στο στήθος της. Και τότε ήρθαν αναπάντεχα στο μυαλό μου τα γεμιστά. Ρούφαγα τη μαλακή της σάρκα κι απ’ το μυαλό μου βολτάριζαν ντομάτες γεμιστές με ρύζι, όχι με κιμά, πιπεριές γεμιστές, μελιζάνες γεμιστές, ακόμα και κολοκυθάκια που δεν μου άρεσαν· με πατάτες, μέσα σε αυτό το μεγάλο ταψί με τα εξογκώματα που πιάνουν στις ράγες του φούρνου, για να μην ακουμπάει κάτω και να ψήνονται ομοιόμορφα, αργά αργά και ομοιόμορφα, όσο ομοιόμορφες ήταν κι οι θηλές της με τις οποίες έπαιζα με τα χέρια περιστροφικά σαν να γύριζα τα κουμπιά της κουζίνας προσπαθώντας να βρω τη σωστή θερμοκρασία και το κατάλληλο πρόγραμμα ψησίματος.

(more…)

...

Μόλις φτάσαμε.

08η 07ου του σωτηρίου έτους 2015 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

«Πάω να ετοιμάσω το δωμάτιο της μικρής» σου φωνάζω και ανεβαίνω πάνω.
Ανοίγω τα παράθυρα να μπει λίγος αέρας και το φως του φεγγαριού του Σεπτέμβρη και νιώθω την κλεισούρα να διαλύεται. Όταν ανοίγω και τη σκαλιστή ντουλάπα, η μυρωδιά προσπαθεί να παλέψει με ελαφρώς αλλαγμένη μορφή, αλλά δεν τα καταφέρνει.
Ξεσκεπάζω το κρεβάτι και παίρνω να διπλώνω το σκέπασμα, όταν παρατηρώ την κηλίδα του αίματος στο στρώμα, σε ένα κόκκινο τόσο σκούρο που πήγαινε για μαύρο. Από τα σεντόνια είχε φύγει με τα πλυσίματα, αλλά στο στρώμα παρέμενε.

Έντεκα χρόνια πριν, τον Αύγουστο, μια νύχτα λίγα βράδια μετά το μπλε φεγγάρι, καθόμουν και την άκουγα στο τηλέφωνο να μου λέει πως δεν αντέχει άλλο, πως δεν είναι πια ο εαυτός της και πως θέλει να μείνει μόνη της για να τον ξαναβρεί. Όλην αυτήν την ώρα την άκουγα σιωπηλός και έκοβα με τα δόντια μου κομμάτια πέτσα από το νύχι του δεξιού μου δείκτη. Όταν μου είπε ότι αυτό θα μου έκανε καλό κι ας μην το καταλάβαινα τότε, θύμωσα κι έσφιξα τα δόντια και για να μην της φωνάξω τράβηξα με δύναμη την παρανυχίδα. Αυτή βγήκε μέχρι πιο πάνω από την πρώτη κλείδωση κι άρχισε να στάζει αίμα, αλλά εγώ συνέχισα να ακούω. Ο πόνος με είχε ξεθυμάνει, δέχτηκα όσα μου είπε, συμφώνησα, της ευχήθηκα καληνύχτα κι έκλεισα το τηλέφωνο.
Το σεντόνι είχε ποτίσει σε εκείνο το σημείο και το αίμα πέρασε στο στρώμα. Το έπλυνα την επόμενη μέρα στο χέρι, έτριψα και το στρώμα δυνατά σε εκείνο το σημείο με ένα πανί με χλωρίνη ακούγοντας Μπιλλ Έβανς κι έπειτα έφυγα για τη θάλασσα.

Το ξεθωριασμένο σεντόνι πάει από κάτω. Βάζω τη μαξιλαροθήκη με τα κίτρινα λουλούδια που της αρέσει και αρέσει και σε σένα. Στρώνω από πάνω το παιδικό μου σεντόνι και διπλώνω στο πλάι την πικεδένια κουβέρτα, μήπως κρυώνει τη νύχτα η μικρή. Είναι Σεπτέμβρης και δεν είναι καιρός για απροσεξίες. Τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς, έχουν αλλάξει. Τώρα είσαι εσύ.

Σ’ ακούω να τακτοποιείς τις τσάντες στην κουζίνα και σου φωνάζω από πάνω «Ξύπνησέ την να πλύνει τα δόντια της, για να τη βάλω στο κρεβάτι». Στο αυτοκίνητο μάς είπε ότι ένα της δόντι άρχισε να κουνιέται σήμερα κι εγώ της είπα ότι τέλειωσαν τα ψέματα κι ότι έπρεπε να παίρνει πια στα σοβαρά τη στοματική υγιεινή. Όπως και μερικά άλλα ζητήματα, σκεφτόμουν από μέσα μου, όσο εσύ χαμογελούσες με τον τρόπο που της μίλαγα.

...

Η πραγματικότητα μέσα στη θάλασσα

08η 01ου του σωτηρίου έτους 2015 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

Άφησε το βιβλίο και τα γυαλιά του μέσα στο καπέλο, ακούμπησε δυο πέτρες πάνω στην πετσέτα και σηκώθηκε να βουτήξει. Καθώς πατούσε γρήγορα πάνω στα καφτά βότσαλα, μια γιαγιά τραγουδούσε παράφωνα στο εγγόνι της ένα τραγούδι δικής της έμπνευσης κι ενέτεινε το μαρτύριο.
Μέσα στη θάλασσα σκεφτόταν πάντα καλύτερα. Είχε διαβάσει πως αυτό συνέβαινε επειδή το σώμα ένιωθε τάχα ασφαλές όπως μέσα στη μήτρα. Μαλακίες. Εκείνος σκεφτόταν καλύτερα επειδή ένιωθε παρείσακτος. Μέσα στο νερό όλοι οι άνθρωποι είναι το ίδιο: παρείσακτοι οργανισμοί που προσπαθούν να επιβιώσουν χωρίς να προσφέρουν τίποτα. Σαν ζωντανοί φελλοί.
Κίνησε την περιέργεια σε κάτι ψάρια. Τον πλησίασαν αλλά μιας που δεν τρωγόταν, απομακρύνθηκαν ξανά. Προσπέρασε μια τσούχτρα από μακριά ―ποτέ δεν ξέρεις αν τσιμπάνε―, όπως προσπερνάει και τους ανθρώπους στην πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα έξω από τη θάλασσα.
Είναι πια στα βαθιά, μόνος από άλλους παρείσακτους, αυτός κι η υγρή ζωή, η μόνη ζωή που αντέχει. Γυρνάει το κεφάλι προς την ακτή. Ο κόσμος έχει γίνει πιο μικρός. Οι τσιρίδες των μικρών παιδιών ίσα που ακούγονται και δεν μυρίζει πια αντιηλιακό. Στρέφεται ξανά προς τα βαθιά και συνεχίζει.

...

Απογευματινό λάδι ραπτομηχανής

07η 29ου του σωτηρίου έτους 2015 · Στην κατηγορία ιδιοφωνίες

Ξύπνησα χωρίς άλλη επιλογή, όταν άκουσα το καζανάκι των απέναντι και μετά νερό να κατεβαίνει στην εξωτερική υδρορροή. Φαντάστηκα σκατά να κατεβαίνουν δυο ορόφους και να πέφτουν στην αποχέτευση, που δεν ήταν πολύ μακριά από τα όνειρα που έβλεπα εκείνο το μεσημέρι. Προσπάθησα να ανασάνω από τη μύτη, γιατί το στόμα μου ήταν ξερό κι η γλώσσα μου κολλούσε στα τοιχώματα και στον ουρανίσκο. Ο ανεμιστήρας είχε σταματήσει να γυρνάει πέρα δώθε κι έστελνε στον τοίχο πίσω μου ζεστό αέρα που μύριζε καμμένο λάδι ραπτομηχανής. Προσπάθησα να γυρίσω από την άλλη, αλλά με τύφλωσε η απογευματινή αντηλιά. Τέντωσα με το ζόρι το ένα πόδι κι έκλεισα τον ανεμιστήρα, έβγαλα και το άλλο και κάθισα στο κρεβάτι για να συγκεντρώσω τα μέλη μου. Ιδρώτας κύλισε σε στάλες από το σβέρκο μου στην πλάτη κι οι μασχάλες μου μύριζαν λες και περνούσα δεύτερη εφηβεία. Ήθελα νερό και λίγη σοκολάτα. Κι ένα παγωμένο μπάνιο. Έβαλα δύναμη στα πόδια και κατάφερα να σηκωθώ.

...