παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Αρχείο για ‘βιβλιόφωνο’ Category

06η 07ου του σωτηρίου έτους 2009 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

ΣαββατογεννημένηΌσους μου χάρισαν το Κοριτσάκι με τα σπίρτα τους μίσησα. Αυτό που κανονικά πρέπει να κρύψεις από το πεντάχρονο, εντελώς σαδιστικά του το σερβίρεις όλο σε ένα παραμύθι. Τι σκεφτόταν άραγε η μάνα μου την ώρα που με έβαζε στο κρεβάτι; Και τώρα, παιδί μου, θα σου διαβάσω τον Χανς και την Γκρέτχεν, για να σε κάνω για πάντα έναν τραυματισμένο άνθρωπο; Αυτό σκεφτόταν, σίγουρα. Πώς θα με συντρίψει. «Έρημες ελπίδες της πεντάχρονης κόρης μου, πνιγείτε από τώρα μέσα στο κλουβί της μάγισσας που όπου αναγκάστηκα να ζήσω». Ήθελα ροζ βασίλεια της καρδιάς, μου έφερεναν Ντέιβιντ Κόπερφιλντ. «Ζανέτ, πλύνε το ορφανό και διώξε τα γαϊδούρια». Επτά χρονών ανακάλυψα τον Ντόναλντ. Ρομαντισμός μηδέν. Ο μαρκήσιος Ντε Σαδ σε πάπια. Εντελώς διαλυμένο το μοντέλο οικογένειας. Γονείς πουθενά. Μόνο θείοι και ανήψια. Αιμομιξίες. Ο Ντόναλντ είναι αρραβωνιασμένος με την πρώτη του ξαδέρφη, την Νταίζη. Μικροαστική χυδαιότητα: η ξαδέρφη τον απατάει με τον άλλο ξάδερφό τους, τον Γκαστόνε. Κανιβαλισμός: οι πάπιες τα Χριστούγεννα τρώνε γαλοπούλα. Μετάλλαξη: το ράμφος τους αφήνει διάστικτα ίχνη από κυνόδοντες σαρκοβόρου πάνω στο μπούτι. Σαδιστική ανισότητα. Ο Γκούφυ είναι σκύλος με σπίτι και ανεξάρτητη ζωή. Μιλάει και κοιμάται σε κρεβάτι με κουβερτούλα. Και ο Πλούτο είναι σκύλος, αλλά είναι και το πετ ενός ποντικιού. Να είσαι σκύλος και να σε βγάζει το ποντίκι βόλτα με το λουρί. Πώς το εξηγείς σε ένα επτάχρονο; Πιο εύκολα το πας να δει τον τελευταίο Αλμοδόβαρ. «Μη μιλάς έτσι για τη Λόλα. Αυτή η γυναίκα είναι ο πατέρας του γιου σου». Τη διαφορά πατέρα-πατέρα και πατέρα-Λόλας θα την καταλάβει το παιδί. Τη διαφορά ανάμεσα σε Γκούφυ και Πλούτο πώς την ερμηνεύεις; (Ακόμη με ρωτάει η μεγάλη μου κόρη).

της Μαλβίνας Κάραλη από το Σαββατογεννημένη· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τσαγκαρουσιάνος

...

Πρωκτικές εξερευνήσεις

03η 07ου του σωτηρίου έτους 2009 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

Crumey_Mr_MeeΑποφάσισα να γράψω ένα μυθιστόρημα. Αισθάνθηκα την απατηλή ανάγκη να εκφράσω κάτι απ’ τη δυστυχία που ένιωσα σε σχέση με τη Λουίζα· κι εδώ είναι πια ολοφάνερη η ανικανότητά μου να εκπληρώσω τις προθέσεις μου, μιας και θά ‘πρεπε να έχω καταλάβει απ’ την ανάλυση του Ντιντερό για την υποκριτική πως μπορείς να γράψεις καλά μονάχα για κάτι που δεν σημαίνει τίποτε για σένα· ότι την «έκφραση» καλύτερα να την αφήνουμε για τους ερασιτέχνες ή για τις σχολές δημιουργικού γραψίματος. Παρόλ’ αυτά άρχισα να γράφω αυτό που τελικά θα με έκανε να συστήσω τον εαυτό μου ως «συγγραφέα», την ώρα που οι πρωκτικές εξερευνήσεις ενός γαστρεντερολόγου εγκαινίαζαν την καριέρα μου ως ετοιμοθάνατου.

(more…)

...

Έξι ερωτικά αποσπάσματα

09η 03ου του σωτηρίου έτους 2008 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

Κάτι που θεωρείται αυτονόητο στην εξοχή, η σιγαλιά της νύχτας, παραμένει θαύμα για τις πόλεις. Όποιος φεύγει απ’ την πόλη για να πάει στο εξοχικό του σπίτι, στον τόπο όπου γεννήθηκε, και στέκεται το πρώτο βράδυ στο παράθυρο ή μένει ξαπλωμένος στο κρεβάτι, αισθάνεται τη σιγαλιά να τον τυλίγει σαν δώρο της πατρίδας του, σαν βάλσαμο. Νιώθει πως βρίσκεται κοντά στην πηγή της υγείας και της γνησιότητας. Η αιωνιότητα φυσάει πάνω του σαν απαλό αεράκι.
Η σιωπή αυτή δεν είναι απόλυτη, είναι γεμάτη ήχους, σκοτεινούς, υπόκωφους, μυστικούς ήχους της νύχτας, ενώ στην πόλη οι ήχοι της νύχτας δεν διαφέρουν σχεδόν καθόλου από εκείνους που ακούγονται τη μέρα. Στην εξοχή οι ήχοι της νύχτας είναι το τραγούδι των βατράχων, η μελωδία του ανέμου στα φυλλώματα των δέντρων, το νερό που κυλάει στο ποτάμι, ένα νυχτοπούλι ή κάποια νυχτερίδα που πετάει. Κι αν καμιά φορά τύχει να περάσει κάποια αργοπορημένη άμαξα και στις αυλές αρχίσουν να γαβγίζουν τα σκυλιά, οι ήχοι αυτοί είναι ασπασμοί της ζωής, πάντα καλόδεχτοι, που σβήνουν αργά και μεγαλόπρεπα στην απεραντοσύνη του διαστήματος.

(more…)

...

εμείς

07η 07ου του σωτηρίου έτους 2008 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

Ως εκ θαύματος

…Και γιατί πρέπει να κάνουμε οικογένεια, και γιατί οι άντρες πρέπει να συμπεριφέρονται έτσι κι οι γυναίκες αλλιώς… και γιατί ο άντρας πρέπει νά ‘ναι βαρύς κι ασήκωτος και η γυναίκα σιωπηλή και ό,τι απαλό μυρωδάτο και πολύχρωμο να είναι γυναικείο κι ό,τι τραχύ γκρίζο κι άκαμπτο να είναι αντρικό… Μας την σπάνε τα πρέπει και τα μη που μας βάζουν σαν βαρύ χρέος πάνω στους άψητους ώμους μας και που πρέπει με μπέσα και λεβεντιά να το κουβαλάμε εφ’ όρου ζωής… αυτή η ακαλλιέργητη λεβεντιά και η ευαίσθητη κλαψομουνίαση… δεν έχουμε σκοπό να κρατήσουμε τίποτα απ’ όλα αυτά τα… ΑΠΑΡΑΒΑΤΑ… Εμείς θα κάνουμε ό,τι μας κατέβει στο κεφάλι έτσι για πλάκα, από αντίδραση, διότι… ροκ εντ ρολ.

Να μας αφήσουν ήσυχους οι δυσκοίλιοι ηθικολόγοι και οι συγκαμένοι αρχαιόπληκτοι, που μες στη σκόνη από αρχαία σκουριά κουνάνε το δάχτυλο αυστηρά μπρος στ’ ανήσυχα πρόσωπά μας. Εμείς θα ζήσουμε όπως γουστάρουμε. Θ’ ακούμε άλλες μουσικές, θα ντυνόμαστε αλλιώς, θα γράφουμε διαφορετικά, θα διαβάζουμε αμφιλεγόμενους και οργισμένους συγγραφείς, θα χαϊδευόμαστε με κορίτσια κι αγόρια κατά το κέφι μας, θα φουμάρουμε ταξιδιάρικα καπνά, κι όχι ρετσίνα και φτωχό κομπολογάκι, ούτε τρεχαλητά Βέγγου και νάζια Βουγιουκλάκη. Τους λαϊκούς εραστές των ελληνικών ταινιών τούς έχουμε για γέλια… κάτι δύσκαμπτοι που γυρίζουνε να μιλήσουν με υγρές λιμασμένες ματιές λες κι έχουν περίοδο, τριχωτοί μέχρι πάνω στον αγκυλωμένο σβέρκο, που αναστενάζουνε και νταβραντίζονται τίγκα στο δράμα και στη μιζέρια. Έξω από μας αυτά… θα ζήσουμε ξένοιαστα, κοσμοπολίτικα, κομψά, όπως οι ήρωες του Μπουνιουέλ, του Αντονιόνι, του Φελλίνι, ίσως λίγο μελαγχολικά αλλά με σουρεάλ χιούμορ κι αριστοκρατικότητα… Γύρω μας οι οικοδόμοι, τα συλλαλητήρια, οι νεολαίες, τα φαντάσματα του Εμφυλίου, τα ξωκλήσια και το σήμαντρο, το αιγαιοπελαγίτικο μούχρωμα· οι χαροκαμένες μάνες λυσσομανάνε, ξαφνικά όλοι είναι θύματα του φασισμού και της προκλητικής παλατιανής διαχείρισης. Και πρέπει να ‘σαι, ή το ένα ή το άλλο… ή με τους αριστερούς ή με τους δεξιούς, με το λαό ή με την εξουσία. Ε, όχι, ούτε το ‘να ούτε τ’ άλλο. Άστε μας ήσυχους, άρρωστοι… Μανία με την αδικία και ποιος έκλαψε και έκλεψε πιο πολύ και ποια διόρισε το χαζοβιόλικο παιδί ποιανού στο δημόσιο. Τι λύσσα να θέλετε να πάρετε τη θέση τους και να νομίζετε κι από πάνω πως μας ενδιαφέρουν τα παιχνίδια σας και θα κάνουμε και μεις τα ίδια, χα, χα, χα.

Δεν γουστάρουμε ούτε θέσεις ούτε χοντρά φράγκα, ούτε πρωτιές ούτε τρικλοποδιές και αγκωνιές… Καλοί παίχες θέλουμε να γίνουμε στο παιχνίδι της ζωής, ανάλαφροι, συνεργάσιμοι, μ’ όσο γίνεται λιγότερο πόνο, να ζούμε με χιούμορ, ν’ ακούμε τον άλλο, να συωρούμε… και πού και πού να ξενυχτάμε μ’ έρωτες και μουσική, γιατί το ηλιοβασίλεμα και η ανατολή μάς πήραν τα μυαλά και η ελληνική μυθολογία ήρθε και μας μάγεψε.

του Κωνσταντίνου Τζούμα από το Ως εκ θαύματος· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

...

μόνος

07η 07ου του σωτηρίου έτους 2008 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

λίγο από το αίμα σου

Πριν από λίγο, ενώ έπεφτε η νύχτα ―2 Ιανουαρίου 1968―, στάθηκα όρθιος μπροστά στο παράθυρο και, κοιτώντας έξω, έκλαψα. Είμαι ένας μοναχικός άνθρωπος που δεν περιμένει τίποτα από τον εξωτερικό κόσμο: όλα συμβαίνουν μέσα μου· ό,τι αλλάζει, αλλάζει μέσα μου. Συχνά με φαντάζομαι όρθιο σε μια έρημη αποβάθρα, σαν έναν ταξιδιώτη που έφτασε στην πόλη έχοντας χάσει το μνημονικό του: κι όμως είμαι γεμάτος από αναμνήσεις ευωδιάς και μουσικής, αναμνήσεις προσδοκίας και πόνου· και μόνος. (Λύντια, νομίζεις πως εσύ είσαι η αιτία; Τι αυταρέσκεια!) Καμιά φορά φοβάμαι ότι θα καταντήσω σαν τον Μπέντοκ Σκοτ, τον δούκα του Πόρτλαντ, που, μόλις κληρονόμησε το αββαείο Γουέλμπεκ στο Νότινγκχαμσάιρ, βάλθηκε να χτίζει μια υπόγεια σήραγγα μέσα στην οποία πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Δεν μένω σε υπόγεια σήραγγα: μένω σε μια έπαυλη από ουαλική πέτρα δίπλα στο γήπεδο του κρίκετ, στο Σαιντ Τζον’ς Γουντ· σ’ ένα σπίτι που μπορεί να φιλοξενήσει σαράντα άτομα, αλλά που δεν φιλοξενεί κανέναν. Και ο Μπέντοκ Σκοτ διέθετε χώρο για φιλοξενία ―στο κάστρο του η αίθουσα μπιλιάρδου χωρούσε μια ντουζίνα τραπέζια―, όμως δεν φιλοξενούσε ποτέ κανέναν.

της Σώτης Τριανταφύλλου από το λίγο από το αίμα σου· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

...

H πέτρα της Μπολόνια

05η 17ου του σωτηρίου έτους 2008 · Στην κατηγορία βιβλιόφωνο

Werther

Βίλελμ, τι είναι για την καρδιά μας ο κόσμος χωρίς αγάπη; Ένα μαγικό φανάρι χωρίς φως! Και μόλις βάλεις μέσα το λαμπάκι αμέσως σχηματίζονται στον άσπρο τοίχο οι πιο πολύχρωμες εικόνες! Όμως ακόμη κι αν δεν είναι άλλο από περαστικά φαντάσματα, αυτά ωστόσο κάνουν την ευτυχία μας, όταν με την αφέλεια των παιδιών στεκόμαστε μπροστά τους και εκστασιαζόμαστε μπροστά στις θαυμαστές οπτασίες. Σήμερα δεν μπόρεσα να πάω να δω τη Λόττε. Με εμπόδισε μια κοινωνική υποχρέωση που δεν μπόρεσα να αποφύγω. Τι μπορούσα να κάνω; Έστειλα σπίτι της τον υπηρέτη μου μόνο και μόνο για νά ‘χω κάποιον δίπλα μου που θα είχε βρεθεί κοντά της σήμερα. Με τι ανυπομονησία τον περίμενα, με τι χαρά τον ξαναείδα! Αν δεν ντρεπόμουνα θα τον είχα πιάσει απ’ το κεφάλι και θα τον είχα φιλήσει.

Λένε πως η πέτρα της Μπολόνια, όταν την αφήσει κανείς στον ήλιο, απορροφά τις ακτίνες και στη συνέχεια λάμπει αρκετή ώρα τη νύχτα. Κάτι τέτοιο έγινε για μένα αυτό το παλικάρι. Η ιδέα ότι τα μάτια της είχαν ακουμπήσει στο πρόσωπό του, στα μάγουλά του, στα κουμπιά του ενδύματός του και στο γιακά του πανωφοριού του μού τα έκανε όλα αυτά τόσο πολύτιμα, τόσο ιερά. Δεν θα τό ‘δινα αυτό το παιδί ούτε για χίλια τάλιρα. Μού ‘κανε τόσο καλό η παρουσία του… Αλίμονό σου αν γελάσεις με όλα αυτά! Βίλελμ, είναι άραγε φαντασίες όταν νιώθει κανείς ευτυχισμένος;

του Johann Wolfgang von Goethe από Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα.

...