Φτηνιάρικοι καιροί

Οι Βαλκανικές Βουλγαρικές Αερογραμμές έστειλαν τις αεροσυνοδούς τους να ποζάρουν γυμνές στο Playboy για να σωθούν από τη χρεωκοπία. Το χυτήριο Κρεμίκοβτσκι πουλήθηκε σε μια αμερικάνικη εταιρεία με αντίτιμο ένα δολάριο. Οι καινούργιοι ηγέτες αποτέφρωσαν την ταριχευμένη σορό του Γκιόργκι Ντιμιτρόφ και αποφάσισαν να κατεδαφίσουν το μαυσωλείο του, το οποίο τους κοιτούσε επικριτικά προσβάλλοντας την […]

Μια τεράστια έκταση γρασιδιού, επίπεδη και άψογα κουρεμένη

Είναι αδύνατον να περιγράψω το σοκ του επαναπατρισμού. Θυμάμαι ότι στάθηκα για ώρα ατελείωτη κοιτάζοντας μια στρωτά βαμμένη κίτρινη γραμμή δίπλα στη στροφή ενός τσιμεντένιου πεζοδρομίου. Κίτρινη κίτρινη γραμμή γραμμή. Στοχάστηκα επάνω στο ανθρώπινο έργο, την μπογιά, το φορτηγό με το στιμέντο και τα καλούπια που χρησιμοποιήθηκαν, όλα τα εφόδια που χρειάστηκαν γι’ αυτή την […]

Ο Χριστός, ο θάνατος κι η απόγνωση

Ήταν αναγκασμένοι να κείτονται σιωπηλοί στο κρεβάτι τους, υποταγμένοι στους σωματικούς πόνους, που τους κατασπάραζαν ζωντανούς. Και για να χλευάσει, θαρρείς, τα πάθη τους, για να τους θυμίζει αδιάκοπα την αδυναμία τους, κρεμόταν στην κάτω άκρη κάθε κρεβατιού ο ετοιμοθάνατος Χριστός πάνω σ’ έναν πελώριο λευκό σταυρό μπροστά από έναν σκοτεινιασμένο ουρανό. Ο φτωχός Χριστός, […]

Η λύπη μετά τις έξι

Έγειρα το κεφάλι στο μεγάλο γραφείο με τα κρυστάλλινα μελανοδοχεία χωρίς μελάνι, γιατί, όταν έγραφε τ’ αποτελέσματα των εξετάσεων, χρησιμοποιούσε στιλογράφο που τον είχε μόνιμα βυθισμένο σε κάποια τσέπη. Έγειρα το κεφάλι θέλοντας να κλάψω αληθινά, πέρα απ’ τη βουβή οδύνη του συκωτιού μου, για όσες ζωές και ρόλους μ’ ανάγκαζαν να υποδύομαι. Κοίταζα τον […]

Όταν σας έχουν τυλίξει οι φλόγες, Part II

Όταν ανακοινώθηκε η αναχώρησή μας, η γυναίκα επέστρεψε στη θέση της αλλά δεν ακουμπούσε κανονικά στο κάθισμα για να συνεχίσει τη συζήτηση με τον άντρα. Δεν πρόσεχα τι έλεγαν, αλλά νομίζω ότι τον άκουσα να τη φωνάζει Μπέκι, ένα εύρωστο όνομα που ταίριαζε με τον μεταδοτικό, σχεδόν παιδικό ενθουσιασμό της. Το αεροπλάνο απογειώθηκε, και όλα […]

Η περιορισμένη φαντασία του

Μετά ο ταγματάρχης ξανάπιασε τις συνηθισμένες του ασχολίες. Και τα χρόνια κύλησαν σαν ομοιόμορφες, στρογγυλές, αθόρυβες ρόδες. Ο γερο-ανάπηρος του Λάξενμπουργκ δεν ήταν ο τελευταίος νεκρός που αποχαιρέτησε ο βαρόνος. Αμέσως μετά έθαψε τον πεθερό του και λίγα χρόνια αργότερα και τη γυναίκα του, που πέθανε ξαφνικά, χωρίς κλάματα κι αποχαιρετισμούς, έπειτα από μια άσχημη […]