Category: βιβλιόφωνο

Μία ώρα νωρίτερα

Η Κριστίν είχε επιστρέψει στο Όσλο λίγα χρόνια αργότερα. Από φίλους ο Χάρι είχε ακούσει πως είχε μαζί της ένα κορίτσι δύο χρονών, αλλά ο Άγγλος είχε μείνει στο Λονδίνο. Ένα βράδυ την είχε δει στο Sardines. Όταν πλησίασε, είδε πόσο είχε αλλάξει. Το δέρμα της ήταν χλωμό και τα μαλλιά της κρέμονταν άτονα γύρω

Continue Reading…

Αναγνώσεις μικρού μήκους στο βιβλιοκαφέ Έναστρον

Αισθησιακές ιστορίες και κατά λάθος δολοφόνοι, Νέες Τάξεις Πραγμάτων, μονομαχίες, ο Κάφκα, ένας εξωγήινος κι άλλα σύντομα διηγήματα σας περιμένουν τη Δευτέρα 14.11 στις 8 μμ στο βιβλιοκαφέ Έναστρον (Σόλωνος 101, Αθήνα). Επτά νέοι συγγραφείς στα πρώτα τους βήματα διαβάζουν κείμενά τους και μας καλούν να τους ακούσουμε. Συμμετέχουν: Χρήστος Δεμέτης, Νίκος Ηλιάδης, Γιώργος Καρακασίδης,

Continue Reading…

Λίγες ανάσες

Είναι κάτι στιγμές στο λαγούμι, όταν χτυπάει το τρυπάνι κι ίσα που βλέπεις τα ρούχα σου από τη σκόνη και τους ατμούς. Είναι λες και δεν υπάρχει τίποτα πέρα από κει που τελεινώνεις εσύ. Κι όλα είναι κρύα και σκληρά. Ιδρώνεις γιατί δεν μπορεί να πάρει το πετσί σου ανάσα. Ιδρώνεις κι αντί να γίνεται

Continue Reading…

Ελαφρύς κι υπνωτιστικός παλμός.

Ο πατέρας του ήταν πενήντα χρονών αλλά έμοιαζε με εκατό. Ποιος ξέρει τι σιωπή να επικρατεί στο κεφάλι του, σκέφτηκε ο Βιτόριο. Τι είδους σιωπή. Αν βουίζει, όπως συμβαίνει μερικές φορές, μπαίνει γεμίζοντας τ’ αυτιά σαν κέρινο βούλωμα, στην αρχή εισχωρεί απαλά σαν αέρινο πέπλο και μετά πυκνώνει, σφίγγει τις ίνες του και από δίχτυ

Continue Reading…

Θα ήταν αλλιώς η ζωή τους.

Του αρέσει πια περισσότερο το φως των μεσημεριών παρά η νύχτα. Θυμάται μάλιστα τα λόγια ενός παλιού συναδέλφου για τη νύχτα: αχ, η νύχτα είναι ο μύθος των νιάτων μας. Την εποχή όμως που μοιράζονταν τέτοιες πάνσοφες κουβέντες, γύριζε από το μπαρ φασκιωμένος τη μυρωδιά του μπράντυ και του καπνού. Έδινε ένα φιλί στην Έλσα

Continue Reading…

Τα πόδια της σε ξένη γη

Στα χρόνια που ακολούθησαν: φωνές-τζιτζίκια-βήματα-σαγιονάρες-γέλια-παφλασμοί-τρεχάλα του καλοκαιριού-μπάλα του μπάσκετ ν’ αναπηδά στο τσιμέντο. Οι Ντέγιαν κι οι Ζλάτκο κι οι Γκόραν να παίζουν με τα παιδιά τους μπάσκετ σχεδόν σα να χορεύουν μπαλέτο κι οι ντόπιοι κι οι ντόπιες να χάνουν ανάσες και καρδιοχτύπια. Τα παιδιά των ντόπιων θυμούνταν να κοκορευτούν ότι τάχα ήξεραν να

Continue Reading…