Η κόρη μου τελειώνοντας τη Β’ Λυκείου, παρά τα ιδιαίτερα φροντιστηριακά μαθήματα που είχε κάνει με τη δασκάλα της, έφερε κάτι αποτελέσματα, στα Λατινικά (βαθμό 10) και Ιστορία (βαθμό 2) που δεν έδειχναν ότι είχε γίνει συστηματική δουλειά (μάλλον έδειχναν συστηματική κοροϊδία της δασκάλας, με συμπαιγνία της κόρης).

Σαν πατέρας πήρα την υπόθεση στα χέρια μου και άρχισα να της κάνω εγώ Ιστορία Γ’ Λυκείου κατεύθυνσης και Λατινικά επίσης κατεύθυνσης.

Διαπίστωσα ότι το βιβλίο της Ιστορίας Γ’ Λυκείου είναι δυσκολότατο, αλλά, έχοντας διαβάσει πολλή ιστορία στη ζωή μου, της κάνω καθημερινά μαθήματα στην Ιστορία, αναλύοντας σε βάθος τα γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, εξηγώντας της όλες τις λέξεις που δεν ξέρει, και δίνοντας άπειρα παραδείγματα και παραλληλισμούς με σημερινά γεγονότα (π.χ. το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη), ώστε να της αποτυπώνονται ζωντανά και όχι μηχανικά με ιδεοληπτικές περιλήψεις που δίνουν συνήθως οι δάσκαλοι και στη συνέχεια επιφορτίζουν τους γονείς να τα τοποθετήσουν με εγχείρηση στον εγκέφαλο του παιδιού τους. Παράλληλα, είναι μια ευκαιρία να πιάνω σοβαρές συζητήσεις για θέματα ιστορίας που έχουν προεκτάσεις και σήμερα.

Επίσης διαπίστωσα ότι η κόρη μου μάθαινε απέξω μηχανικά και «φωτογραφικά» την ερμηνεία του λατινικού κειμένου και μόνο, χωρίς να αναλύει και να μαθαίνει τους κανόνες, τις κλίσεις τη σύνταξη και τα παραδείγματα φράσεων του κειμένου, που θα διευκόλυναν τη σωστή εκμάθηση και προετοιμασία του υποψήφιου για εξετάσεις στα Λατινικά. Ο λάθος, σκιτζήδικος, τρόπος που είχε μάθει η κόρη μου να μελετά λατινικά, αποτυπώθηκε στο γραπτό της στις απολυτήριες εξετάσεις, όπου έγραψε πολύ καλά τη μετάφραση (=φωτογραφική μνήμη) και μηδέν στις γραμματικές και συντακτικές παρατηρήσεις, ώστε ο μέσος όρος του γραπτού βγήκε δέκα (10).

Επειδή η γνωσιακή ψυχίατρος που φρόντιζε την κόρη μου, είχε βάλει σαν στόχο απλά και μόνο να εμποδίσει την δική μου παρέμβαση και βοήθεια στην κόρη μου, και την ενεθάρρυνε να μην κάνει την παραμικρή υποχώρηση, μπροστά στη διασκέδαση, μπροστά στην τεμπελιά, δίνοντάς της την εντύπωση ότι οι εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο (σχολή δυσκολότατη με υψηλότατη βάσεις που διάλεξε η ίδια χωρίς να συμβουλευτεί τους γονείς της) είναι καθαρά θέμα του πατέρα και δεν πρέπει η ίδια να ασχολείται κλπ, ανέστειλα επ’ αόριστον τις θεραπευτικές συνεδρίες.

Η γνωσιακή ψυχίατρος δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Χωρίς να το μάθω, συμβούλευσε την γυναίκα μου τα εξής: «Να πάτε με την παλιά δασκάλα ιδιωτικών μαθημάτων, στο Λύκειο και να ζητήσετε να δείτε το γραπτό της κόρης σας στα Λατινικά. Εσείς να μην το δείτε το γραπτό. Εσείς να μείνετε έξω από την αίθουσα. Μέσα θα μπουν μόνο η κόρη σας και η δασκάλα φροντιστηριακών μαθημάτων. Μετά θα σας πουν τι διαπίστωσαν. Εσείς δεν πρέπει να δείτε το γραπτό γιατί δεν πρέπει να επέμβετε στο ρόλο του δασκάλου».

Η γυναίκα μου έκανε τα παραπάνω σύμφωνα με τις ρητές οδηγίες της γνωσιακής ψυχιάτρου. Δεν αισθάνθηκε την παραμικρή ντροπή για τη συμπεριφορά του ραγιά που έδειξε με την πράξη της αυτή, απέναντι στην δασκάλα των ιδιωτικών μαθημάτων που μας είχε κοροϊδέψει τόσους μήνες με τέτοιο άθλιο τρόπο αποκλειστικής αποστήθισης των μεταφράσεων των Λατινικών.

Θα μου πείτε, «καλά, η γυναίκα σας δεν κατάλαβε την κοροϊδία;». Όχι δεν την κατάλαβε, επειδή και εκείνη κάνει «γνωσιακή συμπεριφοριστική θεραπεία» με μια λεπτούλα γνωσιακή ψυχολόγο, η οποία την είχε δασκαλέψει: «με κανένα τρόπο μην υποκαταστήσετε τη δασκάλα», «να μην κάνετε μάθημα Αρχαίων ή Νέων Ελληνικών ή Έκθεσης στην κόρη σας, έστω και αν ξέρετε άριστα ελληνικά», «Δεν πρέπει, θα κάνετε κακό στην κόρη σας».

Τώρα και η γνωσιακή ψυχίατρος και η γνωσιακή ψυχολόγος, είναι απόλυτα πεπεισμένες ότι είμαι τόσο στριμωγμένος που δεν έχω άλλη διέξοδο, παρά να συνεχίσω να σκορπάω τα λεφτά στο δρόμο, στον πρώτο τυχόντα, επειδή ακριβώς το υπέδειξαν στη σύζυγό μου, οι δύο γνωσιακές θεραπεύτριες, που έχουν διδαχτεί ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτές πλέον. Κούνια που σας κούναγε! Είμαστε μόνο στον τρίτο μήνα εφαρμογής των οικονομικών μέτρων εφαρμογής του Μνημονίου που υπέγραψε η Ελλάδα με την Τρόικα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Να τα πούμε πάλι σε ένα χρόνο;

Θα ζητήσει άραγε συγγνώμη γι’ αυτά η γνωσιακή ψυχίατρος; «Συγγνώμη»; Μοιάζει σαν ανέκδοτο.

Υπόψη ότι η παραπάνω γνωσιακή ψυχίατρος για να κάνει θεραπεία στην κόρη μου με παρέπεμψε να της κάνει ένα ψυχολοτικό τεστ Rochard μία γνωστή της ψυχολόγος που πήρε 140 Ευρώ χωρίς απόδειξη. Τώρα, που δεν έχουμε απόδειξη, πως θα αποδείξουμε ότι κάναμε το test Rochard αν πάμε πουθενά αλλού; Και πως είμαστε σίγουροι ότι έχει γίνει πράγματι αξιολόγηση; Αν ποτέ το επικαλεστούμε σε άλλον θεραπευτή, εκείνη θα μπορεί να αμφισβητήσει όχι μόνο ότι έχει κάνει το Rochard αλλά και θα μπορεί να πεί ότι δεν μας έχει δει ποτέ στη ζωή της;

Είναι άραγε σύμπτωση για το πώς εφαρμόζουν τη γνωσιακή συμπεριφοριστική θεραπεία, το γεγονός ότι και η ψυχίατρος και η ψυχολόγος έχουν και οι δύο μετεκπαιδευτεί στο Ινστιτούτο Έρευνας και Θεραπείας της Συμπεριφοράς;

Sorry, αν είναι υπερβολικά μεγάλο το comment

Εγώ αντιθέτως είμαι κομπλεξικός που δεν μπόρεσα να γίνω κριτικός.