παυσίφωνο halting the mouth, prefixing the eye, in Unicode UTF-8 encoding

Ελαφρύς κι υπνωτιστικός παλμός.

06η 08ου του σωτηρίου έτους 2016 · βιβλιόφωνο

Μέρα με τη μέραΟ πατέρας του ήταν πενήντα χρονών αλλά έμοιαζε με εκατό.
Ποιος ξέρει τι σιωπή να επικρατεί στο κεφάλι του, σκέφτηκε ο Βιτόριο. Τι είδους σιωπή. Αν βουίζει, όπως συμβαίνει μερικές φορές, μπαίνει γεμίζοντας τ’ αυτιά σαν κέρινο βούλωμα, στην αρχή εισχωρεί απαλά σαν αέρινο πέπλο και μετά πυκνώνει, σφίγγει τις ίνες του και από δίχτυ μετατρέπεται σε πυκνό, συμπαγές κάλυμμα που πιέζει το τύμπανο κι εμποδίζει να περάσουν οι άλλοι θόρυβοι, τους καλύπτει με εκείνο το πυκνό σμήνος από σφήκες, με εκείνο το παθιασμένο, επίμονο τερέτισμα των γρύλων και των τζιτζικιών, με το οξύ και υστερικό τσιτσίρισμα του λαδιού που τηγανίζεται.
Μπορεί να είναι, όμως, μια υγρή σιωπή, από εκείνες τις μαύρες σιωπές που δημιουργούνται μέσα στο κεφάλι μας, ανάμεσα στα αυτιά, σε ένα ακαθόριστο σημείο στο κέντρο του εγκεφάλου, ένα μικροσκοπικό στίγμα, μια μικρή κηλίδα, ένα κενό που απλώνεται αργά αργά και στο μεταξύ απορροφά τα πάντα, τόνους, συχνότητες, δονήσεις, ηχοχρώματα, ψηλά και χαμηλά, λέξεις, ήχους, τα προσελκύει όλα και τα καταβροχθίζει σε μια μολυβένια δίνη, πυκνή, μουντή και σκιερή, μια μαύρη τρύπα που απλώνεται, γλιστρά μέχρι κάτω το λαιμό και τρώει την καρδιά, τα πνευμόνια, το έντερο και δεν βρίσκει πλέον άλλα όρια από το δέρμα, το άχρηστο δέρμα του σώματος.
Ή μάλλον όχι, είναι μια σταγόνα, μια σταγόνα που πέφτει και κατασταλάζει στην κορυφή του κρανίου, μέσα στο κεφάλι, σαν το νερό στο θόλο μιας σπηλιάς, φουσκώνει, κρέμεται, αποκολλιέται και κατακρημνίζεται με ταχύτητα κατά μήκος της ραχοκοκκαλιάς μέχρι που σκάει στο κάθισμα της πολυθρόνας, μέσα στο παντελόνι, σταθερή, ακριβής, συμπαγής, η μία σταγόνα μετά την άλλη, σαν διαπεραστικό καμπάνισμα που δεν λέει να σταματήσει, πάλλεται ελαφριά και υπνωτιστικά και στο μεταξύ συντονίζει πάνω του όλους τους θορύβους, τους αναμιγνύει και τους διαλύει, τους κάνει να γλιστράνε στο φόντο και τους αφανίζει, σαν ένα τρίγωνο σε συμφωνική ορχήστρα που επιμένει κι επιμένει κι επιμένει μέχρι που απομένει μόνο αυτό να αντηχεί με τη σταγόνα του.

του Κάρλο Λουκαρέλι από το Μέρα με τη μέρα· κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Έχεις κάτι να πεις;